คุยกับ เนริสสา (ลิซ่า) หลิง นักร้องเสียงโซปราโนชาวไทยในวง Voice of Asia Chamber Choir (VOA) ถึงพลังของดนตรีในการเชื่อมโยงผู้คนจากหลากหลายวัฒนธรรม ผ่านคอนเสิร์ต Ghosts, Strangers and Dreams ที่สะท้อนประสบการณ์ร่วมของผู้ย้ายถิ่น ทั้งความรู้สึกแปลกหน้า ความคิดถึงบ้าน และความหวังในการสร้างชีวิตใหม่ในดินแดนที่เลือกเป็นบ้านหลังที่สอง
ฟังพอดคาสต์ในเรื่องอื่นๆ ของเราได้ที่นี่
สำหรับผู้ย้ายถิ่นจำนวนมาก การเริ่มต้นชีวิตในประเทศใหม่มักมาพร้อมกับความรู้สึกเป็น "คนแปลกหน้า" ที่ต้องเรียนรู้ภาษา วัฒนธรรม และวิถีชีวิตที่แตกต่างไปจากเดิม ท่ามกลางความท้าทายเหล่านั้นหลายคนก็พยายามค้นหาสถานที่และความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของสังคมใหม่
เนริสสา (ลิซ่า) หลิง นักร้องประสานเสียงชาวไทยในนครเมลเบิร์น กล่าวว่า การร้องเพลงประสานเสียงกลายเป็นหนึ่งในสิ่งที่ช่วยให้เธอเข้าใจประสบการณ์ร่วมของผู้ย้ายถิ่น และสร้างความเชื่อมโยงกับผู้คนจากหลากหลายวัฒนธรรม
ลิซ่าอาศัยและทำงานในเมลเบิร์นมาแล้ว 6 ปี ในสายงานการเงิน แต่ดนตรียังคงเป็นส่วนสำคัญของชีวิต หลังจากเคยเป็นนักร้องประสานเสียงของวงเยาวชนแห่งประเทศไทยและวง Bangkok Voices มาก่อน
เมื่อย้ายมาออสเตรเลีย เธอเริ่มค้นหาวงประสานเสียงในเมลเบิร์น ก่อนจะเข้าร่วม Voice of Asia Chamber Choir (VOA) วงขับร้องประสานเสียงที่นำเสนอเรื่องราวและผลงานจากเอเชียผ่านดนตรี
"พอเราเห็นแนวทางของวง เราก็สนใจขึ้นมาทันทีเลย เพราะว่าวงนี้เป็นคณะนักร้องประสานเสียงที่ตั้งใจจะนำเสนอผลงาน แล้วก็เรื่องราวของฝั่งทางเอเชียผ่านดนตรี"
ปัจจุบัน ลิซ่าร้องในตำแหน่งโซปราโน หรือเสียงสูงของผู้หญิง หนึ่งในองค์ประกอบสำคัญของการร้องประสานเสียงที่ต้องอาศัยความร่วมมือของนักร้องแต่ละกลุ่มเสียง ทั้งโซปราโน อัลโต เทนเนอร์ และเบส
เธออธิบายว่า การร้องประสานเสียงแตกต่างจากการร้องเดี่ยว เพราะต้องอาศัยความสามัคคีและวินัยของสมาชิกทุกคน
"การที่มาร้องในวงคอรัสที่คนในวงมีหลากหลาย ทุกคนมีอาชีพเป็นของตัวเอง แล้วก็ใช้เวลาที่มีเวลาร่วมกันมาฝึกซ้อม ลิซ่าคิดว่าความสามัคคีแล้วก็วินัยเป็นสิ่งที่สำคัญมาก"
ดนตรีสะท้อนประสบการณ์ของผู้ย้ายถิ่น
คอนเสิร์ตล่าสุดของ VOA ใช้ชื่อว่า Ghosts, Strangers and Dreams ซึ่งเป็นการแสดงการขับร้องที่สำรวจประสบการณ์ร่วมของผู้ย้ายถิ่น ตั้งแต่ความรู้สึกแปลกหน้าในดินแดนใหม่ ความทรงจำจากบ้านเกิด ไปจนถึงความหวังและความฝันในการสร้างชีวิตใหม่
ลิซ่ามองว่าจุดมุ่งหมายของคอนเสิร์ตเป็นการสะท้อนเส้นทางชีวิตของผู้คนจำนวนมากที่ย้ายถิ่นฐาน
"มันเหมือนเป็นการเดินทางของคน จากเริ่มต้นจาก Stranger ไปสู่ Ghost แล้วก็ไปสู่
Dreams"
สำหรับเธอ "Strangers" คือการก้าวเข้าสู่สถานที่ใหม่ที่เต็มไปด้วยผู้คน ภาษา และวัฒนธรรมที่ไม่คุ้นเคย ขณะที่ "Ghosts" คือความทรงจำ คนที่คิดถึง หรือสิ่งที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง ส่วน "Dreams" คือความหวังที่ผลักดันให้เดินหน้าต่อ
ลิซ่ายอมรับว่า ช่วงแรกที่ย้ายมาออสเตรเลีย เธอเผชิญความเหงา ความคิดถึงบ้าน และความไม่คุ้นเคยกับสังคมใหม่เช่นเดียวกับผู้ย้ายถิ่นอีกหลายคน
"ช่วงแรก ๆ ที่เราย้ายมา เราก็รู้สึกเหงา รู้สึกไม่รู้จักใครเลย บวกกับการคิดถึงบ้าน แล้วก็บวกกับภาษาวัฒนธรรม แล้วก็วิธีคิดต่าง ๆ ที่เราไม่คุ้นเคย"
อย่างไรก็ตาม การเข้าร่วมชุมชนต่าง ๆ โดยเฉพาะชุมชนดนตรี ช่วยให้เธอค้นพบว่าผู้คนจากหลากหลายประเทศต่างมีประสบการณ์ร่วมกัน
"ไม่ว่าจะมาจากประเทศอะไรก็ตาม แต่ทุกคนมีประสบการณ์ที่คล้ายกันในเรื่องของการปรับตัว แล้วก็ค้นหาความหมายของชีวิต ค้นหาความหมายของคำว่าบ้าน ทำให้เรารู้สึกว่า เราไม่ได้เดินทางอยู่ในเส้นทางนี้คนเดียว"
ดนตรีกับการสร้างความเป็นเอกภาพในสังคมพหุวัฒนธรรม
สำหรับลิซ่า การร้องเพลงประสานเสียงไม่ได้เป็นเพียงงานอดิเรก แต่ยังเป็นพื้นที่ที่ทำให้ผู้คนได้เรียนรู้และเข้าใจซึ่งกันและกัน
สมาชิกในวง VOA มาจากหลากหลายประเทศ หลายภาษา และหลากหลายภูมิหลัง แต่สิ่งที่เธอสังเกตเห็นคือ ทุกคนต่างมีประสบการณ์ความเป็นมนุษย์ร่วมกัน
"ทุกคนมีครอบครัวที่เรารัก มีความคิดถึง มีความจากลา มีความหวัง มีการอยากเริ่มต้นใหม่"
เธอเชื่อว่าดนตรีช่วยเปิดพื้นที่ให้ผู้คนได้เรียนรู้เรื่องราวและมุมมองของกันและกัน และมีบทบาทสำคัญในการสร้างความเป็นเอกภาพในสังคมพหุวัฒนธรรมอย่างออสเตรเลีย
ความเป็นมนุษย์มันเป็นอะไรที่สากล สิ่งที่รู้สึกพิเศษในการเข้ามาร่วมกิจกรรมร้องเพลงกับคนหลากหลายวัฒนธรรม เราไม่ได้แค่ร้องเพลงอย่างเดียว แต่ยังได้เรียนรู้เรื่องราวและมุมมองของกันและกันผ่านดนตรีเนริสสา หลิง
ความเป็นไทยที่เป็นมากกว่าภาษา
แม้คอนเสิร์ตครั้งนี้จะไม่มีบทเพลงไทยในการแสดง แต่ลิซ่ามองว่าความเป็นไทยสามารถถ่ายทอดผ่านเรื่องราวและอารมณ์ที่อยู่ในบทเพลงได้
"ความเป็นไทยมันไม่ได้อยู่แค่ในภาษาไทย หรือว่าเพลงไทย แต่ว่ามันอยู่ที่วิธีที่เราเล่าเรื่องความผูกพัน หรือความอ่อนโยนของวัฒนธรรมไทย ความรู้สึกนึกถึงบ้านของเรา"
เธอหวังว่าจะได้เห็นบทเพลงไทยและนักประพันธ์ไทยได้รับการนำเสนอในเวทีดนตรีสากลมากขึ้น และหากมีโอกาสเลือกเพลงไทยมาร้องในอนาคต ลิซ่าบอกว่าเธออยากเลือกเพลง "ลาวดวงเดือน" เธออธิบายว่า
"ลาวดวงเดือนแม้ว่าจะเป็นเพลงเก่าแต่มันเป็นเพลงที่งดงาม แล้วก็พูดถึงความคิดถึงได้อย่างลึกซึ้ง"
เมื่อคำว่า "บ้าน" มีได้มากกว่าหนึ่งแห่ง
เมื่อเราถามว่าปัจจุบันมองคำว่า"บ้าน" เปลี่ยนไปหรือไม่ ลิซ่าบอกว่าคำตอบของเธอเปลี่ยนไปจากเมื่อหลายปีก่อน
"เมื่อก่อนถ้ามีคนมาถามว่าบ้านเราอยู่ที่ไหน เราก็คงตอบทันทีว่าประเทศไทย แต่ตอนนี้เรารู้สึกว่าเรามีบ้านอยู่สองที่"
เธอบอกว่าแน่นอนว่าประเทศไทยยังคงเป็นรากเหง้า ภาษา และวัฒนธรรมที่หล่อหลอมตัวตนของเธอ ขณะที่เมลเบิร์นคือบ้านที่เธอเลือกเอง เป็นสถานที่ที่เธอต้องการสร้างชีวิต สร้างมิตรภาพ และเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน
"เมลเบิร์นเป็นบ้านที่เราเลือกแล้ว เป็นสถานที่ที่เราต้องการจะสร้างชีวิต มีเพื่อน มีมิตรภาพ แล้วก็มีชุมชนที่เราอยากเป็นส่วนหนึ่งของเขา"
สำหรับลิซ่า และอาจรวมถึงผู้ย้ายถิ่นอีกจำนวนมาก บ้านอาจไม่ได้มีเพียงแห่งเดียวอีกต่อไป แต่หมายถึงสถานที่ที่เรามีความผูกพัน รากเหง้า และความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดในโลกก็ตาม
ติดตามข่าวสารล่าสุดจากเอสบีเอส ไทยได้ที่ เว็บไซต์ เฟซบุ๊กและ อินสตาแกรม
