زندگی روزمره بسیاری از آسترالیاییها به دسترسی به تشنابهای عامه وابسته است. اما با وجود اینکه تشنابهای عامه بخش مهمی از زیربناهای شهری به شمار میروند، اغلب ناامن، غیرقابل استفاده یا پیدا کردن آنها دشوار است.
غیبت از کار و مکتب، کوتاه کردن جلسات و محدود کردن مصرف آب و غذا؛ اینها برخی از تصمیمهایی هستند که بسیاری از آسترالیاییها به دلیل کمبود تشناب های عامه در دسترس و قابل استفاده با آن روبهرو میشوند.
جرمی هوپ، رئیس سازمان People with Disability Australia و مدیرعامل ائتلاف Specialist Disability Accommodation، به برنامه SBS Examines گفته است که تِشناب های عامه قابل دسترس و امن، برای افراد دارای معلولیت «کرامت انسانی» فراهم میکنند. او گفت:
[[«بخشی از دشواری این است که بتوانی با کرامت به تشناب عامه بروی؛ جایی خصوصی، قابل دسترس و امن داشته باشی. برای من، این یعنی بتوانم با ویلچر و واکر خودم حرکت کنم.»]]
محقق کاترین وبر به SBS Examines گفته است که تشناب های عامه اغلب ارزش واقعی خود را در سیاستگذاریها و برنامهریزی شهری دریافت نمیکنند.
او افزود که آسترالیا در زمینه قوانین مربوط به تشناب های عامه کمبود دارد.
[[«هیچ الزام قانونی وجود ندارد که بگوید تشناب های عامه بخشی از شبکه فضاهای عمومی یا بخشی از شبکه حملونقل عمومی هستند.»]]
[[«بنابراین اگر بین گروههای مختلف استفادهکننده تعارضی به وجود بیاید، یا اگر هزینه نگهداری خیلی بالا برود، بستن یک تشناب عمومی میتواند آسانتر از تضمین دسترسی ادامهدار باشد.»]]
در این قسمت، برنامه SBS Examines این پرسش را مطرح میکند که تشناب های عمومی چگونه نابرابری را نشان میدهند.
