با اینکه پول بیشتری برای کمک به زنان و کودکانی که از خشونت خانگی فرار می کنند به این بخش تزریق می شود، افراد مهاجر و جوامع متنوع فرهنگی همچنان با مشکلات زبانی، حقوقی و دسترسی به خدمات پشتیبانی مواجه هستند.
اواین تونگ در سال ۲۰۱۲ از ویتنام وارد استرالیا شد و به دنبال شروع یک زندگی جدید با همسر و فرزندانش بود.
اما او میگوید زندگی با همسرسابق و خانواده ی وی دشوار شده بود. او انگلیسی صحبت نمی کرد و خانواده یا پولی از خود نداشت زیرا شوهرش کنترل تمام جنبه های زندگی او را به دست گرفته بود.
او می گوید که چهارسال با همسر سابقش زندگی کرد، چهارسال همراه با استرس، ناراحتی و تحمل خشونت. او اضافه می کند:
اصلا نمی دانستم خشونت چیست، فقط فکر می کردم باید همسر و عروس خوبی باشم.اواین تونگ
گیج و مبهم بودن اواین در مورد نوع و منبع کمک در میان زنان مهاجر و چند فرهنگی بسیار رایج است.
آژانس خدمات آموزشی چندفرهنگی بزرگسالان یا همان AMES استرالیا ۳۰ رهبر اجتماعی در سیدنی، ملبورن و آدلاید را در مورد موانعی که زنانی مانند اواین تونگ با آن روبرو هستند را در یک نظرسنجی مورد بررسی قرار داده است.
۵۰ درصد از پاسخ دهندگان گفتند که جوامع آنها دسترسی کافی به خدمات و پشتیبانی ندارند. ۵۳ درصد در مورد اینکه کجا باید کمک بگیرند مطمئن نبودند و ۵۵ درصد گفتند که مکان مناسبی برای دسترسی به پناهجویی وجود ندارد.
میرتا گونزالز مدیر کل آموزش و مشارکت در AMES است. او می گوید یکی از مسائل اصلی این است که در حالی که بازماندگان خدمات تخصصی در دسترس دارند، اطلاعات به جوامع مربوطه نمی رسد.
نتایج برای راشا عباس - مدیر عامل متخصص ارائه دهنده خشونت خانوادگی، موسسه inTouch تعجب آور نیست. او می گوید:
"ما زنی داشتیم که به مدت یک ماه در ماشینش زندگی میکرد، زیرا در واقع نمیدانست که خدماتی برای حمایت از او وجود دارد. بنابراین بدون خدماتی مانند ما، این زنان سرگردان میمانند و آسیبپذیرمی شوند و در جامعه بدون پشتیبانی ای که می توانند و باید به آن دسترسی داشته باشند تنها می مانند."
دولت فدرال می گوید که مقدار قابل توجهی از بودجه خود را صرف برنامه هایی برای کمک به زنان و کودکان مهاجر و کسانی که از جوامع فرهنگی و زبانی متنوع هستند، می کند.
یکی از این اقدامات عبارتند از: افزایش دسترسی به محل اقامت اضطراری از طریق یک برنامه ای با بودجه ی ۱۰۰ میلیون دلاری. هدف این بودجه ارائه حداکثر ۷۲۰ مکان اقامتی دیگر است.
خانم عباس می گوید که بودجه همیشه مورد استقبال قرار می گیرد، اما رویکرد به این موضوع نیز باید تغییر کند. او اعتقاد دارد که تمرکز باید روی توانمند کردن زنان باشد تا رسیدگی به آنان پس از خشونت ها و مشکلات مربوطه.
اواین تونگ زندگی خود را اکنون زیبا توصیف میکند، اما میگوید که نمیخواهد ببیند که زنان دیگرهم با موانعی که او تجربه کرده دست و پنجه نرم کنند.
