Στην 40ή επέτειο από την πυρηνική καταστροφή του Τσερνόμπιλ, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι συναντήθηκε στο Κίεβο με την πρόεδρο της Μολδαβίας Μάγια Σάντου.
Κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου, ο κ. Ζελένσκι κατηγόρησε τη Ρωσία ότι δεν έχει διδαχθεί από την ιστορία, επικαλούμενος τη σύντομη ρωσική κατοχή του πυρηνικού σταθμού του Τσερνόμπιλ στις αρχές του 2022, ως απόδειξη έλλειψης μνήμης και συνείδησης.
Ο Ουκρανός ηγέτης κάλεσε για μέγιστη ευρωπαϊκή ενότητα και συντονισμένη δράση, με στόχο την προστασία των κοινών συμφερόντων ασφάλειας και ενέργειας απέναντι στις σύγχρονες απειλές.
Η Μάγια Σάντου, η οποία έφτασε στο Κίεβο για να εκφράσει αλληλεγγύη στην επέτειο-ορόσημο, σημείωσε ότι η καταστροφή του 1986 αποτελεί διαρκή υπενθύμιση πως οι απειλές που προέρχονται από αυταρχικά καθεστώτα δεν γνωρίζουν σύνορα.
Η επίσκεψη έγινε εν μέσω έντονων διεθνών ανησυχιών για την πυρηνική ασφάλεια στην Ουκρανία, ιδιαίτερα σχετικά με το Νέο Ασφαλές Περίβλημα στο Τσερνόμπιλ και τη συνεχιζόμενη ρωσική κατοχή του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια.
Όμως από το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ ακριβώς 40 χρόνια πριν, ένα γεγονός που αδιαμφισβήτητα άλλαξε τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας και σφράγισε για δεκαετίες τη συλλογική συνείδηση με τον φόβο για την πυρηνική ενέργεια. Τα πράγματα έχουν αλλάξει
Οι πιεστικές ανάγκες της κλιματικής κρίσης για ενέργεια χωρίς ρύπους, σε συνδυασμό με την αναζήτηση ενεργειακής ανεξαρτησίας,
Την ίδια στιγμή, εκπρόσωποι του αντιπυρηνικού, περιβαλλοντικού κινήματος κρούουν τον «κώδωνα» του κινδύνου, επισημαίνοντας ότι η πυρηνική ενέργεια είναι εξαιρετικά ακριβή, δημιουργεί επικίνδυνα απόβλητα και πως είναι άτοπο να παρουσιάζεται «μια τεχνολογία που πεθαίνει» ως η «πράσινη» λύση στην κλιματική κρίση.
Για να γίνεται αντιληπτό το μέγεθος της χρήσης αυτής της τεχνολογίας, αρκεί μια ματιά στα παγκόσμια δεδομένα. Σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας, το 2026 λειτουργούν πάνω από 415 αντιδραστήρες σε 32 χώρες του κόσμου. Η παραγωγή είναι έντονα συγκεντρωμένη, καθώς μόλις πέντε χώρες (ΗΠΑ, Γαλλία, Κίνα, Ρωσία και Νότια Κορέα) κατέχουν πάνω από τα δύο τρίτα της συνολικής παγκόσμιας ισχύος.
ο αναπληρωτής καθηγητής και Διευθυντής του Εργαστηρίου Πυρηνικής Τεχνολογίας του ΕΜΠ, Νικόλαος Πετρόπουλος σε συνέντευξή του στο Orange Press Agency ο καθηγητής εστιάζει πρωτίστως στον όγκο των αποβλήτων: «Το μεγάλο πλεονέκτημα είναι ότι δεν έχει αέρια θερμοκηπίου και ότι τα απόβλητα για τα οποία τόσο συζητάμε αυτή τη στιγμή είναι πάρα πολύ μικρού όγκου.
Η τεχνολογία σε όλα τα πράγματα έχει εξελιχθεί από το 1986. Το 1986, για παράδειγμα, δεν υπήρχαν φωτοβολταϊκά, δεν υπήρχαν αιολικά, τώρα υπάρχουν. Γιατί να πάμε στα πυρηνικά;
Σε ό,τι αφορά τον κίνδυνο ατυχήματος υπογραμμίζει ότι «η πιθανότητα να γίνει ατύχημα σε ένα πυρηνικό σταθμό είναι μικρή.
Για 40 χρόνια η σκιά του 1986 αποτελούσε το ισχυρότερο ανάχωμα απέναντι σε κάθε σκέψη για τη χρήση αντιδραστήρων, μετατρέποντας την πυρηνική τεχνολογία σε ένα απόλυτο ταμπού. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες το σκηνικό έχει αρχίσει να μεταβάλλεται ριζικά. Ας μάθουμε τέσσερα - πέντε βασικά πράγματα. Γιατί αύριο μπορεί και να τα χρειαστούμε»
