روز استرالیا شاهد ادامه بحث ها در مورد طرح پیشنهادی صدای بومیان به پارلمان بود. ۲۳۵ سال پس از ورود انگلیسی ها، دیدگاه های متفاوتی نه تنها در جناح های مختلف سیاسی، بلکه در بخش های مختلف جامعه بومی دیده می شود.
بحث های سیاسی در روز استرالیا، عموما مرتبط با استرالیایی های نخستین است.
همه پرسی وعده داده شده از سوی دولت در مورد ایجاد صدای بومی در پارلمان، این بحث را مشخصا در این روز استرالیا در سطر قرار می دهد.
رهبر بومی، تام کالما و استرالیایی مسن نمونه سال، از سخنرانی خود در هنگام پذیرش این جایزه استفاده کرد تا از استرالیایی ها بخواهد گرد هم بیایند و از این پیشنهاد حمایت کنند.
به نظر ميرسد که توافق بین دو حزب سیاسی در این زمینه صورت نگرفته است.
جای تعجب نیست که آنتونی آلبانیزی، نخست وزیر، نظرات آقای آراما را انعکاس داده است.
اما پيتر داتون رهبر اپوزيسيون همچنان از آنکه جزئيات دقيق در مورد پیشنهاد صدای بومی در اختیار مردم قرار داده نشده است، انتقاد می کند.
برخی از معترضان بومی مانند مردی به نام مولا مولا این سؤال را مطرح می کنند که چگونه چنین تغییری عملاً به بومیان استرالیا کمک خواهد کرد.
این اقدام در کانبرا شمه ای از آنچه در سراسر کشور دیده شده است، بود.
روز استرالیا برای بسیاری روزی است تا در مورد اینکه استرالیایی بودن به چه معناست تأمل کنند.
برای عده ای دیگر، در درجه اول روزی برای یکی شدن است.
بیش از ۱۹ هزار نفر در سراسر کشور در مراسم شهروندی شرکت کرده اند.
از آن جمله صفی حلوانی از لبنان بود. وی می گوید که این روز، روز بسیار مهمی است و برایش معنی زیادی دارد و خوشحال است که بخشی از این کشور است.
با حرکت به سمت آینده ظاهرا این موضوع هم برای اولین و هم استرالیایی های تازه مسئله ای حائز اهمیت می شود و این بحث فراتر از ۲۶ ژانویه گسترش می یابد.
