در یک پژوهش اخیر که با مشارکت پناهجویان و پناهندگان جامعه LGBTQIA+ انجام شد، از طبیعت نهتنها بهعنوان مکانی برای گردهمایی، بلکه بهعنوان محیطی استفاده شد که شرکتکنندگان در آن، بدون ترس از سؤال، بازخواست یا قضاوت، احساس امنیت میکردند.
ایان سیل، مدیر اجرایی سازمان Many Coloured Sky، نهادی که از پناهندگان و پناهجویان LGBTQIA+ در ملبورن حمایت میکند، به برنامه SBS Examines گفت که تنهایی یکی از مشکلات جدی این جامعه است.
او گفت: «افرادی که از همان پیشینه فرهنگی خودشان هستند، کسانیاند که اعضای جامعه ما در استرالیا کمترین احساس امنیت و کمترین احساس تعلق را نسبت به آنها دارند، زیرا آنها نماینده همان فرهنگی هستند که بسیاری از افراد ناچار شدهاند برای در امان ماندن از آن بگریزند.»
او افزود: «بسیاری از اعضای جامعه ما میگویند مجبورند بین این دو انتخاب یکی را برگزینند: آیا ارتباطم را با فرهنگ، پیشینه، خانواده و جامعه خود حفظ کنم؟ یا جایگاهی در جامعه LGBTIQ+ پیدا کنم؟»
میم، که ۱۱ سال پیش از ویتنام به استرالیا مهاجرت کرده بود، دقیقاً با همین چالش روبهرو شد.
او به SBS Examines گفت: «خیلی خجالتی بودم و زبان انگلیسیام هم چندان خوب نبود. بیشتر وقتم را با جامعه ویتنامی میگذراندم. همچنین سعی میکردم گرایش جنسی و هویت واقعیام را پنهان کنم.»
بعدها از میم دعوت شد تا همراه با ۳۶ پناهنده و پناهجوی دیگر LGBTQIA+ در یک برنامه هشتهفتهای مبتنی بر طبیعت شرکت کند.
شرکتکنندگان در این برنامه به پرندهنگری پرداختند، در فضای باز کنار هم غذا خوردند، زمانی را به تأمل و گفتوگو اختصاص دادند، در امتداد ساحل قدم زدند و باغبانی کردند.
نرکز اوپاچین، پژوهشگر اصلی این پروژه، به SBS Examines گفت که پس از پایان برنامه، میزان احساس تنهایی شرکتکنندگان کاهش یافت و ارتباط آنها با طبیعت افزایش پیدا کرد.
او گفت: «طبیعت فضایی خنثی و عاری از قضاوت فراهم میکند که افراد میتوانند در آن با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.»
میم نیز گفت این برنامه راهی آرام و بدون فشار برای آشنا شدن با دیگران و ایجاد ارتباط بود.
او گفت: «طبیعت شفابخش است... در طبیعت احساس آرامش میکنم.»
در این قسمت از SBS Examines، بررسی میکنیم که طبیعت چگونه میتواند به کاهش احساس تنهایی کمک کند.
