Τα 100στα γενέθλια της γιόρτασε η ομογενής Ευαγγελία Κατρή, πλαισιωμένη από τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά της.
Τα γενέθλιά της συμπληρώνοντας έναν αιώνα ζωής γιόρτασε πρόσφατα μια ομογενής από την Μελβούρνη.
Η Ευαγγελία Κατρή έγινε 100 χρόνων γιορτάζοντας την ημέρα αυτή στο πλευρό των παιδιών, των εγγονιών, αλλά και των δισέγγονών της.
Μάλιστα για την σημαντική αυτή επέτειο έλαβε, μεταξύ άλλων, συγχαρητήρια μηνύματα από την βασίλισσα Ελισάβετ, τον Γενικό Κυβερνήτη της Αυστραλίας, David Harley, τον πρωθυπουργό της Αυστραλίας Scott Morrison και τον πρωθυπουργό της Βικτώριας, Daniel Andrews.
«Αισθάνθηκα ικανοποιημένη γιατί έκλεισα τα 100 χρόνια και έμαθα μόνη μου ένα πράγμα, τίποτα στη ζωή δεν υπάρχει παρά η αγάπη για τον πλησίον και σε αυτή την αγάπη υπάρχει ένα κλειδί, όταν ανοίξουμε με το κλειδί θα βρούμε μια άλλη λέξη, μια λέξη που λέγεται ταπείνωση, και μόνο με την ταπείνωση μπορεί ο άνθρωπος να προχωρά στον κόσμο», είπε σε συνέντευξη της στο Ελληνικό Πρόγραμμα της Δημόσιας Ραδιοφωνίας SBS η αιωνόβιος ομογενής σημειώνοντας για την ηλικία της:
«Εκατό ολόκληρα χρόνια δεν κατάλαβα πως πέρασαν, θυμάμαι όλη μου τη ζωή από τα γεννοφάσκια μου γράμμα προς γράμμα, βήμα προς βήμα και έχω προσφέρει αφιλοκερδώς στην ελληνική παροικία», είπε.
Ζωή βγαλμένη από ταινία
Η ιστορία της Ευαγγελίας Κατρή, μοιάζει με κινηματογραφική ταινία.
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης και μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια, μεταναστεύοντας στην Αυστραλία το 1954, όταν ήταν 35 ετών.
Ήταν εννέα μηνών όταν ο πατέρας της εγκατέλειψε εκείνη και την οικογένειά της, ενώ στα εννέα της χρόνια πέθανε η μητέρα της.
«Έμεινα ορφανή από πατέρα όταν ήμουν βρέφος και από μητέρα όταν ήμουν εννέα ετών. Ήμουν με την μεγάλη μου αδελφή και τους συγγενείς μου μέχρι που μεγάλωσα. Η ζωή έχει αγκάθια και τριαντάφυλλα, αλλά εγώ προσπάθησα παρά την ορφάνια μου να προσφέρω αυτό που εγώ έχασα. Δεν είχα σαν τα άλλα τα παιδάκια έναν πατέρα ή μια μητέρα να με φιλήσει το βράδυ πριν κοιμηθώ», είπε η κα Κατρή
Όπως τονίζει παρά τις δυσκολίες και τα όσα της είχε γραμμένα η μοίρα, τα κατάφερε και στη νέα της πατρίδα αφιέρωσε μέρος της ζωής της στην υπηρεσία της παροικίας για πάνω από 50 χρόνια.
«Όταν στερηθείς κάτι προσπαθείς πάντα να κάνεις το καλύτερο ώστε τα παιδιά σου, αλλά και τα παιδιά των άλλων να μην περάσουν όλα όσα πέρασες εσύ», είπε χαρακτηριστικά.
