یک مقام ارشد وزارت امور داخله در ماههای سپتامبر و اکتبر نامههایی را ظاهراً به درخواست وزیر کلیر اونیل به حدود ۵۰۰ پناهنده و پناهجوی دارنده ویزه بریجینگ در آسترالیا فرستاده و از آنها خواسته است کشور را ترک کنند.
زهرا هاشمآبادی برات، پناهنده ایرانی، یکی از دریافتکنندگان این نامه است.
زهرا در سال ۲۰۱۳ به همراه همسر و دو دختر خردسال خود از ایران متواری و سوار قایقی به مقصد به آسترالیا شدند، اما بعد از ورود به آسترالیا به بازداشتگاه جزیره نارو منتقل شدند.
آنها بعد از گذراندن پنج سال در نارو، در نهایت اجازه یافتند با ویزه بریجینگ وارد آسترالیا شوند.
زهرا میگوید: «ما مشکلات زیادی را پشت سر گذاشتهایم. هنوز از نظر روانی مریض هستیم.»
او میافزاید: «ناگهان احساس پوچی کردم، لرزه میکردم.»
نسخههای متفاوتی از این نامه در ماه سپتامبر و اکتبر به پناهجویان و پناهندگان ارسال شدهاند.
در برخی از این نامهها از گیرنده اسم برده نشده است.
در نامه آمده است: «اسکان در آسترالیا گزینهای برای شما نیست. حکومت آسترالیا در برابر قاچاق انسان و مبادرت به سفر دریایی غیرقانونی مستحکم است.»
«[حکومت] به افرادی که بدون ویزای معتبر با قایق وارد آسترالیا شدهاند و تحت پوشش پردازش منطقهای هستند، اجازه اقامت در آسترالیا را نمیدهد.»
در این نامهها تنها چندهفته به پناهندگان و پناهجویان مهلت داده است تا این وزارتخانه را از کشور مقصد خود مطلع کنند.
مدافعان حقوق پناهندگان ارسال این نامه را «تکاندهنده» توصیف میکنند و میگویند که سردرگمی ناشی از آن به پناهجویان و پناهندگان آسیب زده است.
جانا فاورو، مدیر بخش کمپین مرکز منابع پناهجویان (ASRC)، به اسبیاس گفت: «وقتی از نامهها مطلع شدیم و کپیهایی از نامهها برای مان فرستاده شد، واقعاً تکان خوردیم.»
او افزود: «باید به خاطر داشته باشید که این نامهها به افرادی ارسال شده که بیش از ۱۰ از دولت آسترالیا آسیب و رنج دیدهاند.»
به گفته او، نامهها به لحنی نوشته شده بودند که به «جنبه انسانی» و اثرات ناگوار آن بر کسانی که به درِ آسترالیا به پناه آمدهاند، فکر نشده بود.
وزیر داخله شخصاً به صورت علنی درباره این نامهها اظهارنظر نکرده است، اما دفتر او به نگرانیهای موکلانش در این باره پاسخ داده است.
در پاسخ دفتر خانم اونیل آمده است که این نامهها خاصتاً به این دلیل که به افراد آسیبپذیر ارسال شده، هرگز مناسب و سازنده نبودهاند.
خانم اونیل در پاسخ به موکلان خود گفته که این نامهها «اشتباهی» و بدون اجازه یا اطلاع وی توسط وزارتخانهاش فرستاده شدهاند.
اما وزارتخانه خانم اونیل در پاسخ به پرسشهای شبکه ایبیسی، ارسال «اشتباهی» این نامهها را رد کرده و گفته است که آنها به افرادی فرستاده شده که نمیتوانند در آسترالیا اقامت داشته باشند.
خانم فاورو میگوید که پاسخ وزارتخانه به ایبیسی بیشازپیش باعث سردرگمی شده است.
او گفت: «ما از دیدن مراسلات وزیر اونیل که گفته بود اشتباه شده است، خوشحال شدیم، اما من گزارشهایی نیز دیدهام که میرسانند اشتباهی نبودهاند. ما واقعاً پیامهای متناقضی دریافت میکنیم.»
اما به گفته خانم هاشمآبادی برات، این نامه آسیبی را که باید وارد کرده است: «سلامت روان ما همین اکنون هم آسیب دیده است. متأسفانه ما دیگر افراد عادی نیستیم... ما بازماندگان نارو هستیم و هرچیز کوچکی تأثیر زیادی بر زندگی ما میگذارد.»
