با توجه به دیدار اخیر دانلد ترامپ و بنیامین نتانیاهو و اظهارات پس از آن، آقای ترامپ گفته است «نتیجه قطعی» به دست نیامده اما بر ادامه مذاکرات با ایران تاکید دارد و می گوید هر توافقی باید شامل «نه سلاح هسته ای، نه موشک» باشد؛ در حالی که نتانیاهو تاکید می کند توافق باید فراتر رفته و برنامه موشکی و شبکه نیروهای همسو با تهران در منطقه را هم در بر بگیرد. این تفاوت تاکیدها را چطور باید تفسیر کرد: اختلاف واقعی در اولویت ها و راهبرد میان واشینگتن و تل آویو، یا یک تاکتیک هماهنگ برای بالا بردن سقف مطالبات و افزایش فشار مذاکره ای بر تهران؟
با توجه به سفر اخیر علی لاریجانی به منطقه و دیدارهای او با گروههای همسو با جمهوری اسلامی، این تحرکات را باید در چارچوب بازآرایی محور مقاومت پس از تحولات اخیر منطقه تحلیل کرد، یا بیشتر یک پیام سیاسی به واشنگتن و تلآویو است؟ به ویژه در شرایطی که همزمان بحث مذاکرات و فشارهای دیپلماتیک مطرح است، این دیدارها چه پیامی برای معادلات امنیتی منطقه دارد؟
با توجه به تازه ترین اظهارات عباس عراقچی وزیر خارجه جمهوری اسلامی که در واکنش به گزارش ها درباره اعدام بازداشت شدگان پس از تظاهرات گسترده گفته است: «هیچ اعدامی صورت نگرفته، روند قضایی هنوز کامل نشده و بیش از ۲ هزار زندانی عفو شده اند»، این موضع گیری را چطور باید خواند؟ آیا این اظهارات بیشتر خطاب به افکار عمومی داخل کشور است یا تلاشی برای مدیریت فشارهای حقوق بشری در سطح بینالمللی؟
اینها پرسش هایی است که در گفتگو با آقای سعید جعفری روزنامه نگار و تحلیلگر مسایل سیاسی آنها را مطرح کرده ایم.
نظرات ارائه شده در این گفتگو نظرات کارشناس مربوطه است و نشانگر دیدگاه های اس بی اس فارسی نیست.
