با توجه به این که برای اولین بار رسانه دولتی رقم رسمی «۳۱۱۷ کشته» را اعلام کرده، اما جزئیات شفاف و قابل راستیآزمایی مثل تفکیک دقیق غیرنظامیان و نیروهای امنیتی، محل و زمان مرگ، و دسترسی خانوادهها به پروندهها منتشر نشده؛ این اعلام رسمی چه هدف سیاسی دارد و حکومت با این عدددهی دنبال کنترل چه بخشهایی از افکار عمومی داخل و خارج کشور است؟
با توجه به این که قرار است شورای حقوق بشر سازمان ملل جلسه اضطراری را در روز ۲۳ ژانویه درباره ایران برگزار کند، این مسیر چقدر مؤثر است؟ آیا می تواند به سازوکار مشخصی مثل کمیته حقیقت یاب، فشار هدفمند یا پیگیری حقوقی منجر شود یا بیشتر در حد پیام سیاسی می ماند؟ اصولا آیا چنین جلسات اضطراری تغییری در نحوه رویکرد جمهوری اسلامی ایجاد کرده یا خواهد کرد؟
با توجه به خبرها درباره بنبست نظارتی و بازرسیهای آژانس بینالمللی انرژی اتمی، در کوتاهمدت پرونده هستهای جمهوری اسلامی آیا به اهرم فشار اصلی غرب تبدیل میشود یا پرونده حقوق بشر و سرکوب اعتراضات جلوتر است؟ این اولویتبندی چه اثری روی محاسبات تهران و مسیر بحران خواهد داشت؟
اینها پرسش هایی است که در گفتگو با آقای سعید جعفری روزنامه نگار و تحلیلگر مسایل سیاسی آنها را مطرح کرده ایم.
نظرات ارائه شده در این گفتگو نظرات کارشناس مربوطه است و نشانگر دیدگاه های اس بی اس فارسی نیست.
