Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, ήταν σειρά της Νότιας Αμερικής να αναλάβει και πάλι την διοργάνωση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αρχικά είχε επιλεγεί η Κολομβία, η οποία όμως λόγω οικονομικών προβλημάτων αναγκάστηκε να αποσυρθεί, με το Μεξικό να γίνεται η πρώτη χώρα του πλανήτη που φιλοξενούσε μια τελική φάση, για δεύτερη φορά.
Ούτε τώρα όμως δεν έλειψαν τα προβλήματα καθώς το 1985 η χώρα χτυπήθηκε από έναν φονικό σεισμό, που κόστισε τη ζωή σε περισσότερους από 25.000 ανθρώπους. Εντούτοις, οι Μεξικανοί επέμειναν να διοργανώσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο, ελπίζοντας σε μια ανάλογη επιτυχία όπως το 1970.
Στα τελικά προκρίθηκαν 24 ομάδες, οι οποίες χωρίστηκαν σε έξι ομίλους των τεσσάρων. Στην επόμενη φάση προκρίνονταν οι πρώτες δύο και οι τέσσερις καλύτερες τρίτες, ενώ στη δεύτερη φάση όλα τα παιχνίδια ήταν πλέον νοκ άουτ.
Στην προημιτελική φάση οι τρεις από τους τέσσερις αγώνες έβγαλαν νικητή στα πέναλτι, με τη Γαλλία να αφήνει εκτός την Βραζιλία, επικρατώντας 4-3, τη Δυτική Γερμανία το Μεξικό, μετά το υπέρ της 4-1 και το Βέλγιο την Ισπανία νικώντας με το ίδιο σκορ (4-1).
Το μοναδικό παιχνίδι που δεν χρειάστηκε έξτρα χρόνος και πέναλτι ήταν αυτό της Αργεντινής με την Αγγλία.
Στον αγώνα αυτό έλαμψε το άστρο του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ο οποίος σκόραρε δύο φορές. Και τα δύο τέρματα θα μνημονεύεται έως σήμερα για διαφορετικούς λόγους. Στο πρώτο, ο «Ντιεγκίτο», όπως ήταν το προσωνύμιο του, έστειλε την μπάλα στα δίχτυα χρησιμοποιώντας το χέρι του, μια κίνηση που χαρακτηρίστηκε ως το «Χέρι του Θεού». Ο Τυνήσιος διαιτητής Αλί Μπενασέρ, δεν είδε την παράβαση με τους Αργεντίνους να παίρνουν προβάδισμα στο σκορ. Στο δεύτερο γκολ, ο σπουδαίος αυτός ποδοσφαιριστής, πήρε την μπάλα από το κέντρο του γηπέδου και αφού πέρασε όποιον βρήκε μπροστά του, πλάσαρε υποδειγματικά τον Πίτερ Σίλτον.
Στον τελικό που ακολούθησε θα βρεθούν αντιμέτωπες η Δυτική Γερμανία με την Αργεντινή, με τους λατινοαμερικάνους να επικρατούν 3-2 και να φτάνουν σε ένα ακόμη Παγκόσμιο Κύπελλο.
Το πιο… φτωχό Μουντιάλ
Η αποκλειστικότητα του Μεξικού δεν κράτησε παραπάνω από τέσσερα χρόνια, αφού το 1990 η Ιταλία μπήκε στη μικρή λίστα με τις χώρες που διοργάνωναν για δεύτερη φορά το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Στην διοργάνωση αυτή θα συμμετείχαν για τελευταία φορά η Σοβιετική Ένωση, η Τσεχοσλοβακία και η Γιουγκοσλαβία, αφού έπειτα από λίγα χρόνια έγινε η διάσπαση και των τριών χωρών.
To Παγκόσμιο της Ιταλίας το 1990 θεωρείται ένα από τα πιο φτωχά από άποψη παραγωγικότητας στην ιστορία. Σημειώθηκαν μόλις 2.2 γκολ κατά μέσω όρο ανά παιχνίδι και οι διαιτητές αναγκάστηκαν να δείξουν 16 κόκκινες κάρτες, συμπεριλαμβανομένης εκείνης στον Αργεντίνο κεντρικό αμυντικό Πέδρο Μονζόν, την πρώτη που δόθηκε σε τελικό Μουντιάλ.
Μεγάλη έκπληξη της διοργάνωσης το Καμερούν που νίκησε την Αργεντινή στον εναρκτήριο αγώνα του, καταφέρνοντας να φτάσει μέχρι τα προημιτελικά.
Εκεί βρέθηκαν και η Ιταλία με την Δυτική Γερμανία που κόντρα σε ΕΪΡΕ και Τσεχοσλοβακία αντίστοιχα νίκησαν με το φτωχό, πλην πολύτιμο 1-0 και προκρίθηκαν στα ημιτελικά.
Στα πέναλτι πήρε την πρόκριση η Αργεντινή επικρατώντας της Γιουγκοσλαβίας με 3-2, ενώ το Καμερούν αν και προηγήθηκε δύο φορές στο σκορ 1-0 και 2-1 ηττήθηκε τελικά από την Αγγλία του Γκάρι Λίνεκερ με 3-2 στην παράταση, με τον Βρετανό επιθετικό να πετυχαίνει δύο γκολ με εκτελέσεις πέναλτι.
Το ίδιο σενάριο είχαμε και στα ημιτελικά. Στη Νάπολι, ο τοπικός «Θεός» Ντιέγκο Μαραντόνα και η Αργεντινή αντιμετώπισαν την διοργανώτρια Ιταλία.
Το 1-1 ήταν το αποτέλεσμα τόσο της κανονικής διάρκειας, όσο και της παράτασης και έτσι ο αγώνας κρίθηκε στα πέναλτι, όπου ο Γκοϊκοετσέα με δύο αποκρούσεις στις εκτελέσεις των Ντοναντόνι και Σερένα, έστειλε την ομάδα του στον τελικό.
Στον τελικό η Αργεντινή θα καλούταν να αντιμετωπίσει τη Δυτική Γερμανία, που με τη σειρά της νίκησε στα πέναλτι την Αγγλία.
Ο τελικός του Ολίμπικο θα μείνει στην ιστορία της διοργάνωσης ως ένας από τους χειρότερους που έγιναν ποτέ. Το θέαμα φτωχό, τα μαρκαρίσματα αρκετά, αναγκάζοντας τον Μεξικανό διαιτητή Εντγκάρντο Κοντέσαλ Μέντεζ να δείξει τέσσερις κίτρινες και δύο κόκκινες κάρτες. Τελικά οι Δυτικογερμανοί θα αναδειχθούν για 3η φορά στην ιστορία τους Παγκόσμιοι Πρωταθλητές χάρη σε ένα αμφισβητούμενο πέναλτι που μετουσίωσε σε γκολ ο Αντρέας Μπρέμε.
«Ένα γκολ σας ζήτησα»
Το Παγκόσμιο Κύπελλο των Ηνωμένων Πολιτειών το 1994 ήταν ένα προσωπικό στοίχημα για την FIFA, καθώς είχε δώσει τη διοργάνωση σε μια χώρα που λάτρευαν το Αμερικάνικο Ράγκπι. Παρόλα αυτά θα ήταν ένα από τα καλύτερα, με περίπου 70.000 ανθρώπων να βρίσκονται στις εξέδρες κάθε παιχνίδι, φτάνοντας σε σύνολο τα 3,6 εκατομμύρια.
Στα τελικά της διοργάνωσής αυτής θα έδινε το «παρών» για πρώτη φορά και η Εθνική Ελλάδας. Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα πέρασε από τα προκριματικά τερματίζοντας μπροστά από τις Ρωσία, Ισλανδία, Ουγγαρία, Λουξεμβούργο και Γιουγκοσλαβία η οποία αποκλείστηκε τελικά, λόγω του πολέμου.
Οι διεθνείς σημείωσαν έξι νίκες με σημαντικότερη αυτή στο ντέρμπι του ομίλου με τη Ρωσία με 1-0, χάρη στην κεφαλιά του Νίκου Μαχλά.
Τα όσα θα ακολουθούσαν στα γήπεδα της Αμερικής θα αποτελούσαν εφιάλτη για τους διεθνείς. Τρείς ήττες με 10 γκολ παθητικό.
Η «γαλανόλευκη» κληρώθηκε στον 4ο όμιλο με την Αργεντινή, στην τελευταία διοργάνωση για τον Ντιέγκο Μαραντόνα, την Βουλγαρία και τη Νιγηρία.
Οι αγώνες με Αργεντινή και Βουλγαρία βρήκαν την Ελλάδα να γνωρίζει βαριές ήττες με 4-0, με το τελευταίο παιχνίδι κόντρα στους Αφρικανούς να αποτελεί ευκαιρία για εξιλέωση.
Αντίθετα οι παίκτες του Αλκέτα Παναγούλια θα γνωρίσουν μια ακόμη ήττα, με 2-0 αυτή την φορά, με τον προπονητή τους να ξεσπά στο ημίχρονο ζητώντας τουλάχιστον ένα γκολ στη διοργάνωση, το οποίο τελικά δεν ήρθε ποτέ.
Στον πρώτο όμιλο οι ΗΠΑ ξάφνιασαν τους πάντες, καθώς κατάφεραν να ακολουθήσουν στην επόμενη φάση τους Ρουμάνους. Οι διοργανωτές μάλιστα «πρωταγωνίστησαν» σε ένα δυσάρεστο γεγονός. Στον αγώνα με την Κολομβία νίκησαν 2-1, χάρη σε αυτογκόλ του Αντρές Εσκομπάρ, ο οποίος δολοφονήθηκε δέκα ημέρες μετά την επιστροφή της ομάδας στη χώρα του.
Στον τελικό στο γήπεδο «Ρόουζ Μπόουλ» Βραζιλία και Ιταλία θα διεκδικούσαν το βαρύτιμο τρόπαιο μπροστά σε 94.194 θεατές.
Η κανονική διάρκεια και η παράταση βρήκαν τις δύο ομάδες ισόπαλες χωρίς τέρματα με τον τίτλο να κρίνεται στα πέναλτι.
Μοιραίος του αγώνα ο Ιταλός Ρομπέρτο Μπάτζιο που αστόχησε στην δική του κρίσιμη εκτέλεση δίνοντας τον τίτλο στην Βραζιλία, η οποία θα γινόταν η πρώτη ομάδα στην ιστορία της διοργάνωσης που θα έφτανε στις τέσσερις κατακτήσεις.
