Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός Νίκος Καλογερόπουλος έφυγε από τη ζωή στις 9 Αυγούστου 2026, σε ηλικία 74 ετών. Από την Κυπαρισσία, ο ποιητής και παλιός Μελβουρνιώτης Θύμιος Χαραλαμπόπουλος, φίλος του επί μισό αιώνα, μίλησε στο SBS Greek για τον «επαναστάτη χωρίς συμβιβασμούς» της μεσσηνιακής γης
Τρεις μέρες μετά τον θάνατό του, ο Θύμιος Χαραλαμπόπουλος μίλησε στο πρόγραμμά μας καθισμένος, όπως είπε, «σε ένα ξεβαμμένο παγκάκι, ατενίζοντας τον Κυπαρισσιακό κόλπο και το γαλανό Ιόνιο», το ίδιο παγκάκι όπου πριν από περίπου 15 μήνες κουβέντιαζε με τον φίλο του.
«Η Μεσσηνία, ιδιαίτερα η Κυπαρισσία, και όλη η Ελλάδα φτώχυναν με το φευγιό του», σημείωσε.
Πριν καν κλείσει τα 13, οι επανειλημμένες αποβολές από το γυμνάσιο της Κυπαρισσίας κατέληξαν σε αποκλεισμό του από όλα τα γυμνάσια του νομού Μεσσηνίας.
Ο κ. Χαραλαμπόπουλος τον πρωτογνώρισε το 1966 στα δικαστήρια της Κυπαρισσίας, όπου ο νεαρός Νίκος περνούσε αυτόφωρο για αντίσταση κατά της αρχής, «πιτσιρικάδες τότε και οι δύο».
Η φιλία τους κράτησε 50 χρόνια, με αλληλογραφία και τηλεφωνήματα να γεφυρώνουν την απόσταση όταν ο κ. Χαραλαμπόπουλος μετανάστευσε στην Αυστραλία.
Λίγοι ίσως γνωρίζουν πως ο Καλογερόπουλος παραλίγο να εμφανιστεί επί σκηνής στη Μελβούρνη.
Όπως αποκάλυψε ο κ. Χαραλαμπόπουλος, το σχέδιο στήθηκε το 1998 σε συνάντησή τους στην Αθήνα: ο ηθοποιός θα ερχόταν με δύο-τρεις συναδέλφους του για μια σειρά θεατρικών παραστάσεων, γύρω στο 2003.
«Είχαν κανονιστεί όλα, είχα βρει και θέατρο. Κάτι όμως πήγε στραβά και δεν ήρθε».
Η αγάπη του πάντως για τον απόδημο ελληνισμό ήταν παθιασμένη: έγραψε ποιήματα και μελοποίησε τραγούδια αφιερωμένα στους ξενιτεμένους.
Για τον κ. Χαραλαμπόπουλο, ο Καλογερόπουλος ήταν «η αυθεντική φωνή της μεσσηνιακής γης», ένας «σύγχρονος κυνικός» με λόγο απλό και λαϊκό, που «δεν στραμπούλιζε τη γλώσσα του» απέναντι στην αδικία και την υποκρισία των «εξουσιαστών», όπως αποκαλούσε τους κρατούντες.
Κανείς από αυτούς, λέει, δεν τον βοήθησε, «αλλά και δεν μπόρεσαν να υποτάξουν τις αξίες του».
Μια φράση που του επαναλάμβανε συχνά συμπυκνώνει τη στάση ζωής του:
«Ξέρεις, ρε Θύμιο, πάντα πρέπει να είμαστε με τους αδύνατους και τους νικημένους. Να ονειρευόμαστε και να ματώνουμε για το δίκιο.
Τότε όλοι εμείς οι νικημένοι δεν θα έχουμε ηττηθεί, γιατί αντιστεκόμαστε στη βαρβαρότητα του κόσμου μας».
Ο Καλογερόπουλος προσπάθησε, με «πενιχρά μέσα», να αναδείξει πολιτιστικά την περιοχή του.
Όπως για παράδειγμα, με την ταινία «Ιππείς της Πύλου» και με τον χώρο πολιτισμού που δημιούργησε στην Κυπαρισσία, μετατρέποντας, όπως θυμάται ο φίλος του, έναν σκουπιδότοπο σε «στολίδι για την πόλη», με όμορφες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Ο χώρος, δυστυχώς, βανδαλίστηκε.
Ο κ. Χαραλαμπόπουλος δεν έκρυψε την πίκρα του για την αδιαφορία που εισέπραξε ο φίλος του εν ζωή.
Το χρέος πλέον, όπως είπε, ανήκει σε όλους: «Να ανασκουμπωθούμε, μπατζάκια και μανίκια, όπως συνήθιζε να λέει ο Νικόλα, και να δουλέψουμε πάνω στο όραμά του».
