Ο πόλεμος του Βιετνάμ τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, πυροδότησε τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που είχε δει ποτέ η Αυστραλία. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες εναντιώθηκαν ενεργά στον πόλεμο. Η λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Νιουκαστλ Έφη Καραγιώργου, σε ένα νέο βι βλίο αποκαλύπτει μια κρυφή πλευρά αυτού του κινήματος, στο οποίο συμμετείχαν και Έλληνες της Αυστραλίας
Ένα νέο βιβλίο όμως της ιστορικού Δρος Έφης Καραγεώργου, Quiet Protest: A New History of Activism During the Vietnam War («Σιωπηλή Διαμαρτυρία: Μια νέα ιστορία του ακτιβισμού στα χρόνια του πολέμου του Βιετνάμ»), φέρνει στο φως μια κρυφή πλευρά του κινήματος: τις επιστολές, τη νομική συνδρομή, τους εράνους και τις καθημερινές συζητήσεις που τροφοδοτούσαν την αμφισβήτηση μακριά από τις κάμερες.
Οι Ελληνοαυστραλοί, πολλοί από αυτούς μετεμφυλιακοί μετανάστες όπως ο παππούς της ίδιας της ομογενούς ερευνήτριας, αγωνίζονταν ταυτόχρονα κατά του πολέμου και κατά της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, συγκροτώντας φορείς όπως η Ελληνική Μεταναστευτική Επιτροπή κατά της Στράτευσης της ΝΝΟ, όταν οι αρχές άρχισαν να εξετάζουν το ενδεχόμενο στράτευσης μεταναστών.
Την ρωτήσαμε αν μέσα στην οικογένειά της, που προέρχεται από την Θεσσαλονίκη γίνοντας συζητήσεις πολιτικού περιεχομένου.
«Έμαθα πολλά, ιδίως για τον παππού μου από την πλευρά της μητέρας μου. Ζούσε σε ένα χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη και αναγκάστηκε να φύγει, όπως τόσοι άλλοι Έλληνες εκείνη την εποχή, στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Πολλοί από τους Έλληνες που ήρθαν ήταν κομμουνιστές που δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά μετά τον ελληνικό Εμφύλιο, και ο παππούς της ήταν ένας από αυτούς. Δεν μιλούσε πολύ γι' αυτά όσο μεγάλωνε.»
Καθώς όμως η ίδια μεγάλωνε και άρχισε να συμμετέχει σε διαδηλώσεις, κατά του πολέμου και για διάφορα άλλα κοινωνικά ζητήματα, έμαθε περισσότερα για την ιστορία του παππού της και άρχισε να τον ρωτάει.
Την ρωτήσαμε για τον τίτλο του βιβλίου της, και να μας δώσεις το ορισμού της λεγόμενης «σιωπηλής διαμαρτυρίας»
«Είναι όλα όσα κάνουν οι πολίτες όταν δεν βρίσκονται στους δρόμους. Οι περισσότεροι από εμάς που έχουμε συμμετάσχει σε διαμαρτυρίες έχουμε βγει στον δρόμο με πανό, όσοι θεωρούμε τους εαυτούς μας ακτιβιστές.
Για παράδειγμα, τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, είμαι σίγουρη ότι πολλοί Έλληνες στην Αυστραλία, στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο μιλούσαν για τη χούντα, για τη στρατιωτική δικτατορία. Αυτό, από μόνο του, είναι πράξη αντίστασης.»
Στο βιβλίο της αναφέρεται στην εφημερίδα “Hellenic Herald”, που είναι η σημερινή εφημερίδα “Greek Herald”, ή «Ελληνικός Κήρυκας».» και ένα συντάκτη της που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις αντιπολεμικές διαμαρτυρίες για το Βιετνάμ.
Ανακάλυψε τον Νέστορα Ρίβα, του οποίου ο πατέρας είχε για μεγάλο διάστημα την ιδιοκτησία του «Ελληνικού Κήρυκα».
Ο Νέστορας εργαζόταν εκεί, αλλά δεν ήταν δημοσιογράφος, πολλοί τον περιέγραφαν ως ναυτικό. Δούλευε στη θάλασσα, ήταν συνδικαλιστής και αναρχικός.
Είχε έναν υπόγειο χώρο στο προάστειο Πάντινγκτον και επέτρεπε σε διάφορες ριζοσπαστικές οργανώσεις να τον χρησιμοποιούν ως χώρο συναντήσεων, ενώ στο αφίσες διαμαρτυρίας τους στο τυπογραφείο του «Ελληνικού Κήρυκα».
Τέλος, λέει πως υπάρχουν κοινωνιολόγοι και άλλοι μελετητές που ερευνούν αυτό που ονομάζουν «clicktivism», δηλαδή όσα κάνει κανείς διαδικτυακά, και υποστηρίζουν ότι κι αυτός είναι γνήσιος ακτιβισμός.
Το Quiet Protest διατίθεται σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και μέσω των εκδόσεων UNSW Press.
