Η μοναξιά στην τρίτη ηλικία δεν είναι πάντα θορυβώδης.
Δεν εκδηλώνεται απαραίτητα με κραυγές ή παράπονα, συχνά κρύβεται στη σιωπή ενός σπιτιού, στα απογεύματα που «δεν περνά η ώρα», στα βράδια που η τηλεόραση παίζει για συντροφιά.
Για πολλούς Έλληνες και Ελληνίδες ηλικιωμένους της Μελβούρνης, η καθημερινότητα μετά τη συνταξιοδότηση, την απώλεια συντρόφου ή την απομάκρυνση των παιδιών, συνοδεύεται από ένα αίσθημα απομόνωσης που δύσκολα λέγεται με λόγια.
Αυτό ακριβώς το κενό έρχεται να καλύψει εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια το Port Melbourne Greek Community Senior Citizens Club.
Ένας χώρος συνάντησης, κουβέντας και καθημερινής φροντίδας, όπου η ελληνική γλώσσα, το φαγητό, ο καφές και η ανθρώπινη επαφή λειτουργούν ως αντίδοτο στη μοναξιά.
Οι ιστορίες που ακούγονται στον χώρο είναι πολλές και διαφορετικές.
Άνθρωποι που ήρθαν νέοι από την Ελλάδα, δούλεψαν σκληρά, «έφτιαξαν την Αυστραλία», όπως μας είπαν, και τώρα βρίσκονται αντιμέτωποι με μια καθημερινότητα πιο αθόρυβη, πιο άδεια.
«Χρειαζόμαστε αγάπη, σεβασμό και ενίσχυση για τους ηλικιωμένους», τονίζουν.
«Δεν ζητούν πολλά. Λίγο σεβασμό. Να μη τους προσβάλλουμε. Να τους μιλάμε ανθρώπινα».
Ιδιαίτερα έντονη είναι η εμπειρία της μοναξιάς στις γυναίκες.
Χήρες, χωρισμένες ή μόνες, ηλικίας 70, 80 ακόμη και 90 ετών, μοιράζονται μεταξύ τους προβλήματα από το σπίτι, δυσκολίες υγείας, αλλά και τη σιωπή που τις περιμένει όταν επιστρέφουν στο άδειο τους διαμέρισμα.
Για κάποιους, η διέξοδος είναι η ρουτίνα: η αγορά, ο πρωινός καφές, οι δουλειές του σπιτιού, τα γυναικεία κλαμπ, το μπίνγκο.
Για άλλους, η μουσική και τα τραγούδια, ένα κλαρίνο, τα δημοτικά στην τηλεόραση τα βράδια.
Παρά τις περικοπές στη χρηματοδότηση και τις δυσκολίες, οι εθελοντές συνεχίζουν να προσφέρουν ό,τι μπορούν, γνωρίζοντας ότι για πολλούς ηλικιωμένους αυτή η μία μέρα την εβδομάδα είναι το μοναδικό «παράθυρο» προς τον έξω κόσμο.
Στο SBS Greek μίλησαν οι κυρίες Ευανθία, Κωνσταντίνα, Καλυψώ, Ναυσικά και Άννα και ο κύριος Παναγιώτης.
