اعضای «نسلهای ربودهشده» که زمانی از فرهنگ خود منع شده بودند، حالا میتوانند آن را جشن بگیرند.
در باغ گیاهشناسی سلطنتی سیدنی، بازماندگان خانه دختران کوتاموندرا در نیوساوتولز میزبان رویدادی برای بزرگداشت روز ملی عذرخواهی بودند.
این مراسم در ۲۶ می هر سال برگزار میشود تا بدرفتاری که با کودکان بومی و جزیرهنشینان تنگهتورس انجام شد، به یاد آورده شود.
این افراد که معروف به «نسلهای ربودهشده» هستند، تحت سیاست دولت به زور از خانوادهها، جوامع و فرهنگ خود حذف شدهاند.
جیمز مایکل ویلی ویلسون، یکی از بازماندگان خانه پسران بومی کینجلا، گفت: «میخواهم همه ما «نسلهای ربودهشده»، بازماندگانی که از دست دادیم، مادران، پدران، خانواده، اعضای جامعه و آن اجدادی که اکنون پیشمان نیستند را به یاد بیاوریم.»
بین سالهای ۱۹۱۲ و ۱۹۶۹، دختران بومی از خانوادههایشان گرفته شدند و به زور برای خدمتکاری در خانه دختران کوتاموندرا آموزش داده شدند.
لورین دارسی پیترز تجربه خود از آن روزها را به اشتراک گذاشت و گفت: من یکی از هشت کودکی هستم که در سال ۱۹۴۳ جدا شدند. ما شش دختره به خانه دختران کوتاموندرا رفتیم و دو برادرم به خانه پسران کینجلا در شمال NSW رفتند. برای ۱۴ سال بعدی زندگیام، من در آنجا بودم و فرهنگ دیگری را آموزش دیدم. مجبور بودم فرهنگ خود را فراموش کنم.
وقتی این دختران بین ۱۵ تا ۱۸ سال سن داشتند، برای کار به خانوادههای سفید پوست فرستاده شدند.
بیش از ۵۷۰ دختر این تجربه دردناک را پشت سر گذاشتهاند.
آلیشیا بایرل، مدیر عامل شرکت بومی دختران کوتا، میگوید که حقوق کار به طور کامل از آنها سلب شده بود.
او توضیح داد: به زور نوزادان و کودکان را در کشور خودشان از خانوادههایشان جدا میکردند تا به عنوان خدمتکار خانگی آموزش ببینند. در آن خانه شرایط زندگی برای بازماندگان ما بسیار سخت بود. ماجرای فراوانی وجود دارد.
خانواده خود آلیشیا هم این ماجراها را زندگی کردند. مادربزرگ او در سال ۱۹۱۵ به خانه دختران کوتاموندرا برده شد.
او میگوید که رویداد روز عذرخواهی، فرصت خوبی برای اشتراکگذاری داستانهای مشترک است.
او توضیح داد: «به زور نوزادان و کودکان را در کشور خودشان از خانوادههایشان جدا میکردند تا به عنوان خدمتکار خانگی آموزش ببینند. در آن خانه شرایط زندگی برای بازماندگان ما بسیار سخت بود. ماجرای فراوانی وجود دارد.»
شعار امسال هفته آشتی ملی، «صدایی برای نسلها باشید» است، در آستانه همهپرسی «صدا» بسیار کنایهآمیز است.
لورین دارسی پیترز میگوید این لحظه مهمی است تا مطمئن شویم داستانهایشان هرگز فراموش نمیشوند.
او گفت: «ما اینجا هستیم تا بر موضع بخود را بایستیم و بگوییم،، این داستان استرالیا است. این داستان امروز بین نوههای من جریان دارد، بنابراین، ما باید به یاد آورده شویم.»
