Με καταγωγή από την Πάρο, από Έλληνα πατέρα και Ιταλίδα μητέρα, ο Σάββας Ζουμής γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1925 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Έζησε τα δύσκολα και ανήσυχα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρετώντας ως εθελοντής στην Ελληνική Αεροπορία από το 1943 μέχρι το 1946.
Η ζωή τον έφερε στην Αυστραλία το 1955, όταν με το πλοίο «Κυρωνεία» έφτασε στη Μελβούρνη — μια πόλη που θα γινόταν πια ο τόπος του για πάντα, μέχρι τον θάνατό του το 2000.
Στα πρώτα του ποιήματα κυριαρχεί η σάτιρα. Το χιούμορ, όχι σαν διασκέδαση — αλλά σαν άμυνα. Σαν τρόπος να πεις την αλήθεια αλλιώς.
Όσο περνούσαν τα χρόνια, η ποίησή του άρχισε να βαθαίνει. Να γίνεται πιο προσωπική, πιο τρυφερή.
Πίσω από τον αυτοσαρκασμό ξεπρόβαλλαν η μνήμη, η νοσταλγία, η αγωνία για τον άνθρωπο.
Δεν τον ενδιέφερε, έλεγε, ούτε η «βαριά» ποίηση, ούτε τα στολίδια του λόγου. Του άρεσε η σαφήνεια, ο απλός, λαϊκός τρόπος έκφρασης.
Έλεγε ο ίδιος, λιτά: «Με στενοχωρούν ορισμένες καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω μου και μένουν αδιόρθωτες. Αυτές με κάνουν να πιάνω την πέννα».
Οι απαγγελίες σε αυτό το επεισόδιο έγιναν με την συνδρομή του ομογενή ηθοποιό Νίκου Βελίγκου, ο οποίος δέχτηκε την πρόσκληση του SBS Greek και βρέθηκε στους ραδιοθαλάμους της Μελβούρνης για την ηχογράφηση.
Ακούστε εδώ όλα τα επεισόδια της σειράς
Ποίηση στους Αντίποδες
