Το έργο της Σταυρούλας Λαμπροπούλου εστιάζει στη μνήμη, την ταυτότητα και τη σχέση του ανθρώπινου σώματος με τον τόπο και τον μύθο.
Μέσα από πρότζεκτ όπως The Wandering Womb and Other Myths, Un-Dressed και Worlds, εξερευνά ζητήματα φύλου, οικολογίας και συλλογικής μνήμης, ενώ θέτει προκλητικά ερωτήματα γύρω από τον μύθο της «υστερίας» και την πολιτική της ένδυσης.
Η ίδια έχει ήδη διακριθεί με το Robyn Beeche Award στη Μελβούρνη, τιμητική διάκριση που αναγνωρίζει νέους φωτογράφους με τολμηρή και πρωτότυπη καλλιτεχνική ματιά.
Όπως τονίζει, η μετανάστευση, η επαφή με τα ακατάκτητα εδάφη των Bunurong και Wadawurrung, αλλά και η βαθύτερη κατανόηση της ιστορίας των ιθαγενών της Αυστραλίας, αποτελούν καθοριστικές επιρροές στη δουλειά της.
Για την καλλιτέχνιδα, η φωτογραφία δεν είναι μόνο ένα μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης, αλλά και εργαλείο υπενθύμισης, μνήμης και περιβαλλοντικού προβληματισμού.
«Οι μύθοι, τα τραύματα και οι αφηγήσεις δεν χάνονται, ταξιδεύουν μέσα από τις γενιές και αποτυπώνονται στο σώμα και στην εικόνα», σημειώνει η ίδια.
