झन्डै जुडो त्यागेकी नेपाली च्याम्पियन फुपु ल्हामु खत्री

१. जुडोको सफल खेलाडीको रुपमा स्थापित भइराख्नु भएको तपाईको करियर कसरी सुरु भएको थियो ?

म १२ वर्षको हुँदा मार्सल आर्टको खेलहरु हेर्न गरिरहेको हुन्थें । २०६४ सालतिर मार्सल आर्टको हल नजिकै आमा बुबाले लोकल होटलमा खेलाडी र प्रशिक्षकहरु नास्ता र खाजा खान आउने गरेका थिए । त्यसैबेला चन्द्र डंगोल गुरुले मेरो बुबालाई मार्सल आर्ट सिकाउन प्रोत्साहित गर्नुभएको रहेछ । बुबाले मार्सल आर्टको प्रशिक्षण लिन भर्ना गरिदिनु भएको थियो ।

२. एकपटक झण्डै जुडो नखेल्ने निर्णय गर्नुभएको थियो। किन ?

३.प्रशिक्षणको दौरान पुरुषहरुसँग बढी प्रतिस्पर्धा गनुको कारण के होला ?

शारीरिक रुपमा केटाहरु बलियो हुन्छन् जस्तो लाग्छ । त्यसैले उनीहरुसँग प्रशिक्षणको दौरान खेलियो भने आफू फिट हुनसक्छु । त्यो भनेर केटीहरुसँगचाँहि खेल्दै नखेल्ने भन्ने होइन् । खेलको दौरान उनीहरुसँग खेल्नुपर्ने हुन्छ ।

४.जुडो खेल्दा तपाई अन्तराष्ट्रिय गायिका सकिराको जस्तो हिप हल्लाउन माहिर हुनुहुन्छ भन्छन् । यो खेल खेल्ने टेक्निक्स हो कि डान्समा पनि रुचि राख्नुहुन्छ ?

५. करिव पाँच महिनाको प्रशिक्षणको लागि हंगेरी पुग्दा धेरै दुःख पाउनु भएको रहेछ । खासमा के भएको थियो ?

सुरुको दुई हप्ता देव गुरुपनि हुनुहुन्थ्यो । उहाँ नेपाल फर्किएलगत्तै मलाई खुट्टा दुख्ने समस्या भएको थियो । फेरि विदेशमा नयाँ साथीहरु बनिसकेका थिएनन् । एक्लो भएको महशुस गरेकी थिए । त्यसबेला होम सिकजस्तो भएको थियो।

६.सागमा गोल्ड मेडल जित्दाको क्षण कस्तो थियो ?

त्यो मेरो जिन्दगीको अहिलेसम्मकै सबैभन्दा ठूलो सफलता थियो । खेलको सुरुवातदेखि मैले जित्न सक्छु भन्ने लागेको थियो । त्यसबेला बुबालाई सबैभन्दा बढी सम्झिएर चिच्याएको थिए ।

७. जुडो खेलाडी नहुनुभएको भए के बन्नुहुन्थ्यो होला ?

सम्भवतः पत्रकार हुन्थे होला । कारण अरुलाई प्रश्न सोध्न मलाई एकदम मनपर्छ । अहिलेपनि माइक लिएर हिड्न मनपर्छ ।

८.अहिलेको स्थितिमा महिला खेलाडी भएर खेलकुदमा लाग्न कत्तिको सहज छ ?

९. आगामी योजना ?

जुडोलाई निरन्तरता दिनेछु । त्यसबाहेक टोकियो ओलम्पिकमा छनोट भएर खेल्नतर्फ तयारी गरिरहेको छु ।