یکشنبه ملبورن با حضور گروههای مختلفی از جمله، جامعه LGBTQIA+ ایرانی، میزبان مراسم Midsumma بود؛ آنها میگویند در هنگام رژه احساسات مثبت و منفی درهمآمیختهای را تجربه کردند؛ از حس افتخار تا نگرانی.
دیروز ملبون مثل هرسال میزبان رژه افتخار(Midsumma) بود؛ جایی که در آن افراد از جامعه رنگینکمانی دور هم جمع میشوند تا هویت جنیستی و گرایش جنسی خود را جشن بگیرند.
در این رژه حدود ۱۰هزار نفر از گروههای و فرهنگهای مختلف در محله سنتکیلدا ملبورن به تظاهرات پرداختند. از شرکتهای مختلف گرفته تا حتی اورژانس و آتشنشانی ایالت ویکتوریا. در بین همه گروهها صدای گروهی از جامعه ایرانی که شعار «زن، زندگی، آزادی» و «کوییر، زندگی، آزادی» را فریاد میزدند، شنیده میشد.
این برای دومین سال پیدرپی است که اعضای جامعه LGBTQIA+ ایرانی-استرالیایی در این رژه شرکت میکنند.
آنها سال پیش در این مراسم در کنار پرچمی که روی آن جمله «کوییر، زندگی، آزادی» نوشته شده بود تصاویر ساره منصوری و الهام چوبدار، فعالان حقوق جامعه رنگینکمانی بازداشت در ایران را هم به همراه داشتند.
آنها امسال هم پارچهای رنگینکمانی با خود آوردهاند تا روی آن افراد پیام خود را بنویسند.
فریمان، یکی از شرکتکنندگان در این رابطه به اسبیاس فارسی گفت: «ما در این رژه یک پارچه ۱۰ متری طراحی کردم تا در آن هرکسی پیام خودش را بنویسد، برخی برای عزیزان خود نوشتند و برخی برای ایران نوشتند.»
او میگوید حضور در این رژه برایش اهمیت دارد چراکه میخواهد «خودش» باشد. نیلوفر یک ایرانی-افغان هم گفت: «به آرزوهایم رسیدم، چیزی که میخواستم را اینجا تجربه میکنم.»
اما برای آریا* (به دلایل شخصی از نام مستعار استفاده شده) یکی از اعضای جامعه رنگینکمانی ایران که با نام مستعار خودش را تعریف میکند این احساس خوشحالی کامل نیست و او احساس تلخی را هم تجربه میکند.
او این احساسات را این گونه توصیف میکند: «حس قشنگی دارم، اما در کنارش حس تلخی دارم. این سوال را خودم میپرسم که چرا در کشور خودم نمیتوانم این رژه را داشته باشم؟ به خاطر برخی ایدهها و باورها ما فقط سرزنش و سرکوب شدیم.»
او افزود: «حدود دو دهه از زمانی که خودم را شناختم ترس با من بوده است و شاید دو دهه دیگر زمان ببرد تا بر این ترس غلبه کنم. الان این ترس و نگرانیها را دارم که ممکن است فردی من را بشناسد. استرالیا به من دلگرمی و احساس امنیت میدهد ولی باز هم کار آسانی نیست.»
البته به عنوان یکی از اعضای جامعه رنگینکمانی ایران، آریا در تجربه این احساسات تنها نیست.
به طور کلی براساس قوانین جمهوری اسلامی، حقوق افراد الجیبیتی در ایران به رسمیت شناخته نشده است و برخی از آنها با احکام قضایی مثل اعدام روبرو میشوند.
ویکتور، یکی دیگر از شرکتکنندگان رژه افتخار ملبورن درباره این سرکوبها گفت: «من از ۵ سالگی مورد آزار قرار گرفتم و همیشه هم این سرکوب از خانوادهام شروع شد. با این فشارها احساس میکردم دنیا همیشه بدترینها را برای من در نظر گرفته.
او حالا امروز در استرالیا احساس «آزادی کامل» را تجربه میکند، اگرچه این را برای افراد داخل ایران میخواهد.
این اتفاق در حالی صورت میگیرد که در هفتههای گذشته برخی رسانههای داخل از قتل یک پسر ۱۷ ساله در تبریز به خاطر گرایش جنسی او خبر دادند.
در اردیبهشت ۱۴۰۰ هم فعالان حقوق اقلیتهای جنسی گزارش داده بودند که مردم جوانی در اهواز به دلیلی مشابه به قتل رسیده بود.
فریمان گفت: «در این شرایط شادی کردن سخت است. ما میخواهیم صدای جامعه رنگینکمانی داخل ایران باشیم و به مردم بگوییم اگرچه میتوانیم اینجا با افتخار در خیابان قدم بزنیم ولی خیلیها در ایران به خاطر گرایش جنسی و هویت جنسیتی خود کشته میشوند.»
او افزود: «ما سعی میکنیم صدای افراد داخل ایران باشیم و امیدوارم روزی بتوانیم در ایران هم شاهد این رژه باشیم و شاهد این باشیم که افراد LGBT بدون ترس از جانشان همانی باشند که هستند.»
