Μια προσωπικότητα που σημάδεψε τη μελέτη της βυζαντινής ιστορίας και άφησε ανεξίτηλο ίχνος στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.
Έντονο ήταν το αποτύπωμα της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ και στο Ελληνικό Φεστιβάλ του Σύδνεϋ όταν είχε έρθει στην Αυστραλία .
Η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ είχε έρθει τον Μάρτιο του 1995 (σ.σ. Ήταν η πρώτη της επίσκεψη σε αυτή τη χώρα και εξ όσων γνωρίζουμε και η μοναδική).
Ήταν προσκεκλημένη του Ελληνικού Φεστιβάλ του Σύδνεϋ, επί προεδρίας τότε του Νίκου Παπανικήτα, ο οποίος ήταν και Γραμματέας της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Νέας Νότιας Ουαλίας, του φορέα διοργάνωσης.
Η ομιλία της με θέμα «Βυζάντιο και Ελληνισμός» στο ξενοδοχείο Χίλτον του αεροδρομίου του Σύδνεϋ έμεινε ιστορική. Ήταν Δευτέρα βράδυ, 6 Μαρτίου του 1995. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη. Εκατοντάδες άνθρωποι είχαν σπεύσει να την ακούσουν. Η εκδήλωση καταγράφηκε ως μία από τις πιο επιτυχημένες στα χρονικά του Φεστιβάλ.
Παρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Αδριανός Καζάς, μέλος τότε του Διοικητικού Συμβουλίου της Κοινότητας. Τον πρόλογο και τον συντονισμό της συζήτησης είχε αναλάβει ο καθηγητής Μιχάλης Τζέφρεϋς, διευθυντής της Έδρας Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ.
Είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε εκείνη την ιστορική βραδιά, όπως και την δεξίωση που παρέθεσε προς τιμήν της στην προξενική οικία ο τότε Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Σύδνεϋ, Ευστάθιος Δάρρας.
Η πρώτη της συνομιλία με μέσο ενημέρωσης στην Αυστραλία ήταν με το Πρόγραμμά μας. Της τηλεφωνήσαμε για να κανονίσουμε ώρα ηχογράφησης μιας δήλωσής της για την απογευματινή μας εκπομπή εκείνη την ημέρα, Σάββατο 4 Μαρτίου.

Παρά την κούραση του πολύωρου ταξιδιού, μας απάντησε χωρίς δισταγμό: «είμαι έτοιμη τώρα». Και πράγματι, η δήλωση ηχογραφήθηκε αμέσως.
Από την συναναστροφή που είχαμε μαζί της, μας είχε εντυπωσιάσει μια φράση της, χαρακτηριστική της πειθαρχίας της σκέψης της. Μας είχε: «Γράφω παιδί μου αυτά που θέλω να πω, για να ξέρω τί λέω».
Κάτι ακόμη που μας είχε συγκλονίσει ήταν η παρότρυνσή της να χρησιμοποιούμε την ελληνική γλώσσα. «Και γω βρε αδερφέ ζω από το ‘50 στην Γαλλία, αλλά όχι μόνο δεν ξέχασα, αλλά χρησιμοποιώ συνεχώς την γλώσσα μας», μας είχε πει στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες.
Ένα μήνυμα διαχρονικό. Ένα μήνυμα ευθύνης. Που αξίζει να το κρατούμε καθημερινά ζωντανό μέσα μας.
Στο ραδιοφωνικό ρεπορτάζ που παρατίθεται ανωτέρω, ακούγεται στο τελευταίο σκέλος, το σπάνιο ηχητικό με την δήλωσή της.




