غیبت از کار و مکتب، کوتاه کردن جلسات و محدود کردن مصرف آب و غذا؛ اینها برخی از تصمیمهایی هستند که بسیاری از آسترالیاییها به دلیل کمبود تشناب های عامه در دسترس و قابل استفاده با آن روبهرو میشوند.
جرمی هوپ، رئیس سازمان People with Disability Australia و مدیرعامل ائتلاف Specialist Disability Accommodation، به برنامه SBS Examines گفته است که تِشناب های عامه قابل دسترس و امن، برای افراد دارای معلولیت «کرامت انسانی» فراهم میکنند. او گفت:
[[«بخشی از دشواری این است که بتوانی با کرامت به تشناب عامه بروی؛ جایی خصوصی، قابل دسترس و امن داشته باشی. برای من، این یعنی بتوانم با ویلچر و واکر خودم حرکت کنم.»]]
محقق کاترین وبر به SBS Examines گفته است که تشناب های عامه اغلب ارزش واقعی خود را در سیاستگذاریها و برنامهریزی شهری دریافت نمیکنند.
او افزود که آسترالیا در زمینه قوانین مربوط به تشناب های عامه کمبود دارد.
[[«هیچ الزام قانونی وجود ندارد که بگوید تشناب های عامه بخشی از شبکه فضاهای عمومی یا بخشی از شبکه حملونقل عمومی هستند.»]]
[[«بنابراین اگر بین گروههای مختلف استفادهکننده تعارضی به وجود بیاید، یا اگر هزینه نگهداری خیلی بالا برود، بستن یک تشناب عمومی میتواند آسانتر از تضمین دسترسی ادامهدار باشد.»]]
در این قسمت، برنامه SBS Examines این پرسش را مطرح میکند که تشناب های عمومی چگونه نابرابری را نشان میدهند.
