«صدای انسان‌ها» در سینما؛ جشنواره فیلم پارسی در سیدنی برگزار می‌شود

Mahshid (1600 x 900 px) (1800 x 1013 px) (1600 x 800 px) (1400 x 800 px).png

«شکافتن صخره‌ها» نخستین نامزد ایرانی در بخش بهترین مستند مراسم اسکار در این جشنواره به روی پرده می‌رود. Credit: Persian Film Festival Australia (PFFA)

اس بی اس فارسی

View Podcast Series

Follow and Subscribe

Download the SBS Audio appAvailable on iOS and Android

دوازدهمین جشنواره فیلم فارسی از روز پنچشنبه تا یکشنبه در سیدنی برگزار می‌شود.

دوازدهمین جشنواره فیلم پارسی امسال در سایه جنگ در ایران، از روز پنچشنبه تا یکشنبه در شهر سیدنی استرالیا برگزار می‌شود.

در حالی که نزدیک به ۵۰ روز از قطعی اینترت در ایران می‌گذرد؛ برگزار کنندگان این جشنواره می‌گویند قصد دارند با فیلم‌های که در سیدنی روی پرده سینما می‌برند، صدای انسان‌هایی باشند که از رویدادهای اخیر در ایران تاثیر می‌بینند.

بیشتر بخوانید

مرور ۳۰ سال آثار جعفر پناهی در ACMI با همکاری جشنواره فیلم‌های ایرانی استرالیا

در مراسم افتتاحیه این جشنواره مستند «شکافتن صخره‌ها» به نمایش گذاشته می‌شود. نخستین نامزد ایرانی در بخش بهترین مستند مراسم اسکار، ماجرای سارا شاه‌وردی را روایت می‌کند که به‌عنوان عضو شورای یک روستای کوچک در تلاش است تا جامعه‌اش را اصلاح کند؛ با ازدواج کودکان مقابله می‌کند، برای مالکیت زمین توسط زنان تلاش می‌کند و در برابر مخالفت‌های شدید، به دختران موتورسواری آموزش می‌دهد آن هم در دل همان سیستمی که او را برای خدمت انتخاب کرده است.

«رویا»، «میان رویا و امید»، «غریبه و مه»، «چیزهایی که می‌کشی»، «کمدی الهی»، «مرده‌شور» و «اکسپرس آفتاب» از دیگر فیلم‌هایی هستند که در این جشنواره به نمایش گذاشته می‌شود.

امین پلنگی، مدیر جشنواره فیلم پارسی استرالیا، در گفت‌وگویی با اس‌بی‌اس فارسی از این برنامه می‌گوید.

Transcript

جناب پلنگی خیلی ممنونم که امسال هم وقتتون رو در اختیار اس بی اس فارسی قرار دادید. برای سؤال اول به طور کلی درباره جشنواره فیلم پارسی که امسال قراره برگزار شه توضیحی می‌دید؟ برنامه‌ش به چه شکلیه و چه تفاوت‌هایی با دفعات قبل داره؟

حتی حتی خیلی صحبت‌های زیادی که بین من و تیم جشنواره قرار گرفت،

ما در مورد حتی حضور جشنواره امسال، جشنواره‌ای که خب هر سال برگزار شده بودیم، اما با هم به این نتیجه رسیدیم که

در زمانی که همون‌طور که می‌دونید الان بیش از هزار ساعت هست که ایرانیان توانایی دسترسی به اینترنت رو ندارند. همواره

دولت ایران فعالیت‌های مختلفی رو انجام داده که صداهای ایرانی، صداهای هنرمندان ایرانی به بیرون از ایران نرسه یا به بقیه نرسه. و خب این باعث شد من حتی برگردم به اوایل جشنواره. من جشنواره رو سال 2011 شروع کردم. اون موقع یه دانشجوی بیست و هفت ساله بودم و خیلی و ولی همواره با توجه به این مسائل، با توجه به اینکه باید فضایی باشه برای سینمای ما که بتونه دیده بشه و چون از بچگی خارج از ایران بزرگ شدم، همواره احساس می‌کردم که جای سینمای ایران، جای ایرانیان در تقویم فرهنگی استرالیا خالیست. و می‌دونید مثلاً کشورهای دیگه دولت‌هاشون مثل دولت فرانسه میاد فستیوال فیلم فرانسه رو با یه اسکیل خیلی بزرگ برگزار می‌کنه و من دلم می‌خواست که ما هم یک همچین فضایی رو داشته باشیم و خب این قدم‌ها رو برداشتیم. الان مثلاً من طی این سال‌ها

همواره به صورت مستقل و با کمک داوطلابانه که در واقع دوستانی که خیلی موافق این هدف بودند و هماهنگ با این هدف بودند، اداره شده و ادامه پیدا کرده. جشنواره امسال از این لحاظ هیچ فرقی با سال‌های دیگه نداره. حتی مستقل‌تر ما برخورد کردیم. مثلاً امسال بدون هیچ اسپانسورشیپ به خاطر توجه به وضعیت فعلی صد درصد به صورت

مستقل و با نگاهی-- چندین بار من فیلم‌های جشنواره امسال رو بازنگری کردم. معمولاً تا ماه دسامبر من برنامه رو انتخاب کردم، ولی امسال دوباره مخصوصاً بعد از اتفاقات بسیار ناگوار در ژانویه، در ماه فوریه دوباره فیلم‌ها رو بازنگری کردم، چون علاقه‌مند بودم به نشون دادن آثاری که یک، مستقیماً آثاری مثل فیلم رویا که مستقیماً در مورد

نقض حقوق بشر در ایران در واقع اگه بخوام کلی صحبت کنم، این مسئله رو بررسی می‌کنه با توجه به نگاهی که داره به تجربه یک معلمی که دستگیر شده چون در واقع جلوی اقدامات یا جنایات

دولت ایران حرکت کرده

و تأثیراتی که این

در -زندان انفرادی

با شکنجه‌هایی که میشن روی یک شخص داره و فیلمسازی که این کار رو انجام داده که فیلمساز بسیار شجاعی، خانم مهناز محمدی، این فیلمساز هم شما می‌تونید توجه کنید با چه مسائلی دیل کردن. تمام فیلم‌های جشنواره از فیلمسازانی هستند که چه در ایران، چه خارج از ایرانبه صورت مستقل کار می‌کنند. اممم... ها بعضی وقتا می‌گن زیرزمینی ولی خی-- مسئله استقلال فکری‌ست. اممم... اممم... مسلماً بعضیاشون مثل فیلم آقای خاتمی که در ترکیه درست شده از دولت کانادا مثلاً ساپورت مالی داشته. اممم... ولی وقتی ما صحبت می‌کنیم از سینمای مستقل، داریم از سینمایی صحبت می‌کنیم که در اون استقلال فکری وجود داره. فستیوال ما هم دارای این استقلال فکری‌ست. خوشبختانه یک گروهی ادوایزر هستند که با من مشورت می‌کنند، کمک می‌کنند به انتخاب فیلم‌ها که فقط به یک فرد هم یعنی تصمیم شخصی من هم نباشه، یک بحث کلی در، در برنامه باشه. ولی خب همونطور که گ-- گفتم برنامه امسال قصد به نشون دادن صداهای مختلفی از ایران هست. من نمی‌خواستم همه فیلم‌ها هم در واقع فقط در مورد اتفاقات اخیر باشه چون احساس می‌کنم هر روز که اخبار مختلف رو از جناح‌های مختلف بررسی می‌کنم،

حتی پروپگانداهایی که خود جمهوری اسلامی هم share می‌کنه،

داستان‌های افراد، انسان‌ها،

این‌ها غایب هست. اممم... همش در مورد سیاست مختلف، جنگ، مسائل مختلف و کمتر در مورد احساسات، در مورد تأثیر این اتفاقات روی انسان‌هاست. خب من به عنوان فیلمساز، به عنوان داستان‌سرا، به عنوان کسی که این برنامه رو شروع کرده، کاری که من احساس کردم می‌تونم انجام بدم در این زمان که

خیلی سخت هست، برگزاری دوباره این برنامه با نشون دادن فیلم‌هایی است که این صداها رو، صدای این انسان‌ها رو، صدای افراد جوونی که عاشق هستند و می‌خوان زندگیشون رو ادامه بدن، صدای هنرمندی که می‌خواد کارش رو به تصویر بکشه ولی بهش اجازه نمی‌دن. اممم... صدای یک زنی که برای اولین بار تونسته به یه مقامی برسه و می‌خواد زندگی زنان دیگه رو تغییر بده و داستان‌های دیگه که می‌تونید در جشنواره ملاحظه بکنید و می‌دونید کمکی امیدوارم باشه به استرالیایی‌ها مخصوصاً این آثار رو ببینن و به جای در واقع گیج شدن بین این اخبار و در واقع حس ناراحتی یا ناامیدی که وجود داره بین افراد، این رو شاید بشه با امید جایگزین کرد.

و درباره فیلمی که قراره توی افتتاحیه برنامه پخش بشه هم توضیح می‌دید. درباره مستند شکافتن صخره‌ها. چرا این مستند رو انتخاب کردید برای اولین فیلمی که قراره اجرا بشه؟

به این دلیل که خب یک، یکی از در کنار فیلم آقای پناهی که یا یک اتفاق ساده، این فیلم موفق‌ترین می‌تونیم بگیم از ن-- نظر سینمایی منظورم هست، از نظر اعتبار سینمایی موفق‌ترین فیلم امسال است. چون دو فیلم از ایران، دو فیلم از ایران نبودند. دو فیلمی که ایرانیان ساختند که به اسکار رفتند، فیلم آقای پناهی از طرف فرانسه و این فیلم

بوده و خب سازندگان این فیلم خانم سارا خاکی و محمدرضا عینی بسیار جوایز متعددی رو بردن از در سراسر دنیا و خب نامزد شدن برای

اسکار هم خب بسیار مسئله مهمیه.

دو دلیل برای این انتخاب بود. یکی این مسئله اعتبار خب که کمک می‌کنه. همونطور که گفتم مخصوصاً استرالیایی‌هایی که مسلماً یا الزاماً آشنایی ندارن با سینمای ایران، این بتونه از نظر خبری اونا رو اممم... نظرشون رو جلب کنه. ولی در کنار اون موضوع خود فیلم هست. خب این در مورد یک خانمی هست که همونطور که گفتم در یک روستایی در ایران، خانم سارا شهوردی که جدا هم شده از همسرش می‌خواد شروع کنه یک حرکتی رو ایجاد کنه و به خانم‌های ایرانی یا دختران اون روستا موتور سواری یاد بده. خود این مسئله برای من نشان دادن نشون میده چطور با اینکه ت-تقریباً تمام مسائل حقوق بشر زیر پا گذاشته میشه در ایران، هنوز افرادی هستند مثل این خانم که با شجاعت،

با استقامت فعالیت می‌کنند و در مقابل سیستم مردسالارانه یا اسلامی یا هر جوری که فکر می‌کنیم این سیستمی که

دائماً مخالفت رو خفه کرده در خودش، در کنار اون نیستند و در مقابل اون نیستند و این فعالیتشون رو انجام می‌دن. برای من شروع جشنواره با این مسئله همونطور که گفتم نمایانگر اون حس امید و جایگزینی اون یا حداقل در کنار احساسات دیگه‌ای که ما تجربه می‌کنیم، مخصوصاً خارج از ایران در حال حاضر بوده است.

و خب جناب پلنگی اشاره کردید الان اینترنت روزهاست و هفته‌هاست که توی ایران قطعه. از اون سمت تصاویر رسانه‌ای مختلفی از ایران منتشر میشه توی رسانه‌های خارجی. به نظرتون این فیلم‌هایی که به قول خودتون فیلم‌هایی که از نظر فکری مستقل هستند، چه کمکی می‌تونهانجام بده به شکل‌گیری یک تصویر واقعی از آنچه داره داخل ایران رخ میده، چه برای جامعه ایرانی خارج از کشور، چه برای جامعه غیر ایرانی.

بله، ، ببینید اِ-- اِ-- اتفاقاً خوب شد این سؤال رو کردید چون باید بگم ما هم در، در حال حاضر توانایی تماس با فیلم‌سازان در ایران رو نداریم. علت اینکه تونستم من امسال این فیلم‌ها رو در واقع به دست بیارم یا کانفرم کنم برای جشنواره حضور پخش‌کننده‌های اونا چون اکثر پخش‌کننده‌های این فیلم‌ها در ایران نیستن یا اصلاً کمپانی‌های ایرانی نیستن. کمپانی‌هایی هستن که در اروپا یا در آمریکا کار می‌کنن و اِم ما مستقیماً مخصوصاً امسال حتی مثلاً من از فیلم‌سازان معمولاً می‌خوام که یه پیامی بفرستن در مورد حضورشون در جشنواره. اصلاً هیچ تماسی باهاشون ، نداریم و خوشبختانه ، به خاطر موفقیت این آثار چون همشون می‌دونید مثلاً برنده ونیز، ساندنس، برلین فستیوال‌هایی که بسیار معتبر هستن در دنیا بودن، اِدارای پخش‌کننده‌های غیر ایرانی در واقع هستن و این تونسته ، این

امکان رو به ما بده که این فیلم‌ها رو داشته باشیم. ولی چرا؟ آیا می‌تونه و چه کاری می‌تونه بکنه؟ خب ببینید ، بسته به باور شما داره هر

فردی یا همه جامعه ما مسلماً یک شکل فکر نمی‌کنن و هر فردی به نظر من اِمم، با اتحاد، اِ-- با نگاهی هماهنگ باید به سمت حرکتی که فکر می‌کنه می‌تونه کمکی بکنه با توجه به تخصص یا حرفه‌ای که داره حرکت کنه. خب من یک فیلم‌سازم و ، در دوره ، کاری خودم، کاری حرفه‌ای خودم به عنوان یک در بخش‌های مختلف دولت استرالیا یا سازمانهای دولتی استرالیا هم کار کردم چون من اینجا بزرگ شدم. ، و خب مسلما باورم هماهنگ با این حرکت‌هاست. دلیلی که فستیوال وجود داره به همون دلیل هست که من فیلم می‌سازم. ، به خاطر اینکهبه نظر من فرهنگ بالاترین ارزش فرهنگ‌سازی، بالاترین ارزشه و حضور یک همچین برنامه‌ای دنبال داره می‌کنه همیناهداف رو. ، حضور یک برنامه فرهنگی شاید دریچه جدید رو در یا دیدن یک فیلم ، ممکنه دریچه جدیدی رو به صورت غیرمستقیم برگزار کنه. هفته گذشته من امثلاً یه تئاتری الان هست در سیدنی به نام انگایش کار خانم ساناز طوسی. این کار هم به نظر من داره همین کار رو می‌کنه. چون بعضی اوقات شعار دادن یا تظاهرات کافی نیست. اِ-- بعضی اوقات یا شنیده نمی‌شه توسط همه افراد یا فعالیت‌های ما در سوشال مدیا مسلماً شنیده نمی‌شه. مخصوصاً که خب الگوریتمش خیلی محدود می‌کنه رشد رو. تلاش من برای جذب غیر ایرانی‌ها در ا هدف اول و آشنایی‌شون با این داستان‌هاست. همینطور که گفتم این داستان‌ها رو این همه این فیلم‌سازا یا زندانی بودند یا ممنوع‌الکارند یا مجبور شدن مثلاً مثل آقای کاهانی از کشور خارج شن ، به خاطر اینکه صداهاشون رو جمهوری اسلامی نمی‌خواسته شنیده بشن. نمی‌خوان حتی این افراد کار کنن. ، و - ساختن این فیلم‌ها برای این اِ-- فیلم‌سازان هزینه‌ای بسیار بالایی داشته به صورت فردی. خب ما فعالیت‌های مختلفی می‌تونیم بکنیم. هر کدوممون به نوبه خودمون از همونطور که گفتم فعالیت‌های مدنی تا فعالیت‌های فرهنگی و من به عنوان یک در واقع فیلم‌ساز یا هنرمند اِ-- و کسی که این فستیوال رو برنامه‌ریزی کرده، این کاری هست که من فکر می‌کنم می‌تونه دریچه‌ای باز کنه برای آشنا شدن و دیده شدن این داستان‌ها و ایستادن کنار

مردم ایران و فیلم‌سازانی که به آزادی باور دارند و به آزادگی باور دارند. اِ-- و همچنین برای چامعه خودمون می‌تونه فضایی باشه که در کنار هم باشن حتی اگر در مورد مسائل مختلف ، هماهنگ نیستن. این به هر حال یک جامعه تشکیل شده از افرادی با عقاید بسیار متفاوت و مختلف. حتی در یک خانواده این اتفاق می‌افته. داشتن یک فضای فرهنگی که مسلماً یک ، می‌دونید، نقطه نظر رو نمی‌خواد پوشب کنه، بلکه اتفاقاً سعی داره ، صداهای مختلف رو نشون بده و در کنار هم بگذاره و یک مجموعه‌ای از صداهای ایرانیان رو به تصویر بکشه. می‌تونه کمک کنه به اتحاد، به آرامش و همبستگی ما.

خیلی ممنونم برای وقتی که برای اس بی اس فارسی گذاشتید. موضوع دیگه‌ای هست که بخواید بهش اشاره کنید؟

خیلی ممنونم از شما. اِمم، خیر موضوع دیگه‌ای نیست. در حال حاضر من عذرخواهی می‌کنم از شهروند‌های دیگه‌ای که شهرهای دیگه هستن. امسال برنامه رو در سیدنی ما داریم برگزار می‌کنیم ولی احتمال اینکه فستیوال یا بخش فستیوال به شهرهای دیگه هم بیاد هست. به هر حال از

ساپورتی که جامعه ایرانی مخصوصاً یا جامعه فارسی‌زبان از جشنواره داشته توی این سال‌هایی که ما فعالیت داشتیم و بعضی اوقات پارتنرهای مختلفی که جلو اومدن و کمک کردن چون باور داشتن به این برنامه خیلی متشکرم ازشون تو این همه سال‌ها

و امیدوارم که دوستان رو در جشنواره ببینم. خوشبختانه ، برنامه همینطوری همواره ساپورت خیلی خوبی داشته و امسال هم همینطور هست او امیدوارم که همونطور که گفتم در شهرهای دیگه هم برنامه رو اجرا کنیم. چون بعضی از این فیلم‌ها بسیار، بسیار مهم هستن مخصوصاً در اِمم، وضعیت فعلی و امیدوارم که کمک کنن به تشویق بیشتر و دانش بیشتر افراد او درک بیشتر افراد از مسائلی که داره اتفاق می‌افته برای افرادی که در داخل ایران هستند.

END OF TRANSCRIPT

همرسانی کنید