مجید خادمی، رئیس سازمان حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران در اظهارات اخیرش از «پروژه ۷ مرحله ای دشمن» و نقش سرویس های خارجی در اعتراضات اخیر در ایران گفته است. این روایت تا چه حد مبتنی بر شواهد قابل راستی آزمایی است و هدف اصلی اش بیشتر «امنیتی سازی اعتراضات داخلی» است یا «توجیه یک راهبرد بازدارندگی» در برابر فشار خارجی؟
گزارش ها از تقویت و استحکام برخی سایت ها و زیرساخت های حساس در ایران بر اساس تصاویر ماهواره ای حکایت دارد. این اقدامات بیشتر «بازدارندگی دفاعی» است یا نشانه ای از نگرانی جدی از حمله؟ اگر فرض کنیم نگرانی از حمله جدی است، این نگرانی چگونه روی رفتار مذاکره ای جمهوری اسلامی اثر می گذارد؟
در روزهای گذشته همزمان با ادامه مسیر دیپلماسی، دوباره تنش های لفظی هم بین آمریکا و جمهوری اسلامی بالا گرفته: از یک طرف علی خامنه ای گفته است ناو جنگی هرچند «ابزار خطرناکی» است، اما از «سلاحی که میتواند آن را به قعر دریا بفرستد خطرناکتر نیست». از سوی دیگر دانلد ترامپ رئیس جمهور آمریکا گفته است که ایران باید طی ۱۰ روز آینده در مذاکرات خود با واشنگتن به یک «توافق معنادار» دست یابد، در غیر این صورت «اتفاقات بدی رخ خواهد داد». این دوگانه تندگویی و مذاکره، تاکتیک چانه زنی است یا نشانه اختلاف واقعی در محاسبات دو طرف؟
اینها پرسش هایی است که در گفتگو با آقای سعید جعفری روزنامه نگار و تحلیلگر مسایل سیاسی آنها را مطرح کرده ایم.
نظرات ارائه شده در این گفتگو نظرات کارشناس مربوطه است و نشانگر دیدگاه های اس بی اس فارسی نیست.
