សកលវិទ្យាល័យនៅទូទាំងប្រទេសអូស្រ្តាលីក៏កំពុងតែចូលរួមដោយប្រយោលផងដែរចំពោះការរៀបចំចាត់ចែងដែលគាំទ្រឲ្យមានសកម្មភាពទេសចរណ៍ដែលចោទជាសំណួរឡើងជាច្រើននេះ។
“ទេសចរណ៍ស្ម័គ្រចិត្ត” គឺជាពាក្យមួយដែលបង្កើតឡើងដើម្បីបរិយាយការកើនឡើងនៃអង្គការ រួមបញ្ចូលទាំង មណ្ឌលកុមារកំព្រាផងដែរ ដែលទទួលបានប្រាក់កម្រៃពីភ្ញៀវទេសចរដែលភាគច្រើនមកពីប្រទេសលោកខាងលិច ដែលស្ម័គ្រចិត្ត ចំណាយពេលវេលារបស់ពួកគេជាមួយនឹងក្មេងៗដែលរស់នៅក្នុងមណ្ឌលទាំងនេះ។
ចំនួនមណ្ឌលកុមារកំព្រានៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាបានកើនឡើងយ៉ាងខ្ពស់ ដោយអ្នកផ្គត់ផ្គង់បានខ្នះខ្នែងព្យាយាមបំពេញតាមតម្រូវការនៃក្តីស្រឡាញ់និង វត្តមាននៃកុមារអាចលេងជាមួយពួកគេបាន។
“ពួកគេអាចកែសម្រួលកាលវិភាគរបស់កុមារដើម្បីតម្រូវចិត្តពួកលោកខាងលិចដែលស្នាក់នៅទីនោះ។”
យោងតាមអ្នកនាំពាក្យនៃអង្គការមិត្តសម្លាញ់អន្តរជាតិ លោក James Sutherland ឲ្យដឹងថា៖ ការស្ទង់មតិជាច្រើនបានធ្វើឡើងដោយអង្គការយូនីសេហ្វ និងក្រសួងសង្គមកិច្ចកម្ពុជា បានរកឃើញថា នៅតាមតំបន់ទេសចរណ៍នានាក្នុងប្រទេសកម្ពុជា មានមណ្ឌលកុមារកំព្រាចំនួន២៩៧កន្លែងដែលកំពុងតែបើកដំណើរការ។
លោកថា៖ “ទីក្រុងភ្នំពេញ សៀមរាប និងបាត់ដំបង ទាំងនេះគឺជាតំបន់ខ្លឹម” ។
ពួកគេក៏ធ្វើការប៉ាន់ប្រមាណផងដែរថា ចំនួនកុមារដែលស្នាក់នៅក្នុងមណ្ឌលកុមារកំព្រាបានឡើងដល់ ១២០០០នាក់ក្នុងខេត្តចំនួន៥នៅក្នុងប្រទេសនេះ ដោយមិនរាប់បញ្ចូលខេត្តដទៃទៀតនោះទេ។
និស្សិតនៃសកលវិទ្យាល័យ ANU លោក Brock Holland ធ្លាប់បានស្ម័គ្រចិត្តនៅក្នុងមណ្ឌលកុមារកំព្រាមួយកន្លែង លោកបានឲ្យដឹងថា លោកបានត្រឹមតែទទួលស្គាល់ពីវិសាលភាពនៃអារម្មណ៍របស់កុមារទាំងនោះនៅពេលដែលលោកចាកចេញទៅវិញ។
“ខ្ញុំចាំបានថា នៅពេលដែលខ្ញុំរៀបនឹងឡើងម៉ូតូតុកៗ ក្មេងស្រីតូចម្នាក់បានរត់មករកខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនដែលឮនាងនិយាយភាសាអង់គ្លេសច្រើនក្រៅពីពាក្យ “hello”, “goodbye” នោះទេ តែពេលនោះនាងបាននិយាយថា “ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យអ្នកចាកចេញទៅនោះទេ”។
“វាគឺជាពេលដែលកំសត់ជាខ្លាំងមួយ។ ការដែលសោកសង្រេងបំផុតនោះមិនមែនដោយសារតែខ្ញុំត្រូវចាកចេញទៅនោះទេ គឺដោយសារតែស្ថានភាពទាំងនេះបានកើតឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ។"
"អ្នកនឹងមានភាពស្និទ្ធស្នាលជាខ្លាំងជាមួយនឹងក្មេងៗមួយចំនួនដែលអ្នកបង្រៀន ប៉ុន្តែការដែលអ្នកចាកចេញពីជីវិតរបស់ពួកគេទៅភ្លាមៗបន្ទាប់ពីទទួលបាននូវការជឿទុកចិត្តពីពួកគេនោះ គឺពិតជាគួរឲ្យរន្ធត់ណាស់។”
លោក Holland បានឲ្យដឹងថា មណ្ឌលកុមារកំព្រាដែលលោកបានបង់ថ្លៃដើម្បីស្នាក់នៅនោះ ទទួលបានមនុស្សចូលទៅស្នាក់នៅជាច្រើនរហូតដល់៤០នាក់ក្នុងមួយលើកៗ ហើយអ្នកបង្កើតមជ្ឈមណ្ឌលនេះធ្វើការកែសម្រួលកាលវិភាគរបស់កុមារដើម្បីធានាឲ្យបានថាភ្ញៀវរបស់ពួកគេពេញចិត្ត។
អ្នកដែលបង្រៀនកុមារទាំងនេះភាគច្រើនគឺជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្តដែលមិនមានសញ្ញាប័ត្រនិងគ្មានបទពិសោធន៍ក្នុងការបង្រៀនទាល់តែសោះ។
ការបង្រៀនភាគច្រើនធ្វើឡើងនៅពេលយប់។ ក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំវាគ្មានប្រយោជន៍អ្វីទាល់តែសោះ វាជាមេរៀនដែលមិនមានកម្មវិធីត្រឹមត្រូវ។ មិនតិចក៏ច្រើនវាច្បិចយកពីនេះពីនោះហើយចេះតែបង្រៀនទៅ។
“ខ្ញុំគិតថាពួកគេ(អ្នកស្ម័គ្រ)ចិត្តភាគច្រើន ចង់ទៅទីនោះដើម្បីតែបទពិសោធន៍តែប៉ុណ្ណោះ” នេះបើតាមសម្តីរបស់លោក Holland ។
“ពួកគេមិនបានគិតដល់សកម្មភាពដែលពួកគេកំពុងតែធ្វើ ឬក៏មិនបានគិតថាតើវាពិតជាអាចជួយដល់កុមារទាំងនោះបានមែនឬអត់”
លោក Sutherland បាននិយាយថា ជនបរទេសដែលមកពីប្រទេសលោកខាងលិចដែលមានបំណងល្អទាំងអស់នោះ អាចនឹងខ្វះបទពិសោធន៍ក្នុងការគិតពិចារណាអំពីស្ថានភាព ដូច្នេះពួកគេត្រូវតែវាយតម្លៃស្ថានការណ៍ទៅតាមហេតុផលជាក់ស្តែង។
គន្លឹះសំខាន់មួយដែលយើងនិយាយជាមួយនឹងយុទ្ធនាការសុវត្ថិភាពកុមាររបស់យើងគឺថា “គិត គិត គិត”។ នេះគឺជាបញ្ហា។ ជាញឹកញាប់មនុស្សម្នាមានប្រតិកម្មតបតតាមអារម្មណ៍តែម្យ៉ាងប៉ុណ្ណោះ។
"ពួកគេមិនដឹងនោះទេថាខ្លួនបានចុះហត្ថលេខលើឯកសារអ្វី នៅពេលដែលពួកគេប្រគល់កូនទៅឲ្យមណ្ឌលមើលថែទាំនោះ។”
ជនបរទេសដែលមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលដែលរកឃើញថា មិនមានតម្លាភាពនៅក្នុងអង្គការដែលពួកគេបានបរិច្ចាកប្រាក់ទៅឲ្យនោះ ហើយក៏បានទៅរកអង្គការមិត្តសម្លាញ់អន្តរជាតិ។
លោក Sutherland បានឲ្យដឹងថា៖ ពួកគេបានមករកយើងហើយនិយាយថា “យើងបានបរិច្ចាកប្រាក់រាប់សែនដុល្លារចូលទៅក្នុងមណ្ឌលកុមារកំព្រានេះ ហើយនៅពេលដែលយើងចុះទៅលេងនោះ ស្មានមិនដល់ថាពួកគេប្រាប់យើងថាមិនអាចផ្តល់វិក័យប័ត្រជូននោះទេ”។
កុមារខ្លះដែលគេឃើញរស់នៅក្នុងមណ្ឌលកុមារកំព្រា មិនមែនជាកុមារកំព្រាពិតប្រាកដឡើយ ពួកគេនៅមានក្រុមគ្រួសារនៅឡើយ។
លោក Sutherland បានឲ្យដឹងថា ក្រុមគ្រួសារក្រីក្ររងការកេងប្រវ័ញ្ចនិងប្រើប្រាស់កូនៗរបស់ពួកគេ ឲ្យទៅរស់នៅក្នុងមណ្ឌលទាំងនេះ។
"យើងកំពុងតែស្វែងយល់ពីស្ថានភាពមួយដែលគេមើលឃើញ មណ្ឌលកុមារកំព្រា ថាជាជម្រើសដ៏ល្អបំផុត។ វាដូចជាការដែលអ្នកមើលថែកុមារកំព្រាបានមកដល់ផ្ទះហើយនិយាយថា យើងផ្តល់ជូនអ្នកបែបនេះ បែបនោះ ហើយក្រុមគ្រួសារមានអារម្មណ៍ថាហាក់ដូចជាមានសម្ពាធក្នុងការប្រគល់កូនទៅឲ្យពួកគេ។"
"មានករណីមួយចំនួនបានកើតឡើងហើយកើតឡើងទៀត គឺនៅពេលដែលពួកគេផ្តិតមេដៃលើឯកសារជាលាយលក្ខណ៍អក្សរនោះ ពួកគេមិនចេះអានអក្សរឡើយ ពួកគេមិនទាំងដឹងថាគេចុះហត្ថលេខលើឯកសារអ្វីផង នៅពេលដែលពួកគេប្រគល់កូនទៅឲ្យមណ្ឌលមើលថែទាំនោះ។"
ទៅស្វែងរក'បទពិសោធន៍'
កន្លែងមើលថែទាំកុមារកំព្រានៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាទាំងនេះផ្តល់នូវសមាសធាតុផ្សំល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់យុវជនអូស្រ្តាលីវ័យក្មេងដែលចង់ធ្វើដំណើរទៅក្រៅប្រទេស និងជួយដល់សហគមន៍ទន់ខ្សោយនិងចាញ់ប្រៀប។
និស្សិតសកលវិទ្យាល័យMonashម្នាក់ឈ្មោះថា Taylor Courter បានទៅទស្សនកិច្ចនៅមណ្ឌលកុមារកំព្រាមួយកន្លែងដែលបង្កើតឡើងដោយប្តីប្រពន្ធលោកខាងលិចកាន់សាសនាគ្រឹស្តិ៍មួយគូដើម្បីជួយដល់កុមារដែលកើតជំងឺអេដស៍។
“ សឹងតែគ្រប់ពេល គឺគ្រាន់តែចំណាយពេលជាមួយនឹងក្មេងៗ ជួយដល់ពួកគេនៅក្នុងថ្នាក់រៀន… យើងអង្គុយចុះនៅក្នុងថ្នាក់ ជួយដល់គ្រូនិងផាត់ពណ៌បន្តិចបន្តួច។”
កញ្ញា Courter បានឲ្យដឹងថា ដំណើរទស្សនកិច្ចរបស់នាងជាចំបងគឺដើម្បី”បទពិសោធន៍” ជាជាងការជួយដល់ម្ចាស់មណ្ឌលក្នុងការបំពេញតាមតម្រូវការរបស់កុមារ។
“ភាគច្រើនគឺជាការប្រឡូកនៅក្នុងសង្គម លេងជាមួយនឹងក្មេងៗ ចំណាយពេលវេលាជាមួយនឹងពួកគេ។”
“មានគ្រូជាច្រើនដែលមកហើយក៏ទៅវិញ។"
កញ្ញាមិនបានកត់សម្គាល់នោះទេថា ក្មេងៗក្លាយទៅជាសោកសង្រេងដែលអាចសម្គាល់នឹងភ្នែកទទេបាន នៅពេលដែលក្រុមរបស់នាងឬក៏គ្រូបណ្តោះអាសន្នដទៃទៀតចាកចេញទៅវិញនោះ ហើយនាងជឿថានេះគឺជាយន្តការតស៊ូដែលត្រូវបានគេបង្កើតឡើង។
“មានគ្រូជាច្រើនដែលមកហើយក៏ទៅវិញ។ ការដែលមានមនុស្សចេញចូលរៀងរាល់ពីរទៅបីសប្តាហ៍ម្តងបែបនេះ ពួកគេហាក់ដូចជាមិនមានទុក្ខព្រួយណាស់ណានោះទេ ប៉ុន្តែម្តងទៀតអ្នកពិតជាបានឆ្លងកាត់នូវរឿងដ៏លំបាក។
យើងគ្រាន់តែចំណាយពេល១សប្តាហ៍ប៉ុណ្ណោះនៅទីនោះ ទៅឲ្យស្គាល់ក្មេងមួយចំនួន ប៉ុន្តែនឹងមិនបានជួបគ្នាទៀតនោះទេ។” នេះបើតាមសម្តីផ្ទាល់របស់កញ្ញាCourter។
សកលវិទ្យាល័យជាច្រើនគាំទ្រដល់ការធ្វើទេសចរណ៍ស្ម័គ្រចិត្ត
សកលវិទ្យាល័យនៅក្នុងប្រទេសអូស្រ្តាលីមិនបានដឹងខ្លួននោះទេថា ការដែលអនុញ្ញាតិឲ្យអង្គភាពមួយចំនួនទាំងនេះ បង្កើតតូបសាកសួរព័ត៌មាននិងចែកខិតប័ណ្ណនានានោះ អាចបង្កឲ្យមានការអនុវត្តទេសចរណ៍ស្ម័គ្រចិត្តរីកសាយភាយនៅក្នុងបរិវេណមហាវិទ្យាល័យរបស់ខ្លួន។
លោក Sutherland បានឲ្យដឹងថា អង្គភាពកំពុងតែកែនគរនិស្សិតដែលមិនបានដឹងខ្លួនតាមសកលវិទ្យាល័យនានា។
លោកកំពុងតែជំរុញឲ្យស្ថាប័នឧត្តមសិក្សាពិចារណាឡើងវិញលើកម្មវិធីដែលផ្តល់ជូនដល់និស្សិតនេះ ខណៈដែលលទ្ធផលអាចនឹងធ្វើឲ្យខូចខាតដល់ក្រុមគ្រួសារនិងបុគ្គល។
“ ប្រសិនបើអ្នកលើកទឹកចិត្តឲ្យអង្គភាពធ្វើការជំរុញផលិតផលរបស់ពួកគេដល់និស្សិតរបស់អ្នក នោះអ្នកត្រូវតែគិតគូរពីផលប៉ះពាល់រយៈពេលវែង។”
សកលវិទ្យាល័យនានាអនុញ្ញាតិឲ្យក្រុមហ៊ុននិងអង្គភាពផ្សេងៗផ្សព្វផ្សាយពីដំណើរទស្សនកិច្ចដោយស្ម័គ្រចិត្តដើម្បី “បង្រៀនភាសាអង់គ្លេស” នៅក្នុងប្រទេសអាស៊ានក្នុងអំឡុងពេលសប្តាហ៍នៃការណែនាំចូលរៀនដំបូង។
ក្រុមហ៊ុនមួយទៀតដែលមានឈ្មោះថា STA Travel ផ្សព្វផ្សាយពីកម្មវិធីស្ម័គ្រចិត្តនៅលើគេហទំព័ររបស់ពួកគេ ហើយមានតូបជាច្រើននៅតាមទីធ្លាមហាវិទ្យាល័យនានា។
បណ្ឌិត. Karleen Gribble សាស្រ្តាចារ្យរងនៃសកលវិទ្យាល័យWestern Sydney University បានធ្វើការស្រាវជ្រាវនិងនិពន្ធពីផលប៉ះពាល់នៃការធ្វើទេសចរណ៍ស្ម័គ្រចិត្ត។
ដំបូងលោកស្រីបណ្ឌិតបានដឹងពីកម្មវិធីរបស់STA Travel ដែលរួមមានទាំងការទំនាក់ទំនង និងចំណាយពេលវេលាជាមួយនឹងកុមារនៅក្នុងសហគមន៍ក្នុងប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍទាំងនេះបន្ទាប់ពីកូនស្រីរបស់លោកស្រីបានយកខិតប័ណ្ណផ្សព្វផ្សាយពីសកលវិទ្យាល័យរបស់នាងនៅក្នុងរដ្ឋNewcastle មកផ្ទះ។
“STA Travel ពិតជាបានរៀបចំនូវដំណើរទេសចរណ៍ស្ម័គ្រចិត្តទៅកាន់ប្រទេសកម្ពុជា ដោយផ្តោតគោលដៅលើនិស្សិតសកលវិទ្យាល័យ”។
Dr. Gribble បានឲ្យដឹងថា លោកស្រីបានព្យាយាមនិយាយជាមួយនឹង STA Travel ឲ្យបញ្ឈប់កម្មវិធីទាំងនេះ ព្រោះតែផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានដែលអាចកើតមានឡើង។
“ ខ្ញុំបានទូរសព្ទទៅរកពួកគេ ហើយនិយាយជាមួយពួកគេពីរឿងនេះ ប៉ុន្តែពួកគេហាក់ដូចជាមិនជឿខ្ញុំណាស់ណានោះទេ។”
កម្មវិធីមួយនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាដែលបានផ្សាយពាណិជ្ជកម្មលើគេហទំព័រ STA Travel ផ្តល់ជូននូវបទពិសោធន៍ដល់អ្នកស្ម័គ្រចិត្តក្នុងការ “ធ្វើឲ្យប្រសើរឡើងចំពោះស្ថានភាពទន់ខ្សោយ …នៃកុមារកំព្រានិងកុមារដែលខ្សត់ខ្សោយមានការសិក្សាតិចនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា” ។ ថ្លៃសំបុត្ររួមបញ្ចូលទាំងការស្នាក់នៅក្នុងមណ្ឌលកុមារកំព្រាក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញរយៈពេល៤ថ្ងៃ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ STA Travel បានប្រាប់SBSថា ខ្លួនមិនបានគាំទ្រកម្មវិធីដែលមានពាក់ព័ន្ធនឹងមណ្ឌលកុមារកំព្រានោះទេ។
“យើងផ្តល់នូវគម្រោងមួយក្នុងប្រទេសកម្ពុជាដែលអតិថិជនរបស់យើងអាចធ្វើការជាមួយនឹងបុគ្គលិកមជ្ឈមណ្ឌលមើលថែទាំកុមារពេលថ្ងៃ ដែលមើលថែទាំកុមារខ្សត់ខ្សោយមានការសិក្សាទាប ដែលឳពុកម្តាយរបស់ពួកគេទៅធ្វើការបាត់។”
បន្ទាប់ពីមានការសាកសួររបស់ SBS មក ដំណើរទេសចរណ៍ដែលចោទជាសំណួរនេះត្រូវបានដកចេញពីគេហទំព័ររបស់ក្រុមហ៊ុននេះតាំងពីពេលនោះមក។
STA Travel និយាយថា ខ្លួនមានដំណើរការត្រួតពិនិត្យហ្មត់ចត់ដើម្បីធ្វើការជាមួយនឹងដៃគូក្រមសីលធម៌ ហើយអ្នកស្ម័គ្រចិត្តដែលអាចនឹងមកទាក់ទងជាមួយកុមារ តម្រូវឲ្យបំពេញឯកសារត្រួតពិនិត្យពីប៉ូលិសជាមុនសិន ដើម្បីធានាដល់សុវត្ថិភាពរបស់សហគមន៍ដែលរៀបចំកម្មវិធីនេះ។
ឥទ្ធិពលអាក្រក់ចំពោះកុមារ
ផលលំបាកក្នុងការដែលមានមនុស្សជាច្រើនចូលនិងចាកចេញពីជីវិតរបស់កុមារនោះ ជាញឹកញាប់ត្រូវបានមើលរំលងដោយជនបរទេសដែលទៅមើលថែពួកគេ។
Dr. Gribble បានឲ្យដឹងថា ការដែលមានស្ថានការណ៍ផ្លាស់ប្តូរអ្នកមើលថែទាំញឹកញាប់មិនមែនជាវិធីដែលមនុស្សធ្វើការនោះទេ។
"ទិដ្ឋាភាពដែលអាក្រក់បំផុតមួយនៃស្ថាប័នមើលថែនេះគឺ ពួកគេមានអ្នកមើលថែច្រើនពេក។ នៅពេលដែលយើងនៅក្មេងយើងត្រូវរៀនពីទំនាក់ទំនង។"
"កុមារតូចៗអាចមានទំនាក់ទំនងជ្រាលជ្រៅនិងពោរពេញដោយអត្ថន័យជាមួយមនុស្សក្នុងចំនួនកំណត់ណាមួយប៉ុណ្ណោះ។"
“ទីបំផុតពួកគេនៅក្នុងស្ថានភាពមួយដែលពួកគេមានផលលំបាកជាខ្លាំងនៅនឹងចំណងទាក់ទង ហើយជាមួយនឹងទស្សនៈរបស់ពួកគេផ្ទាល់ ពួកគេបានរៀនមកថា ពួកគេមិនអាចពឹងទៅលើមនុស្សពេញវ័យបាននោះទេ ព្រោះថាពួកគេមិនអាចស្រឡាញ់បាន។” នេះបើតាមប្រសាសន៍របស់ Dr. Gribble ។
“សម្រាប់កុមារនៅមណ្ឌលកុមារកំព្រា ជំងឺស្រ្តេសគឺខ្លាំងសម្បើមណាស់។ ស្រេ្តសដោយសាតែមានអ្នកមើលថែទាំច្រើនជ្រុល ហើយមិនអាចផ្តល់នូវតម្រូវការដល់ពួកគេបាន វាពិតជារាំងស្ទះដល់ការលូតលាស់របស់ពួកគេ។"
“គ្មានទំនាក់ទំនងដែលមានស្ថេរភាពនិងអាចជឿទុកចិត្តបាន ក្មេងៗអាចនឹងឆ្លងកាត់នូវផលលំបាកក្នុងការរៀនប្រាស្រ័យទាក់ទងតាមរយៈភាសា។
កុមារដែលរស់នៅជាមួយក្រុមគ្រួសារដែលឳពុកម្តាយរបស់ពួកគេនិយាយភាសាខុសគ្នាអាចនឹងចេះពីរភាសាបានយ៉ាងរហ័សនិងងាយស្រួល វាមិនមែនជាបញ្ហានោះទេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកប្រឈមមុខនឹងភាសាខុសៗគ្នារាល់សប្តាហ៍នោះ ក្នុងពេល៥០អាទិត្យ អ្នកនឹងរៀនមិនចេះភាសាអ្វីនោះទេ។”
វាមិនគ្រាន់តែជាការរីកចម្រើនផ្នែកសតិអារម្មណ៍និងសង្គមប៉ុណ្ណោះនោះទេដែលរងឥទ្ធិពលដោយការដែលមានមនុស្សច្រើនជ្រុលមើលថែទាំកុមារនេះ ប៉ុន្តែវាក៏ជះឥទ្ធិពលដល់សុខភាពកាយវប្បកម្មរបស់ពួកគេផងដែរ។
សម្រាប់កុមារនៅមណ្ឌលកុមារកំព្រា ជំងឺស្រ្តេសគឺខ្លាំងសម្បើមណាស់។ ស្រេ្តសដោយសាតែមានអ្នកមើលថែទាំច្រើនជ្រុល ហើយមិនអាចផ្តល់នូវតម្រូវការដល់ពួកគេបាន វាពិតជារាំងស្ទះដល់ការលូតលាស់របស់ពួកគេ។
កម្រិតស្រ្តេសឡើងខ្ពស់ខ្លាំងធ្វើឲ្យអរម៉ូនរីកលូតលាស់មិនអាចបញ្ចេញតាមបរិមាណធម្មតាបាន ដូច្នេះវានឹងបញ្ចប់ទៅវិញក្នុងរយៈពេលខ្លី។ វាប៉ះពាល់ដល់គ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃការលូតលាស់។
Dr. Gribble បានឲ្យដឹងទៀតថា ជនបរទេសចាញ់បោកដោយសារការតាំងបង្ហាញរូបភាពកុមារក្នុងគោលបំណងទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ដ៏លើសលុបរបស់ពួកគេ។
“ផលវិបាកសម្រាប់បុគ្គលគឺធំធេងណាស់។ អ្នកដែលទៅកាន់វិទ្យាស្ថានទាំងនេះ អ្វីដែលពួកគេបានឃើញនោះគឺក្តីរីករាយនិងស្នាមញញឹមរបស់កុមារ។”
“នៅពេលដែលការចាប់អារម្មណ៍ពីមនុស្សពេញវ័យមានភាពខ្វះខាតនោះ វាពិតជាត្រូវធ្វើការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងល្អមួយដើម្បីធ្វើឲ្យរូបអ្នកមើលទៅស្រស់ស្អាតគួរឲ្យស្រឡាញ់ដើម្បីទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ពីមនុស្សពេញវ័យ”៕
អ្នកនិពន្ធបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ប្រទេសកម្ពុជា ជាចំណែកមួយនៃដំណើរទស្សនកិច្ចសិក្សាផ្នែកអ្នកកាសែតMojo Correspondent របស់សកលវិទ្យាល័យMonash។
