اندوه پیچیده است: برای افراد مختلف و در فرهنگهای گوناگون به شکلهای متفاوتی بروز میکند.
برخی کارشناسان میگویند رسانههای دیجیتال و اجتماعی این وضعیت را حتی پیچیدهتر هم کردهاند.
پروفسور لاریسا هیورث از دانشکده رسانه و ارتباطات در دانشگاه RMIT گفت که رسانههای اجتماعی اغلب به جملات کوتاه و سطحی میدان میدهند و جایی برای گفتوگوهای عمیق و سنجیده باقی نمیگذارند.
او گفت: «وقتی برای مدت طولانی روی یک رویداد وحشتناک اسکرول میکنیم، الگوریتمها رویدادهای مشابه دیگری را هم به ما نشان میدهند و همهچیز کاملاً از زمینه خود خارج میشود. این روند فاقد ظرافت و دقت است.»
اما او به اسبیاس گفت که اندوه در واقع میتواند نیرویی برای ایجاد همبستگی باشد.
اندوه و امید در واقع بهطور عمیقی به یکدیگر مرتبط هستند.پروفسور لاریسا هیورت، RMIT
کریستوفر هال مدیرعامل «گریف استرالیا»، یک نهاد ملی حمایت از سوگ و فقدان با بودجه دولتی است.
او گفت که هیچ الگوی طلاییِ فرهنگی برای سوگواری وجود ندارد، اما پیشنهاد کرد که فرهنگ غالب استرالیا میتواند از جوامع چندفرهنگی درس بگیرد.
او گفت: «بسیاری از جوامع غربی تمایل دارند فقدان را به حاشیه برانند.»
جوامع غربی معمولاً شادی، بهرهوری… و ایدهٔ رها کردن و پیش رفتن را در اولویت قرار میدهند.کریستوفر هال، غم استرالیا
برنامه «اسبیاس بررسی می کند» به ساحل بوندای رفت تا با رهگذران درباره مسیر سوگواریشان، جنبههای فرهنگی سوگواری و اینکه آیا رسانههای اجتماعی سوگواری را برایشان دشوارتر کرده است یا نه، گفتوگو کند.
در این قسمت از «اسبیاس بررسی می کند»، از استرالیاییها میپرسیم که چگونه سوگواری میکنند و اینکه اندوه چگونه میتواند در رویدادهای تفرقهبرانگیز ما را به هم نزدیکتر کند.
