در حالی که رای دهندگان تایوان در مورد مسائل کلیدی مانند اقتصاد، قیمت های بالای مسکن، امنیت انرژی و موارد دیگر به پای صندوقهای رای میروند، روابط تایوان با چین این اتفاقات سایه انداخته است.
بیش از ۱۹ میلیون نفر در تایوان روز ۱۳ ژانویه به پای صندوقهای رای خواهند رفت؛ اتفاقی که تاثیر آن بر روابط چین، استرالیا و ایالات متحده در بحبوحه تنشهای شدید، آن را تحت نظر قرار داده است.
مردم تایوان به رئیسجمهور، معاون رئیسجمهور، قانونگذاران محلی و «فهرست احزاب» مورد نظر خود رای خواهند داد.
در حالی که اقتصاد، قیمتهای بالای مسکن و امنیت انرژی در کمپینهای انتخاباتی نقش داشته است؛ سیاست سرزمین اصلی چین و روابط بین تنگهای بر همه مسائل دیگر سایه انداخته و اختلافات بین احزاب را نشان داده است.
احزاب و نامزدها چه کسانی هستند؟
مجلس قانونگذاری تایوان از ۱۱۳ کرسی تشکیل شده و نمایندگان برای دورههای چهار ساله انتخاب میشوند.
سه حزب اصلی درگیر در این انتخابات عبارتند از حزب دموکراتیک مترقی (DPP)، کومینتانگ (KMT) و حزب تازه تاسیس مردم تایوان (TPP).
DPP به مدت هشت سال تحت ریاست جمهوری تسای اینگ-ون در قدرت بوده است، او حالا به دلیل محدودیتهای دوره ریاست جمهوری این کشور از قدرت کناره گیری خواهد کرد و معاونش لای چینگ-ته، که از او به عنوان ویلیام لای نیز یاد میشود، نامزد ریاست جمهوری حزب دموکراتیک مترقی خواهد بود.
اپوزیسیون اصلی KMT است؛ حزبی محافظه کارتر و دوستدار پکن که ریشه آن به پایان جنگ داخلی چین در سال ۱۹۴۹ بازمی گردد. نامزد KMT، هو یو-یی، یک افسر پلیس سابق و شهردار شهر تایپه نو است.
TPP به رهبری کو ون-جه شهردار سابق تایپه و جراح وارد رقابت میشود. این گروه خود را به عنوان میانهرو بین این دو قدرت میداند. این حزب میتواند یک نیروی برهم زننده در این انتخابات باشد.
KMT از حفظ روابط اقتصادی و سیاسی نزدیکتر با حزب کمونیست چین (CCP) حمایت میکند.
در حالی که تایوان اجازه نمیدهد نظرسنجیهای جدید ۱۰ روز پیش از انتخابات منتشر شود، آخرین نظرسنجی اکونومیست نشان میدهد که لای با ۳۶ درصد پیشتاز است و پس از آن هو و کو ۳۱ و ۲۴ درصد آرا را دارند.
واکنش چین به انتخابات چه خواهد بود؟
به گفته بنجامین هرسکویچ، محقق دانشگاه ملی استرالیا، پیروزی مجدد DPP تحت رهبری لای، به احتمال زیاد منجر به تشدید «تنش های بین تنگهها» خواهد شد.
او به SBS News گفت: «در دوران ریاست جمهوری DPP، معمولا پکن نسبت به تایپه مشکوکتر است و درگیری و تنش بیشتر است.»
هرسکویچ گفت: «این نشان میدهد که تایوان از نظر هویت و سیاست از چین دورتر میشود. این چیزی است که پکن را عمیقا ناامید میکند، چراکه هدف اصلی چین الحاق تایوان است.»
اپرادیپ تانیجا، مدرس ارشد سیاست چین و آسیا در دانشگاه ملبورن هم نظر مشابهی دارد.
او به SBS News گفت: «شی جین پینگ، رئیسجمهور چین، با افزایش سن، نسبت به عدم اتحاد مجدد تایوان با چین بیصبر شده است.»
هرسکویچ می گوید، اگر TPP یا KMT به قدرت برسند، احتمال «کاهش سطح تنش» وجود دارد.
علیرغم اینکه TPP و KMT بیشتر دوستدار پکن هستند، هرسکویچ و کوین مگی، نماینده سابق استرالیا در تایوانهر دو اظهار داشتند که هیچ یک از سه حزب اصلی به دنبال برهم زدن وضعیت فعلی درباره استقلال واقعی تایوان نیستند.
رییس جمهور چین در سخنرانی سال جدید خود گفته بود که «اتحاد مجدد سرزمین مادری یک امر اجتناب ناپذیر تاریخی است» و به سال ۲۰۴۹ به عنوان آخرین مهلت «جوان سازی ملت چین» اشاره کرد.
سیاست تایوان چگونه بر استرالیا تاثیر میگذارد؟
به عقیده کارشناسان، جدای از پیامدهای اقتصادی، با توجه به اینکه چین شریک تجاری شماره یک استرالیا و تایوان هفتمین آن است، ثبات منطقه برای دولت های جهانی از جمله استرالیا اهمیت دارد.
مگی گفت: «این یکی از آن نقطههای تنشزا در جهان است، جایی که به طور بالقوه میتوان در آن شاهد درگیریهای مسلحانه بود. موضوعی که مستقیما بر منافع اقتصادی استرالیا تأثیر میگذارد.»
هرسکویچ گفت، در حالی که نتایج انتخابات تایوان به احتمال زیاد باعث تغییر سیاست از سوی دولت آنتونی آلبانیز نمیشود، تغییر قابل توجی در موضع سیاسی تایوان می تواند زنجیرهای از رویدادها را ایجاد کند که استرالیا را درگیر خواهد کرد.
تانیجا گفت که در صورت تداوم وضعیت فعلی، منافع استرالیا به بهترین وجه تامین میشود، اما این کشور باید انتخابات را از نزدیک تماشا کند، چراکه تایوان یک «دموکراسی قوی» است.
تاریخ بین تایوان و چین چیست؟
اختلاف بر سر استقلال بین سرزمین اصلی چین و تایوان به جنگ داخلی چین برمیگردد. در سال ۱۹۴۹، چیانگ کایشک، رهبر وقت چین و بقایای دولت او موسوم به کومینتانگ، توسط ارتشهای کمونیستی مائوتسه تونگ مجبور به عقبنشینی به جزیره شدند.
چیانگ و کومینتانگ تایوان را جمهوری چین (ROC) اعلام کردند در حالی که سرزمین اصلی تحت فرمان مائو به جمهوری خلق چین (PRC) تبدیل شد.
قبل از دهه ۱۹۷۰، جمهوری چین توسط بسیاری از کشورها به عنوان تنها دولت مشروع چین به رسمیت شناخته میشد و نماینده آن مسئول کرسی چین در شورای امنیت سازمان ملل بود. این در سال ۱۹۷۱ زمانی که سازمان ملل متحد پکن را به عنوان تنها نماینده قانونی چین در سازمان ملل به رسمیت شناخت، تغییر کرد.
اکنون تنها ۱۳ کشور تایوان را به عنوان جمهوری چین به رسمیت میشناسند. اکثر کشورها، از جمله استرالیا، کانادا و ایالات متحده تحت «سیاست چین واحد» عمل میکنند و پکن را به عنوان تنها دولت چین میشناسند.
پکن ادعا میکند تایوان بخشی از خاک چین است و برنامههای خود برای اتحاد مجدد تحت «اصل چین واحد» خود را اعلام کرده است.
تایوان که قانون اساسی خود را دارد و از سال ۱۹۴۹ به طور جداگانه اداره میشود، علیرغم عدم اعلام رسمی جدایی از چین، همچنان مستقل است.
