چرا غلام رضا در ۱۲ سال همسر و پسرش را ندیده است؟

غلام رضا حیدری در سال ۲۰۱۲ افغانستان را به دلیل آزار و اذیت که بحیث یک مرد هزاره با آن روبرو بود ترک کرد. او می‌گوید که به دلیل وضعیت ویزه نتوانسته با همسر و پسرش یک‌جا شود.

غلام رضا حیدری در سال ۲۰۱۲ افغانستان را ترک کرد. او بحیث یک مرد هزاره از ناامنی‌ها هراس داشت و امیدوار بود که خواهد توانست، خانواده اش را به آسترالیا آورده و در این‌جا زندگی کنند. اما او تا هنوز منتظر یک‌جا شدن با خانواده خود است. Source: Supplied

غلام‌ رضا حیدری از زمانی‌که در سال ۲۰۱۲ افغانستان را ترک کرد، همسرش جمیله و پسرش علی را ندیده است. او بحیث یک مرد هزاره با مشکلات امنیتی مواجه بود.

در آن‌ زمان علی ۷ ساله بود، حالا جوان ۲۰ ساله است.

در سال ۲۰۱۲ علی الفبا را یاد نداشت، اما اکنون بحیث معلم وظیفه ایفا می‌ کند. پدرش می‌گوید، درد دوری و ندیدن پسرش غیر قابل تصور است.

غلام‌ رضا حیدری از زمانی‌که در سال ۲۰۱۲ افغانستان را ترک کرد، همسرش جمیله و پسرش علی را ندیده است. Source: Supplied

غلام رضا به بخش خبری اس‌بی‌اس گفت: «هنگامی‌که مردم در باره خانواده‌ام می‌پرسند، می‌گویم که بلی، همه خوب استند، اما برای من بسیار سخت است. مردم را در پارک می‌بینید که با خویشاوندان، اولاد‌ها، همسران و یا هم دوست‌دختران خود قدم می‌زنند و این بسیار قشنگ است. اما ۱۲ سال می‌شود که من از این حق محروم هستم.»

«من زندگی نمی‌کنم، فقط زنده هستم.»

آقای حیدری در نظر داشت تا پس از آمدن به آسترالیا، خانواده وی نیز با او یک‌جا شود. اما او می‌گوید که به دلیل وضعیت ویزه، این امکان وجود ندارد. او از هنگام ورودش به آسترالیا در سال ۲۰۱۳ ویزه‌های موقت بریجنگ یا Bridging Visa را دریافت می‌کند.

افرادی که ویزه‌های بریجنگ دارند، حقوق مشابه با سایر دارندگان ویزه‌های دیگر یا شهروندان آسترالیایی را ندارد، بخصوص در بخش تحصیل، کار یا هم سفر به خارج از کشور.

علی، پسر غلام رضا حیدری بحیث معلم ایفای وظیفه می‌کرد، اما از زمان به قدرت رسیدن طالبان، وظیفه خود را از دست داده است. Source: Supplied

آقای حیدری می‌گوید که او همیشه نگران همسر و پسرش است، چون آن‌ها زندگی سخت را در افغانستان دارند و آزادی‌های شان محدود است.

در سال ۲۰۱۷ غلام رضا برای کار در استرالیا بحیث آشپز درخواست ویزه حفاظت موقت یا Temporary Protection Visa کرد. او امیدوار بود که در نهایت اقامت دایمی را دریافت کرده و خانواده‌اش با وی خواهد پیوست، اما این درخواست او رد شد.

بعداً در سال ۲۰۱۹ برای بازبینی درخواست دو سال پیش خود، به وزارت مهاجرت درخواست دیگری داد؛ اما در سال ۲۰۲۱ پاسخ تاییدی درخواست را دریافت کرد و بس.

او تا سال ۲۰۱۷ حق کار را در آسترالیا نداشت. بعد از سال ۲۰۱۷ حق کار بدست آورد، اما دوباره آن را از دست داد تا این‌که اخیراً دوباره حق کار را دریافت کرد.

Source: Supplied

او که بحیث آشپز در افغانستان و پاکستان کار کرده است، اکنون راننده اوبر است و اخیراً برای رانندگی بس‌های شهری که به گفته خودش آرزویش است، درخواست داده است.

او می‌گوید که نداشتن حقوق کامل کاری در مدت اقامتش در آسترالیا، صحت روانی او را بدتر کرده است.

بر اساس تحقیقات جدیدی که به مناسبت روز جهانی پناهندگان انجام شده بود و نتایج آن ماه گذشته نشر شد، اگر پناهندگان ماهر در آسترالیا بگونه درست مدیریت شوند، اقتصاد آسترالیا ۹ میلیارد دالر رشد و ۴۴۰۰۰ شغل اضافی در یک سال ایجاد خواهد شد.

این تحقیق از سوی نهادهای Settlement Services International و Deloitte Access Economics مشترکاً انجام شده است.

در این تحقیق آمده است که در صورت مدیریت کردن پناهندگان و مهاجرین ماهر بشکل درست، در ۱۰ سال ۷۰ میلیارد دالر به تولید ناخالص داخلی آسترالیا اضافه خواهد شد.

وزارت مهاجرت در مورد وضعیت ویزه به بخش خبری اس‌بی‌اس گفت که در موارد فردی اظهار نظر نمی‌کنند.

یکی از سخنگویان این وزارت گفت: «حکومت برای اصلاح روندهای بررسی مهاجرت و ویزه های حفاظت، اقداماتی از جمله توقف فعالیت ادارۀ بررسی مهاجرت و فرآیند ارزیابی سریع، را انجام داده است. آسترالیا متعهد به تعهدات بین‌المللی است و افرادی‌که تعهدات حفاظتی آسترالیا را انجام می‌دهند به کشور دیگری‌که زندگی شان در خطر باشد و یا هم با ازار و اذیت مواجه باشند، برنخواهند گشتاند.»

این سخنگوی در اخیر افزود: «کسانی‌که برای ویزه‌ حفاظت ادعاهای معتبر دارند و یا هم در بارۀ تغییرات در کشور مبدا یا شرایط شخصی ملاحظاتی دارند، می‌توانند برای بررسی دوباره ادعای خود، به وزارت مهاجرت درخواست دهند.»