سمیترا ممتازیان، پناهنده ایرانی پس از ورود به استرالیا در آستانه همهگیری کووید-۱۹ با چالشهای زبان، انزوا و شروع دوباره زندگی روبهرو شد. او امروز در حوزه خدمات اجتماعی، آموزش رانندگی، فعالیتهای داوطلبانه و رسانهای فعال است و میگوید تجربه پناهندگی نشانه ناتوانی نیست، بلکه میتواند سرآغاز فرصتهای تازه باشد.
در آستانه روز جهانی پناهندگان، سمیترا ممتازیان از مسیری میگوید که او را از شیراز به استرالیا رساند؛ مسیری که با چالشهای فراوان اما همراه با امید و پشتکار بوده است.
او که در ایران در حوزه روانشناسی تربیتی، آموزش و مدیریت مهدکودک فعالیت میکرد، در نوامبر ۲۰۱۹ وارد استرالیا شد؛ تنها چند ماه پیش از آغاز همهگیری کرونا.
به گفته او، یکی از دشوارترین چالشهای روزهای نخست، سازگار شدن با زبان انگلیسی و لهجه استرالیایی بود.
«من میتوانستم انگلیسی صحبت کنم، اما در ماههای اول تقریباً چیزی از صحبتهای دیگران متوجه نمیشدم. حتی برای مدتی فکر کردم شاید اشتباه کردهام که به استرالیا آمدهام.»
با این حال، او تصمیم گرفت تسلیم نشود.
کار به عنوان ساپورت ورکر، تقویت زبان، تحصیل در رشته خدمات اجتماعی و مشارکت در فعالیتهای اجتماعی و داوطلبانه، بخشی از مسیر تازهای بود که برای خود ساخت.
خانم ممتازیان امروز علاوه بر کار در حوزه خدمات اجتماعی، به آموزش رانندگی، فعالیتهای داوطلبانه با سازمانهای خیریه و همکاری با برنامههای رسانهای فارسیزبان نیز مشغول است. او معتقد است حضور فعال پناهندگان در جامعه میتواند بسیاری از تصورات نادرست را تغییر دهد.
او میگوید: «پناهندگی به این معنا نیست که فرد ناتوان است. بسیاری از پناهندگان مهارتها، تجربهها و تواناییهایی دارند که میتوانند به جامعه جدید خود ارائه کنند.»
در پیام خود به مناسبت روز جهانی پناهندگان، خانم ممتازیان از مردم استرالیا میخواهد تلاش کنند تجربه پناهندگی را از زاویه دید کسانی که آن را زندگی کردهاند درک کنند.
او میگوید: «اگر مردم حتی برای یک روز خودشان را جای یک پناهنده بگذارند، شاید بتوانند بهتر بفهمند که پشت هر داستان پناهندگی چه تجربهها، سختیها و امیدهایی وجود دارد.»
