نکات برجسته:
- «مرکز یادبود جنگ آسترالیا برآورد می کند که بیش از ۱۲۰۰ مرد بومی در جنگ جهانی اول نام نویسی کردند یا تلاش کردند نام نویسی کنند، و این رقم در جنگ جهانی دوم به حدود ۶۵۰۰ تن می رسد.»
- مردمان بومی با محدودیت های زیادی برای نام نویسی در نیروهای مسلح روبرو بودند.
- اکثر مردم بومی برای نام نویسی دست به تلاش های فوق العاده زدند؛ به شمول پنهان کردن میراث و هویت شان.
- پس از برگشت، تبعیض و قوانین محدودکننده هنوز هم بخش از زندگی روزمره کهنه سربازان بومی بود.
اکثر مردمان بومی و جزیرهنشینان تنگه تورس در نیروهای مسلح آسترالیا، از جمله در طول جنگهای جهانی اول و دوم خدمت کردهاند. آنان اغلباً در کنار آسترالیایی های غیربومی جنگیدند، حتی در دورانیکه بطور رسمی از ثبت نام در اردو منع شده بودند.
امروزه تلاشهای فزایندهای در جریان است تا اطمینان حاصل شود که این داستانها به رسمیت شناخته شده و در یادها باقی میماند.
مایکل بل مردی از مردمان انگوناوال/گومروی، بخشی از این تلاش است. او به عنوان افسر رابط بومیان در مرکز "یادبود جنگ آسترالیا"، به شناسایی و ارجگذاری به خدمات و فداکاریهای مردمان بومی و جزیرهنشینان تنگه تورس کمک میکند. مردمان مورد هدف او هم کسانی است که یونیفورم نظامی بر تن داشتند و هم کسانی که از تلاشهای جنگی در خاک خود حمایت کردند.
در نتیجهای این فعالیتها، تصویر روشنتری در حال ظهور است.
چه تعداد از مردمان بومی و جزیره نشینان تنگه تورس در جنگ های جهانی اول و دوم خدمت کرده اند؟
مایکل بل می گوید: «در حال حاضر، کمی بیش از ۱۲۰۰ مرد بومی در جنگ جهانی اول ثبت نام کرده اند یا تلاش کرده اند ثبت نام کنند، و ما تخمین می زنیم که این رقم در جنگ جهانی دوم به حدود ۶۵۰۰ مرد برسد.»
این ارقام با کشف اسناد بیشتر، همچنان افزایش می یابد.
مرکز یادبود جنگ آسترالیا به گونه آماری، رقم های نام نویسی را با نفوس شناخته شده مردمان بومی مقایسه کرده است.
با وجود موانع قابل توجه، این ارقام چشمگیر است.
ارقام نام نویسی یا تلاش برای نام نویسی بومیان در اردو با ارقام نام نویسی برادران و خواهران غیربومی شان یکسان است.Michael Bell
چه موانع بر سر راه ثبت نام مردمان ملل اولی آسترالیا برای خدمت عسکری وجود داشت؟
مردمان بومی و جزیرهنشینان تنگه تورس هنگام تلاش برای ثبت نام در نیرو های مسلح با محدودیت ها و موانع متعدد روبرو بودند. این محدودیت ها در چندین سطح وجود داشت.
مردمان بومی با محدودیت در رفت و آمد در سراسر کشور روبرو بودند. آنان به عنوان شهروندان کامل آسترالیا شناخته نمی شدند و در برخی موارد، قانون حتی آنان را به عنوان انسان به رسمیت نمی شناخت. همچنان پالیسی های نظامی اغلب کسانی را که میراث اروپایی نداشتند، از خدمت محروم می کرد.
در مجموع، این عوامل برای کسانی که می خواستند خدمت کنند، موانع بزرگ ایجاد می کرد. با وجود این محدودیت ها، بسیاری از افراد برای ثبت نام تلاش های فوق العاده انجام دادند. مایکل بل توضیح می دهد که یکی از این افراد از کوینزلند تا آلبری پیاده رفت.
«در مسیر راه، پنج بار تلاش کرد ثبت نام کند و بالاخره موفق شد داخل شود؛ اما متاسفانه فرصت خدمت پیدا نکرد، چون در کشتی و در مسیر رفتن به میدان جنگ، بر اثر مریضی جان داد. این نشان دهنده تعهد و تلاش دوباره مردان ما است؛ کسانیکه به خاطر بومی بودن رد می شدند، اما دوباره بر می گشتند و تلاش می کردند.»
داستان های مانند این، عزم، پایداری و علاقه جدی برای خدمت به سرزمین را نشان می دهد؛ حتی در زمانی که آن سرزمین، حقوق برابر به آنان نمی داد.
پس از بازگشت سربازان ملل اولی از جنگ به خانه، چه اتفاقی افتاد؟
برای اکثر کهنه سربازان بومی، فداکاری های شان به معنای برابری نبود.
آنها به جامعه ای برگشتند که تبعیض و قوانین محدودکننده هنوز هم بخشی از زندگی روزمره بود.
مایکل بل می گوید: «مردان ما برای حق های در یک جنگ خارجی می جنگیدند که در سرزمین های خود شان از آن برخوردار نبودند. و وقتی به یک جامعه به شدت نابرابر بر می گشتند، دوباره به جداسازی، عدم به رسمیت شناخته شدن حقوقی، محدودیت های مالکیت زمین، معاش برابر، محدودیت در سرپرستی کودکان، و در اوج بودن روند نسل های ربوده شده، روبرو می شدند.»
برخی از کهنه سربازان بومی توانستند به امتیازات پس از جنگ دسترسی پیدا کنند، اما بسیاری دیگر نتوانستند و محدودیت های گسترده اجتماعی و سیاسی، حمایت را محدود می کرد.
حتی پیوند گرفتن با دیگر کهنه سربازان هم دشوار بود.
از سربازان بازگشته اغلب خواسته می شد به سازمان های اجتماعی مانند کلپ های RSL که از کهنه سربازان حمایت می کنند و برنامه های مانند مراسم روز انزک را برگزار می کنند، بپیوندند.
اما بسیاری از این کلپ ها محل های دارای جواز فروش الکول بودند؛ یعنی الکول در آن ها سرو می شد و ورود بومیان به این فضاها غالباً محدود بود.
در عمل، آنها ازحمایت و هم از ارتباط محروم می شدند.
آسترالیا امروز چگونه خدمت عسکری مردمان بومی و جزیره نشینان تنگه تورس را به رسمیت می شناسد؟
در دهه های اخیر، مرکز یادبود جنگ آسترالیا نقش فعال تری در کشف و شریک سازی خدمت مردمان بومی و جزیره نشینان تنگه تورس داشته است.
مایکل بل توضیح می دهد: «داستان های ما به گونه برابر و متناسب در سراسر همه گالری های ما شریک ساخته می شود. ما در همه بخش های خدمات، همه گالری ها، همه داستان ها و همه بازنمایی های خود، محتوای بومی داریم.»
او می افزاید: «در یادبود جنگ آسترالیا هیچ “گوشه سیاه” وجود ندارد. کاری که ما می کنیم این است که داستان را به گونه برابر در سراسر مجموعه روایت می کنیم؛ همان گونه که کهنه سربازان از ما خواسته اند.»
در یادبود جنگ آسترالیا هیچ گوشه سیاه وجود ندارد. کاری که ما می کنیم این است که، همان گونه که کهنه سربازان از ما خواسته اند، داستان را به صورت برابر در سراسر آن روایت کنیم.»Michael Bell
«در یونیفورم، آن ها فقط خود را به رنگ خدمت شان می دیدند؛ مثل سبز، آبی یا خاکستری برای اردو، نیروی هوایی و نیروی بحری.»
این رویکرد بازتاب می دهد که بسیاری از سربازان بومی چگونه به خود نگاه می کردند: پیش از هر چیز “سرباز”، در کنار دیگران.
در عین حال، داستان هاییکه مدت ها پنهان مانده بودند، حالا دوباره کشف می شوند و با خانواده ها و جوامع در میان گذاشته می شوند.
«در مواردی که تنها عکس شناخته شده از یک مرد بومی در مجموعه ما موجود است و خانواده آن را ندیده اند. ما می توانیم آن را به خانواده بدهیم؛ به نمایندگی از قدردانی و به رسمیت شناختن خدمت او و برای من واقعاً تاثیرگذار و ویژه است که بتوانم این را با خانواده ها شریک بسازم؛ خانواده هاییکه می دانند این آگاهی و معلومات در یک نهاد نگهداری می شود که ما به گونه مثبت تلاش می کنیم روایت های پیشتر ناشناخته یا کمتر شناخته شده درباره خدمت مردمان بومی و جزیره نشینان تنگه تورس را نیز شامل کنیم.»
برای خانواده ها، این لحظه ها می تواند بسیار نیرومند و احساس برانگیز باشد؛ لحظه هاییکه کمک می کند دوباره با تاریخ، هویت و عزیزان شان پیوند بگیرند.
در روز انزک امسال چی را باید در باره تاریخ مردمان بومی و جزیره نشینان تنگه تورس بدانید؟
درک روز انزک به این معنا است که هم سهم و نقش مردمان بومی و جزیره نشینان تنگه تورس به رسمیت شناخته شود و هم چالش هاییکه آنان با آن روبرو بودند.
آقای بل می گوید: «این موضوع به تاریخ کامل و همه جانبه آسترالیا و آنچه امروز است، بر می گردد؛ نه آن “ملت نادیده” یی که در سال های گذشته بوده ایم. و برای کسانیکه در جنگ جهانی اول خدمت کردند و مجبور بودند هویت شان را پنهان کنند، ما می خواهیم تشویق شان کنیم تا تاریخ کامل آسترالیا را همان گونه که هست ببینند؛ نه آن گونه که در نظام های پیشین نوشته شد و قدردانی از ما را کنار گذاشت.»
روز انزک برای به یاد آوردن کسانی که در جنگ ها و درگیری ها خدمت کرده اند و برای بسیاری از آسترالیایی ها، فرصتی است برای گردهم آمدن و ارج نهادن به تاریخ.
با بیشتر شریک ساخته شدن این داستان ها، تصویر کامل تری از گذشته آسترالیا و امروز آن شکل می گیرد.
بیشتر بخوانید
معنی روز انزک برای پناهندگان چیست؟
براى بدست آوردن معلومات و توصيههاى ارزشمند بيشتر در مورد جابجا شدن تان در زندگى نو در آستراليا در پادکست Australia Explained اشتراك يا آنرا تعقيب كنيد.
اگر سوال يا نظرى داشته باشيد، آنرا از طريق ايميل به آدرس australiaexplained@sbs.com.au بفرستيد.
