این کارزار این هفته توسط بنیاد پروانه استرالیا شروع شده است. این در حالی است که یک نفر از هر ۱۰ استرالیایی در طول عمر خود دچار نوعی اختلال تغذیه ای می شوند ولی بسیاری از آنها فکر نمی کنند که مشکلی داشته باشند چرا که خود را دچار الگوها و تصورات قالبی که در این باره نمی دانند.
فیبی (Phoebe) اکنون غذاهای مفصلی که مادربزرگش با علاقه برای وی درست می کرد را به یاد دارد.
ولی همین غذاها باعث شده بود تا وی که اکنون ۲۳ سال سن دارد دچار مشکلات جدی شود.
وی برای مدت حدود یک دهه از عمرش در پرت دچار چرخه ای بی پایان از بی اشتهایی و پرخوری عصبی شده بود، و پس از این که بهبود پیدا می کرد دوباره دچار آن می شد.
او می گوید والدینش نمی توانستند متوجه شوند مشکل چیست.
وی می گوید: «والدین من در آن زمان در درک این وضعیت مشکل داشتند و می نمی توانستم احساسات و تجربیات خودم را مطرح کنم چون احساسات در فرهنگ سنگاپوری و پیشینه آسیایی چیزی نیستند که خیلی در مورد آن صحبت شود. من فکر نمی کنم در آن زمان آنها ایده ای در مورد مفهوم اختلالات تغذیه ای داشتند. من به یاد دارم وقتی به صورت آنها نگاه می کردم آنها یک حس درماندگی و ناامیدی داشتند، مثل این که نمی توانند به من کمکی کنند.»
خانواده فیبی وقتی که او ۹ سال داشت به شهر پرت مهاجرت کردند و او گرفتن رژیم های غذایی را از ۱۲ سالگی شروع کرد، یعنی زمانی که او نمی توانست به خوبی در مدرسه جا بیفتد.
وی می گوید: «من در پیدا کردن دوست و نگهداشتن دوست ها دچار مشکل بودم و سعی می کردم جا بیفتم. من واقعا احساس می کردم که آن حس تعلق را ندارم. من فکر احساس می کردم در بین بقیه عجیب هستم.»
جا افتادن در یک کشور جدید برای TJ که اکنون ۲۶ سال دارد نیز یک چالش بود.
وقتی که او ۵ سال سن داشت همراه خانواده اش از سریلانکا به استرالیا آمد.
وی می گوید: «وقتی به مدرسه می رفتم، این بُعد من چیزی بود که وقتی که با دیگران تعامل داشتم خیلی از ان خجالت می کشیدم. من می خواستم در بین همکلاسی هایم جا بیفتم و راحت ترین راهی که پیدا کرده بودم این بود که سریلانکایی بودنم را مخفی کنم.»
TJ دوباره در سن ۱۷ سالگی یعنی وقتی که به دانشگاه رفت شروع به نگران شدن در مورد ظاهرش کرد.
وی می گوید: «به همین دلیل من شروع به کاهش دادن وزنم کردم و ظاهر فیزیکی من تغییر شدیدی پیدا کرد.»
خانواده TJ او را متقاعد کردند تا با یک پزشک خانواده مشورت کند و این باعث تشخیصی شد که او آمادگی اش را نداشت.
وی می گوید: «و این اولین باری بود که من عبارت بی اشتهایی عصبی را در خارج از محتوای آنلاین و خبری، که روی زنان جوان متمرکز نبود می شنیدم. من فکر می کردم من اصلا شبیه افرادی که در چنین محتوایی مورد اشاره قرار می گیرند و مبتلا به اختلالات تغذیه ای هستند نیستم.»
بنیاد پروانه استرالیا، که یک مرکز ملی خیریه برای کمک به افراد مبتلا به اختلالات تغذیه است می گوید معمولا این تصور وجود دارد که این اختلالات زنان جوان سفیدپوست طبقه متوسط را تحت تاثیر قرار می دهد و این تصور قالبی آنقدر قوی است که تغییر آن حتی در بین کارشناسانِ سلامت کار سختی است.
آملیا ترینیک یک متخصص در خط مشاوره تلفنی ملی بنیاد پروانه (Butterfly Foundation) است.
وی می گوید: «حدود یک نفر از هر ۱۰ استرالیایی در طول عمر خود دچار نوعی اختلال تغذیه می شوند ولی خیلی از آنها فکر نمی کنند مشکلی داشته باشند چون تصورات قالبی در مورد آن ها صدق نمی کند. به همین دلیل فقط یک چهارم از افرادی که مبتلا به این اختلالات هستند کمک می خواهند و این میزان در مورد افرادی که در چارچوب این تصورات قالبی قرار نمی گیرند بسیار کمتر می شود.»
این بنیاد از مهاجران و جوامع غیر انگلیسی زبان مهاجر دعوت کرده است تا روی کارزار جدیدش با عنوان «صحبت کردن کمک می کند» (Talking Helps) متمرکز شوند.
این کارزار، اطلاعات مربوط به اختلالات تغذیه را به ۲۳ زبان مختلف ارائه می کند و افراد می توانند از طریق سرویس ملی ترجمه کتبی و شفاهی به مشاوره تلفنی رایگان و محرمانه این بنیاد دسترسی داشته باشند.
