بسیاری از بومیان استرالیا و مردم جزایر تنگه تورس در نیروهای مسلح این کشور خدمت کردند، از جمله در جنگهای جهانی اول و دوم؛ اغلب در کنار استرالیاییهای غیربومی، حتی زمانی که بهطور رسمی از نامنویسی منع شده بودند.
امروزه تلاش فزایندهای برای اطمینان از اینکه داستانهای آنها به رسمیت شناخته شده و به یاد سپرده شود، در جریان است.
مایکل بل، مردی از مردم نگوناوال و گومروی، بخشی از این تلاش است. او بهعنوان مسئول ارتباطات بومی در یادمان جنگ استرالیا، به شناسایی و به رسمیت شناختن خدمت و فداکاری بومیان استرالیا و مردم جزایر تنگه تورس کمک میکند، چه آنهایی که با لباس نظامی خدمت کردند و چه کسانی که در داخل کشور از تلاشهای جنگی پشتیبانی کردند.
از خلال این تلاشها، تصویر روشنتری در حال شکلگیری است.
چند بومی استرالیا در جنگهای جهانی خدمت کردند؟
مایکل بل میگوید: «در حال حاضر، کمی بیش از ۱۲۰۰ مرد بومی را شناسایی کردهایم که در جنگ جهانی اول نامنویسی کردهاند یا تلاش کردهاند نامنویسی کنند، و برآورد میکنیم این رقم در جنگ جهانی دوم به حدود ۶۵۰۰ نفر برسد.»
این ارقام همچنان با کشف اسناد بیشتر در حال افزایش است.
یادمان جنگ استرالیا این آمار را با جمعیت شناختهشده بومیان مقایسه کرده است. با وجود موانع قابلتوجه، این ارقام چشمگیر هستند.
موانع خدمت نظامی برای بومیان استرالیا چه بود؟
بومیان استرالیا هنگام تلاش برای پیوستن به نیروهای مسلح با محدودیتهای متعددی روبهرو بودند؛ محدودیتهایی که در سطوح مختلف وجود داشت.
آنها در رفتوآمد در سراسر کشور با محدودیت مواجه بودند، بهعنوان شهروندان کامل استرالیا به رسمیت شناخته نمیشدند و در برخی موارد حتی از نظر قانونی «شخص» محسوب نمیشدند.
سیاستهای نظامی نیز اغلب افرادی را که تبار اروپایی نداشتند، کنار میگذاشت.
مجموع این شرایط موانع بزرگی برای کسانی ایجاد میکرد که میخواستند خدمت کنند.
با این حال، بسیاری برای نامنویسی تلاشهای فوقالعادهای کردند. به گفته مایکل بل، یکی از این افراد از کوئینزلند تا آلبری پیاده رفت.
او در طول مسیر پنج بار تلاش کرد نامنویسی کند تا سرانجام پذیرفته شد، اما متأسفانه پیش از رسیدن به میدان جنگ، بر اثر بیماری در کشتی جان باخت. بل میگوید این نشاندهنده تعهد و پشتکار مردانی است که بهدلیل بومی بودن رد میشدند، اما دوباره بازمیگشتند و تلاش میکردند.
این روایتها نشاندهنده اراده، تابآوری و تمایل عمیق برای خدمت به کشور است، حتی زمانی که همان کشور حقوق برابر را برای آنها قائل نبود.
پس از بازگشت از جنگ، سربازان بومی استرالیا چه کردند؟
برای بسیاری از کهنهسربازان بومی، فداکاریهایشان به معنای برابری نبود.
آنها به جامعهای بازگشتند که تبعیض و قوانین محدودکننده همچنان بخشی از زندگی روزمره بود.
مایکل بل میگوید: «مردان ما در جنگی در خارج از کشور برای حقوقی میجنگیدند که در سرزمین خود از آن برخوردار نبودند. و وقتی به خانه بازگشتند، با جامعهای بهشدت نابرابر روبهرو شدند؛ بازگشت به جداسازی، نبود بهرسمیتشناسی قانونی، محدودیت در مالکیت زمین، نابرابری در دستمزد، محدودیت در سرپرستی فرزندان، و سیاستهایی مانند نسلهای ربودهشده که در اوج خود بودند.»
برخی از کهنهسربازان بومی توانستند به مزایا و حمایتها دسترسی پیدا کنند، اما بسیاری از آنها بهدلیل محدودیتهای گسترده اجتماعی و سیاسی از این حمایتها محروم ماندند.
حتی ارتباط با دیگر کهنهسربازان نیز میتوانست دشوار باشد.
از سربازان بازگشته اغلب خواسته میشد به نهادهای اجتماعی مانند باشگاههای RSL بپیوندند که از کهنهسربازان حمایت میکنند و مراسمی مانند روز انزک را برگزار میکنند.
اما بسیاری از این باشگاهها دارای مجوز فروش الکل بودند و ورود بومیان به چنین مکانهایی اغلب محدود میشد.
در نتیجه، آنها عملا هم از حمایت و هم از ارتباط با دیگران محروم بودند.
امروز چگونه از خدمت نظامی بومیان استرالیا قدردانی میشود؟
در دهههای اخیر، یادمان جنگ استرالیا نقش فعالتری در شناسایی و روایت خدمت بومیان استرالیا و مردم جزایر تنگه تورس ایفا کرده است.
مایکل بل میگوید: «داستانهای ما بهطور برابر و متناسب در تمام گالریها بازتاب داده میشود. ما محتوای بومی را در همه بخشها، همه گالریها، همه روایتها و تمام بازنماییها داریم.»
این رویکرد بازتابی از نگاه بسیاری از سربازان بومی است؛ آنها خود را پیش از هر چیز یک سرباز میدانستند که در کنار دیگران خدمت میکنند.
در عین حال، روایتهایی که سالها پنهان مانده بودند، اکنون دوباره کشف شده و با خانوادهها و جوامع به اشتراک گذاشته میشوند.
مایکل بل میگوید: «در مواردی که تنها عکس موجود از یک مرد بومی در مجموعه ماست و خانوادهاش هرگز آن را ندیدهاند، میتوانیم آن را در راستای قدردانی از خدمتش در اختیارشان قرار دهیم. این برای من بسیار تأثیرگذار و خاص است؛ اینکه بتوانیم این اطلاعات و روایتها را با خانوادهها به اشتراک بگذاریم و آنها بدانند این دانش در نهادی نگهداری میشود که تلاش میکند داستانهایی را که پیشتر کمتر دیده یا شنیده شدهاند، درباره خدمت بومیان استرالیا و مردم جزایر تنگه تورس، برجسته کند.»
برای خانوادهها، این لحظهها میتواند بسیار قدرتمند باشد و به بازپیوند با تاریخ، هویت و عزیزانشان کمک کند.
در روز انزک چه چیزهایی باید درباره تاریخ بومیان استرالیا بدانیم؟
درک روز انزک به معنای شناخت همزمان نقشآفرینیها و چالشهایی است که بومیان استرالیا و مردم جزایر تنگه تورس با آن روبهرو بودهاند.
مایکل بل میگوید: «این درباره تاریخ کامل و واقعی استرالیاست و اینکه امروز چگونه شکل گرفته، نه آن روایت نادیدهگرفتهشدهای که در سالهای گذشته وجود داشته است. درباره سربازان جنگ جهانی اول که مجبور بودند هویت خود را پنهان کنند؛ ما میخواهیم مردم تاریخ کامل استرالیا را ببینند، نه آنطور که در گذشته توسط نظامهایی نوشته شده که ما را نادیده میگرفتند.»
روز انزک زمانی برای یادآوری کسانی است که در جنگها و درگیریها خدمت کردهاند و برای بسیاری از استرالیاییها فرصتی است برای گردهم آمدن و ادای احترام به تاریخ.
با انتشار گستردهتر این روایتها، تصویر کاملتری از گذشته و حال استرالیا شکل میگیرد.
