یک سیاستمدار استرالیایی اخیرا پیشنهاد داده است که به ازای هر فرزند به خانوادههای استرالیایی ۷۵ هزار دلار پرداخت شود؛ ایدهای که به نظر ساده به نظر میرسد، اما چالشی که استرالیا با آن مواجه است، به هیچ وجه ساده نیست.
کارشناسان هشدار دادهاند استرالیا برای حمایت از سالمندان و اقتصاد کشور باید در بلندمدت باید
جمعیت خود را افزایش دهد.
این هشدار پس از انتشار تازهترین گزارش بیننسلی دولت مطرح شده که نشان میدهد مردم در آینده عمر طولانیتر و فرزندان کمتری خواهند داشت.
این گزارش در حالی منتشر شده که سیاستمداران از ایده احیای «کمکهزینه تولد» دوران دولت هاوارد صحبت میکنند و درباره ضرورت کاهش مهاجرت اختلاف نظر دارند.
باب کاتر، نماینده مستقل پارلمان، اخیرا پیشنهاد کرده به ازای تولد هر فرزند، ۷۵ هزار دلار به صورت یکجا به خانوادهها پرداخت شود تا روند کاهش نرخ زاد و ولد معکوس شود.
پیشبینی میشود نرخ زاد و ولد تا سال ۲۰۶۵ به تنها ۱.۳۴ فرزند به ازای هر زن کاهش یابد.
این پیشنهاد از سوی جیم چالمرز، وزیر خزانهداری، و مت کاناوان، رهبر حزب نشنالز، رد شده است. کاناوان روز دوشنبه گفت سیاستهای حمایت از خانواده نباید فقط نباید به پرداخت پول محدود شود.
با این حال، استرالیا با چالشهای جمعیتی جدی روبهروست و کارشناسان میگویند این کشور در نهایت با دو گزینه مواجه خواهد بود: مهاجران بیشتر یا فرزندان بیشتر.
دکتر پلین آکیول، مدیر پژوهش در اندیشکده اقتصادی ای۶۱ (e61)، به اسبیاس گفت: «ما با جمعیت بزرگی از سالمندان روبهرو خواهیم بود که باید از آنها حمایت کنیم. اگر جمعیت شاغل کشور کوچکتر شود، با یک مشکل بزرگ مالی در این کشور و در واقع در همه کشورها مواجه خواهیم شد.»
توهم باروری
در حالی که گزارش بیننسلی دولت از کاهش شدید نرخ زاد و ولد خبر میدهد، جمعیتشناسان هشدار میدهند شاخصهای رسمی تصویر دقیقی از تصمیمهای خانوادگی در استرالیا ارائه نمیکنند.
پیتر مکدونالد، استاد بازنشسته جمعیتشناسی در دانشگاه ملی استرالیا، به اسبیاس گفت اتکای استرالیا به دانشجویان بینالمللی و دارندگان ویزاهای موقت، نرخ باروری کل (TFR) را تحت تاثیر قرار داده است.
مهاجران موقت اغلب بزرگسالان جوان ۲۰ تا ۳۵ سالهای هستند که در حال تحصیل در آموزش عالی یا در سالهای ابتدایی فعالیت حرفهای خود هستند.
مکدونالد گفت این افراد به عنوان زنان در سن باروری در محاسبات لحاظ میشوند، اما «تقریبا هیچ فرزندی به دنیا نمیآورند» و همین موضوع نرخ باروری کل را کاهش میدهد.
نرخ زاد و ولد در میان زنان متولد استرالیا حدود ۱.۶۴ فرزند است؛ رقمی بالاتر از نرخ باروری کل ۱.۴۸ اعلامشده از سوی اداره آمار استرالیا.
هرچند این رقم همچنان پایینتر از نرخ جایگزینی جمعیت، یعنی ۲.۱ فرزند به ازای هر زن است، آکیول میگوید تأثیر مهاجرت بر نرخ باروری کل در استرالیا با دیگر کشورهای مشابه متفاوت است.
او گفت: «در آلمان، نرخ باروری مهاجران بالاتر از جمعیت بومی است، اما در استرالیا برعکس است.»
پاسخ «کمکهزینه تولد» است؟
پیشنهاد باب کاتر برای بازگرداندن پرداخت نقدی به ازای تولد هر فرزند، مشابه طرحی که پیتر کاستلو، وزیر خزانهداری پیشین، اجرا کرد، با توجه به تولد حدود ۳۰۰ هزار نوزاد در استرالیا در هر سال، سالانه بیش از ۲۲.۵ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت.
پژوهش آکیول درباره سیاست سال ۲۰۰۴ نشان میدهد پرداختهای نقدی باعث افزایش نرخ باروری میشوند، اما این تاثیر «چندان زیاد نیست» و با توجه به تفاوتهای امروز با آن زمان، «تضمینی نیست که اثر مشابهی داشته باشد».
آکیول گفت پرداخت ۷۵ هزار دلاری در مقایسه با ۳ هزار دلارِ طرح اولیه «رقم بسیار بزرگی» است و «ممکن است تأثیرگذار باشد»، اما او تردید دارد که این بهترین روش برای هزینه این پول باشد، چراکه عوامل دیگری مثل حمایتهای رفاهی هم نقش مهمی در تصمیم خانوادهها برای فرزندآوری دارند.
مکدونالد گفت نظام مالیاتی استرالیا بیش از حد بر مراقبت از کودکان در سالهای ابتدایی زندگی متمرکز شده و همین موضوع، بزرگ کردن فرزندان بزرگتر را برای خانوادههای شاغل دشوارتر کرده است.
او گفت: «امروز حدود ۵۸ درصد خانوادهها برای فرزندانشان هیچ کمکهزینه خانوادگی دریافت نمیکنند. موضوع فقط کودکان خردسال نیست... حمایت از خانوادههای دارای فرزند، حمایت از فرزندان بزرگتر را هم شامل میشود و ما مدتهاست از این رویکرد فاصله گرفتهایم.»
