Σε αυτό βοήθησε η παρουσία της καλύτερης Βραζιλίας που εμφανίστηκε ποτέ, με αστέρια όπως οι Πελέ, Κάρλος Αλμπέρτο, Ζέρσον, Ζαϊρζίνιο, Ριβελίνο, Τοστάο κ.α.
Αυτό θα ήταν το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που θα μεταδιδόταν έγχρωμα σε όλο τον κόσμο και το πρώτο στο οποίο οι προπονητές είχαν δικαίωμα να κάνουν αλλαγές στην διάρκεια του αγώνα, δύο στον αριθμό.
Οι δύο ημιτελικοί, της 17ης Ιουνίου, είχαν ευρωπαϊκό και λατινικό χρώμα. Στο Μέξικο Σίτι συγκρούστηκαν Δυτική Γερμανία και Ιταλία και στη Γουαδαλαχάρα η Βραζιλία με την Ουρουγουάη. Ο αγώνας του «Αζτέκα» ήταν με διαφορά ο πιο συγκλονιστικός νοκ άουτ αγώνας στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, βρίσκοντας νικητές τους Ιταλούς με 4-3 στην παράταση.
Η ιταλική ομάδα προηγήθηκε με ένα γρήγορο γκολ για να έρθει η ισοφάριση στο δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων από τους Γερμανούς, στέλνοντας τον αγώνα στον επιπλέον χρόνο.
Εκεί οι δύο ομάδες παρουσιάστηκαν μεταμορφωμένες και προσέφεραν απίστευτες συγκινήσεις.
Σημειώθηκαν πέντε γκολ, δύο για τους Γερμανούς και τρία για τους Ιταλούς, οι οποίοι ήταν και αυτοί που πήραν το εισιτήριο για τον τελικό.
Στον άλλο ημιτελικό, η Βραζιλία είχε να ξεπληρώσει το γραμμάτιο του 1950, όταν έχασε στη χώρα της το τρόπαιο από την Ουρουγουάη.
Είκοσι χρόνια μετά η Σελεσάο θα επικρατούσε με 3-1, αν και βρέθηκε πίσω στο σκορ, παίρνοντας την εκδίκησή της.
Στον τελικό παρατάχθηκαν δύο ομάδες με διαφορετική ποδοσφαιρική φιλοσοφία, από τη μία το επιθετικό και θεαματικό παιχνίδι της Βραζιλίας και από την άλλη το αμυντικό παιχνίδι σκοπιμοτήτων της «Σκουάντρα Ατζούρα».
Οι Βραζιλιάνοι νίκησαν με 4-1 και στέφθηκαν για τρίτη φορά στην ιστορία τους Παγκόσμιοι Πρωταθλητές, διατηρώντας για πάντα στην τροπαιοθήκη τους το κύπελλο Ζιλ Ριμέ, καθώς από την επόμενη διοργάνωση θα υπήρξε μια σειρά αλλαγών.
Το παρθενικό Μουντιάλ της Αυστραλίας
Πέρα από τον τρόπο διεξαγωγής της τελικής φάσης, όπου οι νοκ άουτ αγώνες αντικαταστάθηκαν από δύο ομίλους, όπου οι πρώτοι δύο θα έπαιζαν στον τελικό και οι δεύτεροι στον μικρό τελικό, αλλά και τα δρακόντεια μέτρα ασφάλειας που είχε ως αποτέλεσμα η τρομοκρατική επίθεση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972, η διοργάνωση του 1970, θα έφερνε και ένα νέο τρόπαιο το οποίο θα συνεχίζει να απονέμεται στους νικητές έως σήμερα.
Το «FIFA WORLD CUP», ένα αγαλματίδιο 18 καρατίων, δημιούργημα του Ιταλού γλύπτη Σίλβιο Κατσανίγκα, θα κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο που φιλοξένησε η Δυτική Γερμανία.
Η διοργάνωση αυτή θα σηματοδοτούσε επίσης και την παρθενική εμφάνιση της Εθνική Αυστραλίας στα τελικά ενός Μουντιάλ, αλλά και την πρώτη συμμετοχή ιθαγενή Αυστραλού, του Χάρι Γουϊλιαμς, στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση.
Το γκολ του Τζίμη Μακάι στον επαναληπτικό αγώνα με τη Νότιο Κορέα στο Χόνγκ Κονγκ στις 13 Νοεμβρίου του 1973, θα έστελνε την ομάδα μας στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανία.
Η Εθνική Αυστραλίας κληρώθηκε στον πρώτο όμιλο με το φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου και οικοδέσποινα Δυτική Γερμανία, την Ανατολική Γερμανία και την Χιλή.
Το πρώτο ημίχρονο της Αυστραλίας σε ένα Μουντιάλ ήταν εντυπωσιακό καταφέρνοντας να κρατήσει στο «μηδέν» την Ανατολική Γερμανία.
Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, γνωρίζοντας τελικά την ήττα με 2-0, όπως την ήττα γνώρισε και από την Δυτική Γερμανία, με 3-0 αυτή την φορά.
Ο τελευταίος αγώνας με την Χιλή, ωστόσο (κόντρα στα προγνωστικά) θα έληγε ισόπαλος χωρίς τέρματα χαρίζοντας στην Εθνική Αυστραλίας τον πρώτο της βαθμό σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ο Rale Rasic, προπονητής της Εθνικής ομάδας την περίοδο εκείνη, θυμάται την ποιότητα του χαρακτήρα των παικτών του, οι οποίοι ακόμη και σήμερα παραμένουν μια οικογένεια.
Στην προημιτελική φάση στον όμιλο που δημιουργήθηκε βρέθηκαν αντιμέτωπες η Ολλανδία, η Αργεντινή, η Ανατολική Γερμανία και η Βραζιλία, με τις «τουλίπες» του Γιόχαν Κρόιφ, να τερματίζουν στην πρώτη θέση και να εξασφαλίζουν την πρόκρισή τους στον τελικό.
Αντίπαλος τους θα βρεθεί η οικοδέσποινα Δυτική Γερμανία που προσπέρασε στον δικό της όμιλο την Πολωνία, τη Σουηδία και την Γιουγκοσλαβία.
Στον τελικό της 7ης Ιουλίου στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μόναχου, η Ολλανδία φάνταζε ως το ακλόνητο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, λόγω του θεαματικού ποδοσφαίρου που έπαιζε.
Μόλις ένα λεπτό αγώνα είχε συμπληρωθεί και οι Ολλανδοί αλλάζοντας 14 πάσες έφεραν μόνο εντός της περιοχής τον Γιόχαν Κρόιφ, ο οποίος κέρδισε το πέναλτι από τον Χένες, για να γράψει λίγες στιγμές αργότερα το 1-0 ο Νέεσκενς από τα 11 βήματα.
Με τον ίδιο τρόπο ήρθε η ισοφάριση και από πλευράς Γερμανών με τον Γκερντ Μίλερ στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου να διαμορφώνει το 2-1 για την ομάδα του, αποτέλεσμα που θα έμενε αναλλοίωτο έως το τέλος, με τους Δυτικογερμανούς να κατακτούν το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην ιστορία τους.
Η πρώτη της Αργεντινής
Μετά από 48 χρόνια ζωής το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 θα διοργάνωνε τελικά η Αργεντινή, παρά την αστάθεια που είχε φέρει στην χώρα δύο χρόνια νωρίτερα ο στρατηγός Βιντέλα ο οποίος ανέτρεψε την κυβέρνηση της Ιζαμπέλα Περόν και εγκαθίδρυσε δικτατορικό καθεστώς.
Χιλιάδες αντικαθεστωτικοί δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν ή βασανίστηκαν από τη χούντα, ενώ δολοφονήθηκε από τους ακροαριστερούς Μοντονέρος και ο πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στρατηγός Ακτίς.
Το γεγονός αυτό συγκλόνισε την παγκόσμια ποδοσφαιρική ομοσπονδία, που παρά την πίεση αρκετών χωρών που απειλούσαν με αποχώρηση, επέμεινε στην απόφασή της να διεξαχθεί το 11ο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Αργεντινή.
Καταλυτικό ρόλο φαίνεται να έπαιξε η ανακοίνωση των ανταρτών πως στην διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν θα υπάρξουν πράξεις βίας, αφού το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι για την εργατική τάξη.
Το 1978 είχαμε και την πρώτη παρουσία του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ο οποίος ωστόσο αποκλείστηκε από την τελική 22άδα της εθνικής του ομάδας.
Οι φίλοι της Αργεντινής που περίμεναν 48 χρόνια για να δουν την χώρα τους να φιλοξενεί ένα Μουντιάλ, θα έβλεπαν όλες τις ευχές του να πραγματοποιούνται στη διοργάνωση αυτή.
Μετά την Ουρουγουάη το 1930, η ομάδα τους θα έφτανε και πάλι σε έναν τελικό, με την μόνη διαφορά πως τώρα θα πανηγύριζε τον τίτλο, επικρατώντας στο «Μονουμεντάλ» του Μπουένος Άιρες της Ολλανδίας με 3-1.
Ο γηραιότερος παγκόσμιος πρωταθλητής
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 στην Ισπανία, θα ήταν το πρώτο στο οποίο θα συμμετείχαν 24 ομάδες μετά από απόφαση της FIFA.
Η μεγαλύτερη απούσα της διοργάνωσης ήταν η Ολλανδία, η φιναλίστ των τελευταίων δύο τελικών, αφού δεν κατάφερε να περάσει από την προκριματική φάση.
Αυτό ήταν το πρώτο Μουντιάλ για τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, χωρίς ωστόσο να πραγματοποιεί την πορεία που περίμεναν οι φίλοι του.
Η πρεμιέρα βρήκε τους παγκόσμιους πρωταθλητές να γνωρίζουν την ήττα από το Βέλγιο, όμως παρότι ακολούθησαν οι νίκες απέναντι σε Ουγγαρία με το πρώτο γκολ για τον Μαραντόνα σε τελική φάση Μουντιάλ και Ελ Σαλβαδόρ που τους έστειλαν στην επόμενη φάση, δεν ήταν γραπτό να φτάσουν μέχρι τέλους για να υπερασπιστούν τον τίτλο τους.
Οι δύο ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 8 Ιουλίου. Στον πρώτο χρονικά, η Ιταλία αντιμετώπιζε την Πολωνία, με τους Ιταλούς να προκρίνονται τέταρτη φορά σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Στον άλλο ημιτελικό του «Σάντσεθ Πιθχουάν» της Σεβίλλης κονταροχτυπήθηκαν η Γαλλία με την Γερμανία, με όσους βρέθηκαν στο γήπεδο, να ομολογούν ότι ήταν ο συγκλονιστικότερος αγώνας που είχαν παρακολουθήσει στη ζωή τους.
Τα Πάντσερ πήραν το προβάδισμα στο 17’ με τον Λιτμπάρσκι, αλλά οι Τρικολόρ ισοφάρισαν με πέναλτι του Πλατινί.
Το ματς ολοκληρώθηκε χωρίς κάποιο άλλο γκολ με τις ομάδες να οδηγούνται στην παράταση. Εκεί το παιχνίδι πήρε φωτιά, αφού οι Γάλλοι προηγήθηκαν με 3-1, αλλά οι Γερμανοί απάντησαν, ισοφαρίζοντας σε 3-3.
Στα πέναλτι ψυχραιμότερη ήταν η ομάδα της Γερμανίας που νίκησε με 5-4 παίρνοντας την πρόκριση για τον τελικό.
Ο αγώνας της 11ης Ιουλίου στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» εξελίχθηκε σε έναν θρίαμβο των Ιταλών που νίκησαν με 3-1 τους Δυτικογερμανούς.
Λίγο αργότερα ο αρχηγός της Σκουάντρα Ατζούρα, Ντίνο Τζοφ, σε ηλικία 40 ετών θα γινόταν ο γηραιότερος ποδοσφαιριστής που σηκώνει το βαρύτιμο τρόπαιο.
Follow SBS Greek on Facebook
Listen to SBS Greek Podcasts here
