سیاوش اجلالی، عکاس و فارغالتحصیل مهندسی صنایع با گرایش مدیریت نوآوری و تکنولوژی، بیش از یک دهه است که در حوزه عکاسی فعالیت میکند و در سالهای اخیر با تمرکز بر موضوعات اجتماعی، بهویژه زنان ایران، آثار قابل توجهی خلق کرده است.
او در این گفتگو به یکی از آثار شاخص خود با عنوان «Last Hope» یا «امید از دست رفته» میپردازد؛ عکسی که در فضایی در حال ساختوساز در حاشیه تهران ثبت شده و با استفاده از نمادهایی چون پلاستیک سیاه و بادکنک قرمز، به دغدغهها و چشماندازهای نسل جوان اشاره دارد.
آقای اجلالی معتقد است بخشی از خلاقیت در لحظه شکل میگیرد و همیشه نمیتوان همه جزئیات را از پیش برنامهریزی کرد.
او همچنین به قدرت تصویر در تأثیرگذاری بر مخاطب اشاره میکند و میگوید دیدن، درک عمیقتری نسبت به شنیدن ایجاد میکند.
او در ادامه از اهمیت همزمانی موضوع و زمان انتشار سخن میگوید و توضیح میدهد که چگونه یک اثر میتواند در بستر زمان معنا و تأثیر متفاوتی پیدا کند.
آقای اجلالی در این گفتگو همچنین از برنامههای آینده خود، از جمله ادامه کار بر موضوع زنان ایران، نگارش کتابی درباره نوآوری در عکاسی و فعالیت در حوزه آموزش میگوید؛ مسیری که به باور او، یکی از مؤثرترین راههای یادگیری عمیق است.
