Η λιτότητα είναι μια πολιτική αδιέξοδη και δυσχεραίνει την ανάκαμψη που έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία. Αυτά τονίζεται σε άρθρο που συνυπογράφουν ο επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείο, Μορίς Όμπστ-φελντ, και ο διευθυντής του ευρωπαϊκού παραρτήματος του Ταμείου, Πόουλ Τόμσεν. Μάλιστα, κατηγορούν τις ελληνικές κυβερνήσεις ότι αυτές επέλεξαν την πολιτική αυτή.
Τα κύρια σημεία του άρθρου
Tα δυο στελέχη επέλεξαν αυτή τη μέθοδο για να απαντήσουν στην κριτική που δέχεται το ΔΝΤ, ότι είναι υπεύθυνο για το αδιέξοδο στην ελληνική οικονομία. Το κατηγορούν ότι φέρει την ευθύνη για την πολιτική λιτότητα που εφαρμόζουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Ωστόσο, οι δυο αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι πρωταρχικός στόχος της συνεργασίας τους με την Ελλάδα είναι να την βοηθήσει να ξαναμπεί σε πορεία βιώσιμης ανάπτυξης προς όφελος του Ελληνικού λαού.
1. Οι δυο τεχνοκράτες τάσσονται κατά της επιμονής σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα τα οποία εκτιμούν ότι δεν μπορούν να επιτευχθούν, θα προκαλούσαν μεγαλύτερη λιτότητα που δεν θα επέτρεπε να υπάρξει ανάκαμψη. Λένε ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν εκείνη που συμφώνησε με τους Ευρωπαίους σε πλεονάσματα 3,5% και για να επιτευχθούν αυτά απαιτούνται επιπλέον μέτρα.
2. Ζητούν ριζική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος όπως και των δαπανών. Λένε ότι στην προσπάθεια της να ενισχύσει τα έσοδα, η Ελλάδα ακολούθησε μια πολιτική επαναλαμβανόμενης αύξησης των φορολογικών συντελεστών αντί να διευρύνει τη φορολογική βάση.
3. Εκεί που στέκονται περισσότερο είναι η μεταρρύθμιση στον Δημόσιο τομέα και πιστεύουν ότι αν δεν γίνει, η Ελλάδα αποκλείεται να ανακάμψει. Επισημαίνουν τους δυο κύριους πυλώνες του προβλήματος: πρώτον, την περιορισμένη φορολογική βάση. Σημειώνουν ότι πάνω από τα μισά ελληνικά νοικοκυριά βρίσκονται κάτω από το αφορολόγητο όριο, τη στιγμή που το αντίστοιχο ποσοστό στην ευρωζώνη είναι μόλις 8%. Το δεύτερο σημείο είναι το ασφαλιστικό σύστημα το οποίο κοστίζει υπέρμετρα στο κράτος αφού για τις συντάξεις δαπανάται το 11% του ΑΕΠ. Ο μέσος όρος στην Ευρωζώνη είναι 2,25%.
Αναφορά σε συνταξιούχους και άνεργους νέους
Οι κύριοι Τόμσεν και Όμπστ-φελντ σημειώνουν ότι οι συντάξεις παραμένουν ιδιαιτέρως υψηλές, σε βάρος των νεότερων Ελλήνων. Υπογραμμίζουν ότι ο κίνδυνος φτώχιας μειώνεται δραστικά για τους συνταξιούχους, παραμένει στα ίδια σχεδόν επίπεδα για τους εργαζόμενους και αυξάνεται επικίνδυνα για τους ανέργους.
