الیور و رزماری زمیت می دانند که اهداء اعضا بدن فردی که او را دوست دارند برای کمک به زندگی دیگران، چه حسی دارد.
پسر این زن این زن و شوهر ساکن سیدنی، دیوجون در بیست سالگی به صورتی ناگهانی در یونان جان خود را از دست داد.
الیور زمیت درباره این حادثه اینگونه می گوید: "فرزند ما در واقع در حال گذراندن تعطیلات اروپایی خود بود. او به سرتاسر اروپا مسافرت کرده بود و در مسیر بازگشت به استرالیا آنها تصمیم می گیرند تا برای چند روز توقفی در میکونوس داشته باشند چون شنیده بودند که این روستا بسیار زیباست و متاسفانه او مورد حمله چهار نفری قرار می گیرد که تازه از یک کلوپ شبانه خارج شده بودند. او دچار جراحت های مغزی می شود و این جراحت ها دیگر التیام پیدا نمی کند".
شش ماه پیش از آنکه او فوت کند، دیوجون با والدینش درباره خواسته اش برای اهدا اعضای بدن خود صحبت کرده بود.
مادر او می گوید اینکه ابتدا بتوانند به درخواست قلبی او عمل کنند، کاری بش دشوار برای آنها بوده است.
او می گوید: "من ابتدا گفتم نه. پذیرش این موضوع به معنای تسلیم شدن در برابر امید بازگرداندن Doujon به حیات بود. من برای این کار آماده نبودم. پس از آنکه پزشکان نتایج دو آزمایش نهایی را درباره مرگ مغزی دیوجون دادند، همسرم به آرامی آرزوی دیوجون را و صحبت های ما در منزل را به من یادآوری کرد و آنگاه من می بایست قدرتی را برای موافقت کردن با این کار پیدا می کردم. من خیلی خوشحالم که این کار را انجام دادم زیرا دیوجون کمک کرد تا چهار نفر بتوانند شانس بهتری برای زندگی و در واقع شانس دومی را برای زنده ماندن داشته باشند".
داستان تصمیم سرنوشت ساز اهدا عضو فرزند این زن و شوهر، یکی از پنج داستانی است که در کارزار سلامتی ایالت نیو ساوت ولز به آن اشاره شده است. کارزاری که از این هفته در سرتاسر استرالیا آغاز شده است.
این کارزار همچنین شامل تجارب دریافت کنندگان این اعضا اهدایی نیز می شود.
با آنکه هفت نفر از هر ده استرالیایی می گویند آنها مایلند تا اعضای بدن خود را پس از مرگ اهدا کنند، اما تعداد افرادی که برای این کار ثبت نام کرده اند تنها سه نفر از هر ده نفر است.
Lorenzo Camporeale یکی از این دریافت کنندگان عضو امروز صرفا به واسطه دریافت کبد فردی دیگری زنده است.
در یکی از ویدئوهای این کارزار، او می گوید این واقعیت سبب شده تا او به طور ویژه به دلیل زنده بودن خود قدردان باشد.
او می گوید: "ما به بیمارستان رسیدیم و من شروع کردم به گریه کردن. همسرم گفت برای چه گریه می کنی؟ و من گفتم چون یک نفر دیگر باید فوت می کرد تا زندگی من نجات پیدا کند. الان خانواده آن فردی که عزیزی را از دست داده اند تا به من یک کبد بدهند، چطور است؟ این خیلی ناراحت کننده است. من هر روز که از خواب بیدار می شوم از خدا ممنونم که می توانم یک روز دیگر را ببینیم".
در حال حاضر در حدود 1500 استرالیایی منتظر دریافت عضو هستند. این در حالی است که هر اهدا کننده می تواند جان 10 نفر یا حتی در برخی موارد تعداد بیشتری افراد را که منتشر دریافت عضو هستند، نجات دهد.
با آنکه هفت نفر از هر ده استرالیایی می گویند آنها مایلند تا اعضای بدن خود را پس از مرگ اهدا کنند، اما تعداد افرادی که برای این کار ثبت نام کرده اند تنها سه نفر از هر ده نفر است.
و اکنون یک کارزار به نام کمپین چند فرهنگی اهدا عضو و بافت بدن یا به زبان دیگر Organ and Tissue Donation Multicultural Campaign در نظر دارد تا با مشارکت SBS این پیام را به گروه های فرهنگی گوناگون در کشور منتقل کند.
Peter Todaro از خدمات ارتباطاتی بهداشت چندفرهنگی نیو ساوت ولز درباره آنکه این امر چگونه انجام می شود، می گوید: "ما از یک نوع رویکرد شامل کننده استفاده می کنیم. رویکردی که بر شناخت مردم از همدیگر استوار است. رویکردی که متکی بر قهرمانان و رسانه هایی است که مردم به آن گوش می کنند. علاوه بر بسیاری چیزهای دیگر، اگر شما می خواهید تا یک نفر رفتارش را تغییر دهد یعنی اگر می خواهید تا برود و ثبت نام کند شما باید با نحوه تفکر او ارتباط برقرار کنید. آنها باید به نقطه ای برسند که در نهایت بگویند آره، این چیز خوبیه. من می خواهم که ثبت نام کنم".
سال گذشته، میزان اهدا اعضای بدن افزایش داشت به گونه ای در 91 درصد از مواردی که اهدا عضو صورت گرفت، فرد متوفی در واقع یک عضو ثبت نام کرده در این برنامه بود. این امر در حالی رخ داده که در 52 درصد این گونه موارد، فرد دارای ظرفیت اهدای عضو در واقع ثبت نام نکرده بود.
دکتر Elena Cavazzoni از خدمات اهدا عضو و بافت نیو ساوت ولز می گوید اهدا عضو در صورتی که از پیش این تصمیم گرفته نشده باشد، بسیار دشوار است.
او می گوید: "هنگامی که به یک خانواده درباره اهدا عضو بدن یا بافت رجوع می کنید در واقع زمانی است که به آنها تازه خبر از دست دادن عزیزشان داده شده است. و این خبر، خبری ویرانگر و حادثه ای فاجعه بار است. و در زمانی که خود خانواده از تصمیم عزیزشان آگاه نیستند، به نظر می رسد تصمیم گیری در این خصوص بسیار دشوار خواهد بود. اگر آنها از خواست عزیزشان مطمئن نباشند، معمولا پاسخ منفی خواهند داد زیرا نمی خواهند پاسخ مثبت به درخواستی اینچنین بزرگ بدهند. اما آنچه که می دانیم آن است آن دسته از خانواده ها که پاسخ مثبت داده اند در واقع نوعی اتفاق خوب را از نتیجه یک اتفاق تراژیک مشاهده کرده اند. و این موضوع در واقع به فرایند داغداری آنها هم کمک می کند".
همه می توانند با رفتن به وبسایت donate-life.gov.au نام خود را به عنوان اهدا کننده اعضا و بافت بدن ثبت نام کنند.
