Αυτό το Πάσχα, η οικογένειά μου θα γιορτάσει όχι μόνο μία νεκρανάσταση, αλλά και και αυτήν του πεθερού μου ο οποίος παραλίγο να πεθάνει μετά από ένα ατύχημα στο μπάρμπεκιου.
Πέρυσι, όταν η πανδημία COVID-19 έβαλε λουκέτο στο Πάσχα, ο πεθερός μου Άλεξ ήταν αποφασισμένος να κάνει αυτό που αγαπά περισσότερο από καθετί – να ψήσει στα κάρβουνα το διάσημο σουβλάκι του.
Ενώ ετοίμαζε το μπάρμπεκιου, έκανε κάτι που πολλοί Ελληνες κάνουν- πέταξε βενζίνη στα καυτά κάρβουνα για να επισπεύσει τη διαδικασία. Η ανυπομονησία του σήμαινε ότι άθελά του δημιούργησε μια μίνι πύρινη μπάλα που εκτοξεύθηκε πάνω του και έσπειρε κινούμενες φλόγες πάνω στον κορμό του.
Όταν η σύζυγός του Μαρία άκουσε τις κραυγές του, έτρεξε έξω από το σπίτι αντικρίζοντας την τρομακτική σκηνή με τον άνδρα της να φλέγεται και τη μυρωδιά της καμένης σάρκας. Όταν ο Άλεξ πήρε το λάστιχο για να σβήσει τη φωτιά από πάνω του και οι δυο τους προσπάθησαν να βγάλουν το φλεγόμενο μπλουζάκι του, ήταν όλα μάταια γιατί το υλικό είχε λιώσει και βυθιστεί στο σώμα του.
Με φλόγες ακόμη να καίνε στα χέρια του, το στήθος, την πλάτη και άλλα σημεία του κορμιού του, η Μαρία έτρεξε για βοήθεια από τον γιο της Νίκο και τη νύφη της Jaclyn που έμεναν απέναντι. Η Jaclyn έσυρε αμέσως τον πεθερό της κάτω από το ντουζ.
Ο πόνος που ένιωσε τότε ο πεθερός μου ήταν βασανιστικός. Η φωτιά είχε λιώσει κομμάτι από το δέρμα του, και με το κρύο νερό να ρέει πάνω στις ανοιχτές πληγές ο Άλεξ έσκουζε σαν πληγωμένο ζώο. Παρακαλούσε να τον βγάλουν από το ντουζ λέγοντας ότι μια κρέμα θα ήταν αρκετή, αλλά η Jaclyn αγνόησε τις διαμαρτυρίες του.
Αντ’ αυτού τον κράτησε κάτω από το κρύο νερό για 20 λεπτά ωσότου έφτασε το ασθενοφόρο.
Ήταν ακριβώς το είδος της πρώτης βοήθειας που χρειαζόταν και αργότερα οι τραυματιοφορείς μας είπαν ότι βοήθησε να σώσει τη ζωή του. Οι τραυματιοφορείς ήταν απίθανοι παρεπιμπτόντως, οι ήρωες της ημέρας. Με την οικογένειά μου, τους είμαστε για πάντα ευγνώμονες.
Σε αυτό το σημείο, ήταν που έφτασα με τη σύζυγό μου και την ενός χρόνου κόρη μας, Σία.
Όταν η γυναίκα μου έμαθε τί είχε συμβεί, έτρεξε στα ανίψια της να τα αγκαλιάσει και να τα παρηγορήσει, αγνοώντας την οδηγία όχι αγκαλιές που ίσχυε τότε λόγω COVID. Μετά έτρεξε στην αυλή να δει τι κάνει ο πατέρας της και τότε ήταν που άκουσε τις κραυγές του με το νερό να πέφτει πάνω στα τρίτου βαθμού εγκαύματα.
Θυμάμαι όταν μπήκε λουκέτο στους εορτασμούς του Πάσχα πέρυσι, οι γονείς μου και τα πεθερικά μου ήταν θυμωμένοι με την κυβέρνηση που το lockdown χαλούσε την οικογενειακή παράδοση. Αλλά στα κρυφά, εγώ και η σύζυγός μου ήμασταν ανακουφισμένοι. Οι διακανονισμοί και οι διαπραγματεύσεις για δύο γιορτές μπάρμπεκιου την ίδια μέρα εδώ και έξι χρόνια, όχι μόνο έφερναν άγχος αλλά και έξτρα κιλά.
Όμως μετά η ανακούφιση έγινε ενοχή ,τρόμος και θυμός όταν έμαθα τί έκανε ο πεθερός μου.
Είχα θυμώσει με τον Άλεξ γιατί σαν τον πατέρα μου πετούσε πετρέλαιο στο BBQ τα τελευταία 50 χρόνια. Δυστυχώς αυτή η τεχνική είναι κοινή και συμβαίνει κάθε Πάσχα με Έλληνες της Ελλάδας και της διασποράς.
Μαλώνει τους πατεράδες μας εδώ και χρόνια για την πρακτική, αλλά για κακή του τύχη ο πεθερός μου πλήρωσε ένα δυνητικά θανάσιμο τίμημα. Απίστευτο, εν τω μεταξύ, αλλά την ίδια μέρα που ο Άλεξ είχε το ατύχημα, ένας ακόμη 70χρονος Ελληνοαυστραλός επίσης έπιασε φωτιά ένω άναβε BBQ – και οι δυο τους κατέληξαν στο ίδιο νοσοκομείο.
[...]
Το χειρότερο σενάριο για τον Άλεξ, όπως είπαν οι γιατροί στον γιο του Νίκο, ήταν ότι ακόμη κι αν κατάφερνε να επιβιώσει τις επόμενες μέρες, λόγω ηλικίας (75) και σοβαρότητας εγκαυμάτων, δεν υπήρχαν εγγυήσεις ότι το σώμα του θα κατάφερνε να το πολεμήσει.
Ένας επιπλέον κίνδυνος ήταν η κατάσταση με την έξαρση COVID-19 που ήταν στο ζενίθ της στο Σύδνεϋ.
Αυτό σήμαινε αυστηρές οδηγίες, που ήταν πολύ δύσκολο για την οικογένειά μου γιατί οι Έλληνες δεν σκολουθούν οδηγίες νοσοκομείου όταν κάποιος αγαπημένος τους νοσηλεύεται.
Ευτυχώς για τον πεθερό μου, η καλή του υγεία, η αποχή από ποτό και κάπνισμα σήμαινε ότι ανάρρωσε πολύ καλύτερα και γρηγορότερα από ότι πίστευαν οι γιατροί. Η διαδικασία μεταμόσχευσης δέρματος από τα πόδια και τους μηρούς του στα χέρια, τα μπράτσα και την πλάτη σήμαινε ότι το σώμα του θα μπορούσε να επανέλθει. Για να βοηθηθεί η ανάρρωση, θα χρειαζόταν να φορά ειδική ολόσωμη στολή για 18 μήνες.
Τώρα, έναν χρόνο μετά, ο πεθερός μου ακόμη φορά τη στολή και οι πληγές του σταδιακά αλλά σταθερά καλυτερεύουν. Οι ουλές όμως θα μείνουν υπενθύμιση για το πόσο τυχερός είναι που επέζησε, και πώς μια μόνο στιγμή αρκεί για να σου αλλάξει τη ζωή.
Μετά τον όρκο που πήρε ότι δεν θα ξαναψήσει στο BBQ ξανά, ο Άλεξ επιστρέφει σε αυτό που αγαπά περισσότερεο από καθετί: ψήσιμο στα κάρβουνα και περηφάνεια για το πώς το χοιρινό σουβλάκι του είναι το καλύτερο. Υπάρχει μια μόνο – δραστική μεν – αλλαγή. Δεν ρίχνει πλέον σε καμία περίπτωση πετρέλαιο στα κάρβουνα πια.
Μετά την περσινή χαμένη οικογενειακή συγκέντρωση (και χωρίς πρόθεση ασέβειας στον Ιησού), αυτή τη φορά η οικογένειά μας γιορτάζει Πάσχα με τον Άλεξ να τελειώνει αυτό που άφησε στη μέση και τρώγοντας το καλύτερο χοιρινό σουβλάκι που έχουμε ποτέ γευτεί.
