سلیمان انورزی، یک پدر افغان ساکن ملبورن، میگوید که وقتی تماسی از خارج از کشور دریافت میکند، لحظات سختی را میگذراند.
آقای انورزی با درآمد کمش نه تنها باید مخارج خانواده جوانش را در آسترالیا تأمین کند، بلکه از بقیه عزیزانش که در افغانستان جا ماندهاند نیز باید حمایت مالی کند.
او با اشاره به این موضوع میگوید: «کار سختی است. ما نمیتوانیم به طور منظم پول بفرستیم، زیرا میدانید که دشوار است.»
انورزی کمتر از دو سال پیش، بعد از سقوط زادگاهش به دست گروه طالبان، با همسر و سه فرزندش به آسترالیا آمد.
او پدر و مادر و خواهر و برادرهای خود را که به گفته خودش در وضعیت بحران انسانی وخیم در سایه زمامداری یک گروه شبهنظامی گرفتار شدهاند، جا گذاشته است.
با وجود گرسنگی فراگیر و نرخ بیکاری بالا در افغانستان، آقای انورزی احساس مسئولیت میکند و نمیخواهد خانوادهاش را در فقر و تنگدستی رها کند.
او میگوید: «آنها بیکار هستند... چیزی هم نیست که از آنها حمایت مالی کند.»
انورزی برای تأمین مخارج خود به پرداختیهای سنترلینک (سوسیال) متکی است و با گرانی فزاینده مواد غذایی و اجاره خانه، گفتوگو با خانواده برایش هر روز سخت و سختتر میشود.
«وقتی پول را از سنترلینک دریافت میکنیم، باید بسنجیم که چطور کرایه و گاز و سایر قبضها را پرداخت کنیم.»
«ما به ندرت توان فرستادن مبلغی را به افغانستان پیدا میکنیم.»
'شما برای خودتان زندگی نمیکنید'
این رنج مضاعف جوامع مهاجر و پناهنده در میانه یک بحران فزاینده گرانی در آسترالیا، در گزارش جدید انستیتوت تحقیقاتی بنیاد اسکانلون (Scanlon Foundation Research Institute) برجسته شده است.
گزارش سالانه انسجام اجتماعی این سازمان که روز چهارشنبه منتشر شد، نشان میدهد که بسیاری از اعضای جوامع مهاجر و پناهنده در کنار استرس مالی در آسترالیا، از عزیزان شان در خارج از کشور نیز حمایت میکنند.
یکی از افرادی که در این گزارش با او مصاحبه شده گفته است: «شما برای خودتان زندگی نمیکنید، بلکه برای خانواده تان در وطن نیز زندگی میکنید.»
«همه از خانواده خود حمایت میکنند و به پناهندگانی که شاید جا گذاشته باشند، پول ارسال میکنند. همه این چیزها زندگی آنها را در اینجا سختتر میسازند، زیرا پولی که به دست میآورند، بین خانواده و خودشان تقسیم میشود. مردم در وضعیت بدی هستند.»
یک مصاحبهشونده دیگر در مورد این بار اضافی که باید در کنار گرانی سرسامآور آسترالیا بر دوش بکشد گفته است: «هر سه ماه یکبار باید مقداری پول [به والدینم] بفرستم. نه خیلی زیاد، بلکه همان مقداری که برای زنده ماندن کافی باشد. اما اکنون همان مقدار را هم نمیتوانم بفرستم.»
فعالان اجتماعی میگویند این یک مشکل دایمی است که آنها به چشم سر میبینند.
بصیر قدیری، رییس سازمان اجتماعی باختر در ویکتوریا، گفت که پناهندگان متقاضی بستههای کمکی غذایی این سازمان در شش ماه گذشته سه برابر شدهاند.
آقای قدیری به اسبیاس نیوز گفت: «تقاضا رو به افزایش است؛ وضعیت روزبهروز وخیمتر میشود.»
آقای قدیری گفت که اخیراً یک مادر مجرد پنج فرزند با گریه به سازمان باختر مراجعه و درخواست کمک کرد، زیرا بیشتر درآمد او صرف اجاره خانه و سایر قبضها میشوند.
او گفت: «این خانم خانوادهای در خارج از کشور دارد که باید از آنها حمایت کند، اما پولی برای حمایت از آنها ندارد.»
جیمز اودانل، محقق اصلی گزارش اسکانلون، گفت که بسیاری از افرادی که برای این گزارش مصاحبه شدهاند، گفتهاند که برای کمک به خانواده به خارج از کشور پول میفرستند.
آقای اودانل گفت: «میدانید که خانواده و عزیزانی که در کشورهای مبدا هستند، روزگار سختی را میگذرانند.»
برخیها از وعدههای غذایی و سایر نیازهای شان صرف نظر میکنند
از هر ۱۰ نفری که در این گزارش با آنها مصاحبه شده، یک نفر گفته است که در سال گذشته به دلیل بیپولی گرسنگی کشیده است.
آقای اودانل گفت، تعداد کسانی که از نظر مالی با مشکل مواجه هستند، از حدود ۳۴ درصد در ۲۰۲۰ به ۴۱ درصد در ۲۰۲۲ افزایش یافته است.
یکی از مصاحبهشوندگان گفته است: «اگر بخواهم در آخرهفته یک پیاله چای بخرم، قبل از فکر کردن به آن، باید به پولم فکر کنم، زیرا اگر این پیاله چای را بخرم، شاید بعداً برای چیز دیگری پول نداشته باشم.»
آسترالیاییهای کمتری احساس تعلق و شادی میکنند
تعداد افرادی که نسبت به شیوه زندگی و فرهنگ آسترالیایی احساس افتخار میکنند، همچنان در حال کاهش است. همزمان، شمار افرادی که به آسترالیا احساس تعلق میکنند نیز کاهش یافته است.
گزارش 'انسجام اجتماعی' میرساند که در مقایسه با ۷۷ درصد افرادی که در سال ۲۰۰۷ «احساس تعلق زیادی به آسترالیا داشتند»، اکنون فقط ۵۲ درصد این احساس را دارند.
تعداد افرادی که به شیوه زندگی و فرهنگ آسترالیایی افتخار میکنند، اکنون به ۳۷ درصد رسیده است، در حالی که سه سال پیش ۴۴ درصد و در ۲۰۰۷، ۵۸ درصد بود.
در عین حال، تبعیض و تعصب هنوز برای گروههای مهاجر یک مشکل عمده است.
آقای اودانل گفت: «از هر سه نفر دارای پیشینه غیرانگلیسیزبان، یک نفر به ما میگوید که در سال ۲۰۲۲ تبعیض را تجربه کرده است. و به این ترتیب، این نوع تبعیض مانع روند تعلق و ادغام در آسترالیا میشود.»
یافتههای گزارش انسجام اجتماعی همچنین نشان میدهند که آسترالیاییها کمتر از گذشته شاد هستند.
در سال گذشته، ۷۸ درصد آسترالیاییها گفتهاند که شاد هستند، در حالی که در سال ۱۹-۲۰۱۸ این رقم ۷۹ درصد بود.
