خانم بریکسمن در سال ٢٠۱٧ در حالی که انگشت وسط خود را به سوی کاروان موترهای ریاستجمهوری دونالد ترامپ نشانه رفته بود، شکار دوربین خبرگزاری فرانسه شد.
در آن روز شنبه ماه اکتبر، هنگامی که آقای ترامپ با کاروان شاسیبلندهای سیاهش از کنار خانم بریکسمن در بیرون از باشگاه ملی گلف ترامپ عبور میکرد، او دقیقاً همان چیزی را به ترامپ نشان داد که دربارهاش فکر کرده بود.
این عکس، به قیمت وظیفه او تمام شد. این ورزشکار ٥٢ ساله که به عنوان تحلیلگر بازاریابی با یک شرکت قراردادی حکومت و ارتش ایالات متحده کار میکرد، از سوی کارفرمایش اخراج شد.
همچنان این عکس با واکنشهای گستردهای در فضای کاملاً دودسته سیاسی امریکا مواجه شد؛ عدهای از شجاعت و ایستادگی او ستایش کردند و عدهای دیگر، تا مرز تحقیر و تهدید او پیش رفتند.
به زودی پس از این «واقعه»، از او خواسته شد در تکت حزب دموکرات نامزد کرسی سرپرستی یک شهرستان محلی شود.
خانم بریکسمن که مادر مجرد دو فرزند نوجوان است و از دیری بدینسو در مسایل اجتماعی محل خود درگیر بود، وارد شدن به سیاست را بدیهی احساس کرد و عزمش را برای نامزدی جزم کرد.
بریکسمن برنده کرسی سرپرستی ناحیه الگونکیان حکومت محلی لاودن در ایالت ویرجینیا شد.
او پس از برد خود در تویتر نوشت: «مشتاقانه منتظرم از دوستان و همسایگانم در الگونکیان که امروز از من حمایت کردند، نمایندگی کنم».
او گفت که هرچند نمیتواند در برابر ترامپ رقابت کند، اما میتواند برای کرسی محلیاش رقابت کند و باعث ایجاد تغییری شود.
این بایسکلسوار میخواست نشان دهد که ارزشهایی چون آموزش، حقوق زن، حملونقل و مشکلات محیط زیستی دلیل نامزدیاش در انتخابات بوده و او تنها «یک نفر که یک روز سوار بایسکل خود شد و انگشت وسطش را به رییس جمهور نشان داد» نیست.
غیر از یک سنجاق بایسکلمانندی که بالای قلب خود میچسپاند، خانم بریکسمن به ندرت از آن واقعه نشان دادن انگشت وسط به ترامپ یادآوری میکند.
